Amèl (13) en paard Mansour (13) zijn onafscheidelijk, en precies even oud. ‘Toen voelde ik dat hij een vriend was’

Esther Maring (47) was zelf zwanger van Amèl, toen haar Arabische merrie Mara drachtig werd van Mansour. Kort na elkaar werden paard en paardenmeisje geboren. Ze groeiden samen op en waren al gauw beste maatjes. Toen ze nog wat jonger was, maakte Amèl Allaui (13) filmpjes op social media met haar paard.

Paardrijden zit bij de familie in het bloed. Esthers vader Roelof Maring was jarenlang paardentrainer en pikeur en had een stal op de drafbaan in Groningen. Esther deed zelf vaak mee aan endurancewedstrijden met haar paard Mara. Endurance is een discipline waarbij je lange afstanden zo snel mogelijk moet afleggen, een soort marathon. Een wedstrijd van 80 kilometer duurt inclusief dierenartscontroles zo’n zes uur.

Esther zag al gauw dat haar dochter Amèl een natuurtalent was en de traditie zou voortzetten met haar leeftijdsgenoot. „Toen beiden voor het eerst een wedstrijd van 22 kilometer deden, was Amèl negen. Hij deed extra voorzichtig met haar. Mansour is eigenlijk heel driftig en energiek, maar paste zich aan Amèl aan.”

Amèl weet dat nog goed. „Ik was heel gespannen, maar voelde hoe voorzichtig hij deed. Toen wist ik dat hij een vriend was. Hij hielp mij om beter te leren rijden.”

Op haar negende werd ze met Mansour al eens zevende bij een wedstrijd. Dit voorjaar wonnen de twee metgezellen samen hun eerste prijs, de 44 kilometer van Harich, in een tijd van 2:54 uur. „Amèl rijdt tussen de volwassenen. Dat is best bijzonder, dat zij als kind deze sport al beoefent”, zegt Esther trots. „We zijn een team, vullen elkaar goed aan en zijn aan elkaar gewend”, verklaart Amèl bescheiden hun succes.

Bij endurance helpt het flink als ruiter en dier goed op elkaar ingesteld zijn. Bruggetjes, wandelaars, graafmachines, autowegen oversteken: er zijn allerlei obstakels mogelijk. „Als je elkaar vertrouwt en door en door kent, is dat een goede basis”, zegt Esther. „Je moet erop vertrouwen dat je paard niks geks of doms doet. Anders dan bij een aangelijnde hond, kan een paard bijvoorbeeld 180 graden omdraaien en weggalopperen als het schrikt.”

Dat zal Amèl niet gauw overkomen. Ze vindt het heerlijk om buiten in de natuur te rijden met Mansour. „Het voelt vrijer dan met allemaal regeltjes tussen de hekjes. Na de eerste keer buitenrijden zei ik tegen mama: nu begrijp ik waarom jij endurance rijdt. Ik zou het een mooie uitdaging vinden om nog eens met Mansour ergens te zwemmen.”

Volgens Amèl is Mansour enthousiast, intelligent, gewillig en getalenteerd en verdient hij daarom De Gouden Po-... eh, Het Gouden Been. „Ik weet precies wat hij doet tijdens het rijden. Ik herken zijn emoties beter dan bij andere paarden. Hij is lief en aan me gehecht. Komt gelijk naar me toe als hij me ziet. En hij is speels. Soms pakt hij dekens of een touw met zijn tanden en speelt hij ermee.”

Van Esther mag dat eigenlijk niet, maar Amèl moedigt het aan. „En dan luistert hij naar mij”, zegt ze schalks. „Mansour is soms ook knullig. Dan struikelt hij over zijn eigen benen, haha. En hij is echt een vreetzak.” Esther pakt haar kans om haar dochter terug te plagen. „Ze houden allebei van eten.” Mansour voegt intussen de daad bij het woord en doet zich gretig te goed aan een paar graspollen.