De Martinitoren van Jaap Imminga is inmiddels te koop bij Forum Groningen. Foto: Nienke Maat
Toen zijn beste vriend overleed, begreep Jaap Imminga (50) uit Groningen dat hij zijn hart moest volgen. Hij zegde zijn topfunctie bij Q-Park vaarwel en maakt nu bouwpakketten van plastic steentjes. „Ik verdien de helft, maar ben twintig keer zo gelukkig.”
Jarenlang was het vaste prik. Speelde FC Groningen, dan zaten Jaap Imminga en en Sandor Greving op de tribune. „We hadden een vaste routine. Eerst zwaaiden we naar de businesstribune, waar de ouders van Sandor zaten. Daarna kletsten we bij, zeurden we over de koffie en de hamburgers, wisten we het beter dan de spelers in het veld.”
De vrienden leerden elkaar kennen tijdens hun studie makelaardij aan de Hanzehogeschool, zo’n dertig jaar geleden. Imminga zag Greving naast beste vriend ook als voorbeeld. „Sandor had een succesvol vastgoedbedrijf, kreeg alles voor elkaar, kon met iedereen overweg. Hij was zo’n vriend bij wie alles vanzelf leek te gaan.”
Zelf ging hij na zijn studie aan de slag bij parkeerbedrijf Q-Park. „Ik zag een vacature voorbijkomen, en dacht: leuk, vastgoed en auto’s.”
De miniversie van de Martinitoren die Jaap Imminga ontwikkelde. Foto: Nienke Maat
‘Ik voelde me nutteloos en leeg’
In twintig jaar tijd klom hij op tot operationeel manager van Nederland. Hij had een topsalaris en een auto van de zaak, maar miste steeds vaker de uitdaging. „Hoe hoger in de boom, hoe meer vergaderen en onderweg zijn. Als ik er nu op terugkijk voelde ik me leeg.”
„Ga doen wat je echt leuk vindt”, zei Greving al jaren tegen hem, maar Jaap bleef in de mobiliteit. „Ik dacht: wat moet ik anders? Het was de gouden kooi. Je weet dat je een prachtsalaris hebt. Dan stap je niet zo makkelijk uit die bubbel.”
Toch nam hij vijf jaar geleden ontslag. „Q-Park begon als familiebedrijf, maar is inmiddels in handen van buitenlandse investeerders. Het ging steeds meer over geld, dat begon me tegen te staan.”
Na zijn ontslag deed hij losse projecten voor verschillende opdrachtgevers. „Ik zat niet meer bij Q-Park, maar schreef nog steeds mobiliteitsrapporten. In feite veranderde er niks.”
Tot Greving drie jaar geleden plotseling overleed. „Hij viel ineens om”, zegt Imminga met tranen in zijn ogen. Hij klikt een foto aan op het bureaublad van zijn laptop. „Hier waren we samen op vakantie, zo’n drie maanden voor hij stierf.” Op de foto zie je Imminga, Greving en nog een vriend in een restaurant. „We hadden hier nooit kunnen weten dat hij er drie maanden later ineens niet meer zou zijn. Hij was hartstikke gezond.”
‘Ik dacht: waar ben ik eigenlijk mee bezig?’
Het was alsof de boodschap van Greving ineens tot Imminga doordrong. „Ik dacht, waar ben ik eigenlijk mee bezig? Straks val ik ook om, en dan heb ik mijn tijd besteed aan een baan waar ik geen voldoening uit haal. Ik zei tegen mezelf wat Sandor altijd al zei: nu moet je ophouden met klagen en ga je doen wat je leuk vindt.”
Imminga was al een tijdje hobbymatig bezig met het ontwerpen van bouwpakketten van schuimkarton. Met twee vrienden ontwikkelde hij een 3D-puzzel van het stadion van FC Groningen. Van het een kwam het ander. Naast schuimkarton ging Imminga ook bouwpakketten van bricks-steentjes ontwikkelen, die bekend zijn van Lego.
En zo ontstond Parkio, een samentrekking van parkeren en Imminga’s bijnaam Japio. Imminga maakt sinds drie jaar relatiegeschenken voor tal van bedrijven. „Ik dacht: dit is een gat in de markt. Iedereen vindt bouwen leuk, van kind tot groot bedrijf.”
De 3D-puzzel van het stadion van FC Groningen die Jaap Imminga met twee vrienden ontwikkelde. Eigen foto
Mini-Martinitoren
Parkio groeit gestaag. Het begon met een vrachtwagen voor afvalverwerkingsbedrijf PreZero, maar inmiddels maakt Imminga van alles: van de ambulances van Ambulancezorg Groningen tot de toekan van Van der Valk. Zijn miniatuurversie van de Martinitoren is inmiddels in Forum Groningen te koop.
Enthousiast laat hij ontwerpen zien van bouwpakketten die hij binnenkort lanceert, waaronder een veerboot naar een van de Waddeneilanden en de vuurtoren van datzelfde eiland. Om welk eiland het gaat wil hij nog niet prijsgeven.
Eerst ontwierp Imminga zelf, inmiddels heeft hij twee ontwerpers in dienst. Waar hij zijn dagen tot drie jaar terug vulde met vergaderingen en Excel-bestanden, denkt hij nu na over nieuwe ontwerpen en hoe daar een bouwpakket van te maken is.”
Enkele van de bouwpakketten van Bricks-steentjes die Jaap Imminga ontwikkelt. Eigen foto
Nu moet je bellen
Hij mist zijn beste vriend nog elke dag, „maar het voelt alsof hij er nog steeds een beetje is.” Als Imminga precies op het juiste moment een klant benadert, voelt dat voor hem niet als toeval. „Alsof Sandor mij van boven af een toe influistert: nu moet je bellen.”
Zijn salaris is niet vergelijkbaar met wat hij bij Q-Park verdiende. „Vooral in het begin was het elke maand spannend of ik rond zou komen.” Inmiddels groeit Parkio hard, maar Imminga verdient nog steeds niet de helft van wat hij verdiende bij Q-Park. „Maar ik ben wel twintig keer zo gelukkig.”
Imminga voelt zich een ander mens. Hij heeft minder stress, is rustiger. „Ik heb elke dag zin om aan het werk te gaan en kom niet meer klagend thuis.”
In de kerstvakantie hoorde hij dat er een verkeerd stickertje zat in een van de bouwpakketten voor een klant. „Ik heb vijf dagen in het magazijn gestaan om tweeduizend pakketjes open te maken, het stickertje te verwisselen en weer netjes dicht te maken.” Hersendood werk, zou je kunnen zeggen. „En toch word ik daar blijer van dan van vergaderen.”
De Ommezwaai
In de wekelijkse rubriek De Ommezwaai portretteren we noorderlingen die op een of andere manier het roer omgooiden in hun leven. Bent u of kent u iemand die dat heeft gedaan? Schroom niet en meldt het ons via het e-mailadres ommezwaai@dvhn.nl.
