Hond Guus (4) werd gered van een dierenbeul. In Rolde heeft hij de tijd van zijn leven. Baasje Anneke (73): ‘Keepen kan-ie als de beste’

Die hond is maar vals, vonden de toenmalige baasjes van puppy Guus drie jaar geleden. Afmaken dat beest. De kruising tussen een bordercollie en een Australische herder was net een jaar oud en deed niet precies wat ze wilden. Guus werd door zijn baasjes mishandeld.

Als je de speelse hond drie jaar later ziet, is het moeilijk voor te stellen dat iemand zo’n dier kwaad wilde doen. Een oortje omhoog en het andere naar beneden. Vrolijk sprint hij over het grasveld, driftig jagend op elke bal die hij door de lucht ziet vliegen. Ballen vangen is zijn lust en zijn leven.

Guus werd gered en belandde bij de stichting Verhuisdieren in Rockanje (Zuid-Holland). Eerst was hij doodsbang voor mensen. Geleidelijk kroop hij uit zijn schulp. Vaak vindt een huisdier gauw een onderkomen, maar Guus bleef drie jaar bij de stichting wonen. Hij was niet te adopteren via de website. „De verzorgers waren aan hem gehecht geraakt. Hij is dol op honden en mensen, een echte allemansvriend.”

Maar in mei dit jaar was Guus toe aan een vaste plek. Toen Anneke Brinkman-Frieling (76) zich meldde voor een hond, tipte de stichting haar om Guus te kiezen. De ontmoeting in Rolde verliep vlekkeloos. „Hij ging naast me liggen, had me geaccepteerd als baasje”, zegt Anneke.

Voor Anneke was dat ook een opluchting. Haar rottweiler Benny overleed in maart. Die had ze sinds het overlijden van haar man tien jaar terug. Anneke vond het vreselijk om alleen te zijn. „Een hond is je alles. Het is mooi dat ik weer een kameraad heb.”

Guus is haar steun en toeverlaat. Hij blaft nooit, wat fijn is vanwege haar hersenletsel door een val zeventien jaar geleden. Hij is rustig en luistert uitstekend tijdens het uitlaten. Ligt het liefst naast Anneke op de bank. „Het is een knuffelkont. Je bent een schat”, zegt Anneke vertederd terwijl ze haar kameraad een aai over zijn bol geeft.

Maar alles verandert zodra Guus een bal ziet. Die werkt als een magneet op hem, dan luistert hij nergens meer naar. Guus verzamelde al een aardige verzameling ballen in de bossen en struiken rondom het huis. Achterin de tuin is een zwart hek te zien. Als Guus het hek weet los te peuteren, rent hij zo het schoolplein op met de kinderen mee te spelen. „Tijdens schoolpauzes hoort hij die bal stuiteren. Dat vindt hij onweerstaanbaar. Soms brengt de schooldirecteur ‘m terug. Die kan er gelukkig om lachen.”

Anneke gooit een bal omhoog. Guus maakt een sprong en vangt ‘m klemvast tussen zijn kaken. „Keepen kan-ie als de beste. Ze kunnen hem zo in het doel zetten bij Rolder Boys. Hij is ook dol op mijn kleinkinderen. Kan-ie lekker mee voetballen.” Aan de overkant van de straat zitten de Rolder Boys. Guus weet de lokale trots te vinden. „Als de poort openstaat, rent hij het veld op om alle ballen af te pakken. Of het nou een wedstrijd of een training is.”

En van de week nog smikkelde hij stiekem het bakje yoghurt van Anneke leeg. ‘s Nachts slaapt hij altijd onder haar bed. „Ach, wat een mallerd. Ik heb mijn hele leven honden gehad, maar in zo’n korte tijd nog nooit zoveel beleefd als met Guus”, zegt Anneke.

Lijken Anneke en Guus een beetje op elkaar? „Nou”, bekent Anneke schoorvoetend, „We luisteren allebei niet zo goed. Ik ben ook heel eigenwijs, hè Guus? Daarom passen we wel bij elkaar.” Anneke vindt dat Guus de Gouden Poot verdient omdat het een levenslustige en lieve hond is, maar ook om zijn redders in het zonnetje te zetten. „De stichting doet alles om dieren een passend plekje te geven. Guus heeft een nare jeugd gehad, maar dankzij hen is hij nu bij mij.”