Noël (33) uit Uithuizen redde schildpadkat Kali en zij redde hem

Eerst een zacht mauwtje, dan twee grote lichtgroene ogen en een paar gespitste oortjes. ,,O, daar zit je!” De bel is net gegaan, Noël Wierema heeft de deur opengedaan, en dat betekent dat zijn schildpadkat Kali zich ergens heeft verstopt. Deze keer in een hoekje tussen de bank en het kattenloopwiel in zijn woonkamer in Uithuizen. ,,Ze heeft het niet zo op vreemden.”

Dat is niet zo gek, voor wie haar geschiedenis kent. ,,We hebben Kali via een organisatie voor Roemeense zwerfkatten. Ik en mijn ex-vrouw hebben haar vier jaar geleden opgehaald in München. Daar was ze aangekomen na een twaalf uur lange tocht in een busje met vijftig andere katten.”

Daarna moest ze ook nog een paar uur in de trein naar een dorpje in de buurt van Zürich waar Noël destijds met zijn vrouw woonde. ,,Waar we al bang voor waren, gebeurde vlak voordat we op onze bestemming waren: Kali kon haar plas na al die uren niet meer ophouden. Ze plaste haar mandje en zichzelf helemaal onder. De hele coupé stonk en zij maar schreeuwen.”

Thuis nam Noël Kali mee naar de badkamer. ,,We hebben daar een paar uur samen opgesloten gezeten. Ik wilde haar wassen, maar ze was totaal in paniek. Ze klom tegen de muren omhoog, tot ze uiteindelijk zo uitgeput was dat ik haar kon schoonmaken. Toen gaf ze zich over en kreeg ik allemaal likjes.”

Een maand leefde ze onder de bank. Noël ging op een gegeven moment maar naast haar liggen, zodat ze aan hem kon wennen. ,,Ik had alle tijd, ik lijd aan het chronisch vermoeidheidssyndroom.” De eerste keer dat ze bij hem op schoot kwam liggen, weet hij nog precies. ,,Ik durfde me niet te bewegen. Maar sindsdien zit ze aan me vastgeplakt. Ze ligt graag op mijn arm, ze is ontzettend speels en ze vindt het heerlijk als je haar buik kriebelt. Kali is zacht, schrikachtig en toch ook heel nieuwsgierig. We lijken op elkaar.”

Na zijn scheiding in 2023 kwam Noël na tien jaar Zwitserland terug naar Nederland, naar zijn geboortedorp Uithuizen. Hij haalde Kali met het vliegtuig op uit Genève, ze reisde in een mandje onder zijn stoel. Ze werden nog onafscheidelijker dan ze al waren.

,,Kali heeft me erdoorheen getrokken. Al mijn vrienden zaten in Zwitserland, mijn relatie was stuk en ik zat in Uithuizen met mijn ziekte. Ik was heel depressief, maar dankzij haar was ik minder eenzaam, ik had iets anders dan mezelf om op te focussen.”

Twee jaar later gaat het een stuk beter. Noël kruipt langzaam uit zijn schulp. Hij doet vrijwilligerswerk bij de bibliotheek, hij helpt er mensen die niks weten van computers. ,,Dat doe ik nu een keer per week en ik hoop dat ik dat kan uitbreiden. Mijn droom is om met dieren te werken. Daar kom ik mijn bed voor uit.”

Ook Kali wordt steeds een beetje minder schuw. ,,De eerste week heeft ze alleen maar in een hoekje gezeten en naar de muur zitten staren, daarna begon ze heel voorzichtig alle kamers te verkennen. Nu durft ze zelfs af en toe de gang op van het appartementencomplex.”