Van schuldsanering naar chauffeurskunst. Gerrit (45) uit Veelerveen: ’Ik was geen koorknaapje, maar nu is alles weer op de rit’

„Mijn leven maakte een volledige ommezwaai. Dat mag je gerust zeggen’’, vertelt Gerrit.

Elke ochtend om kwart over zeven in de werkweek, draait hij de sleutel om in het contactslot van de bestelbus. De motor bromt, de dag begint. Hij haalt mensen op die, net als hij ooit, een zetje nodig hebben om weer mee te doen.

„Ik breng ze naar hun werkplek, maak een praatje, kijk hoe het gaat. Het zijn vaak mensen met een bijzonder verhaal, met een rugzakje. Ik kan goed met ze opschieten. Misschien omdat ik zelf ook wel wat heb meegemaakt.” Vaak volgt er dan nog een tweede ronde. „Eigenlijk hebben we soms net even te weinig chauffeurs en kruip ik zelf weer achter het stuur.’’

Gerrit (45), ’half april ben ik 46’, woont in Veelerveen, tegen de Duitse grens. Een plek waar de stilte nog hoorbaar is. Hij kwam er terecht voor de liefde, na een bewogen leven dat hem van Noord-Brabant naar Groningen bracht, via werk in magazijnen, op bouwplaatsen en transportbedrijven. „Ik heb van alles gedaan en was zelfs een tijdje matroos op een binnenvaartschip. Maar ik ben ook een tijd uit de running geweest. Dat had z’n reden.’’

Hij groeide op in Hank, een klein dorp onder Gorinchem en vlak bij de Biesbosch. Een vissersplaats van oorsprong. „Eigenlijk was het Nieuwendijk. Dat ligt er tegenaan en is nog iets kleiner. De verhuizing naar Groningen was even wennen. Vooral het Gronings. Maar verder voelde het al snel goed. Ik ben ook gewend aan dorpen waar iedereen elkaar kent.”

Gerrit had een druk leven. In Winschoten vond hij werk bij Qsil, de voormalige glasfabriek. „Het werd geen vaste baan, zoals me was voorgeschoteld. Ik kwam op den duur zonder werk en zonder geld te zitten.’’ Er ging meer mis. Al te diep gaat hij er niet op in. „Ik was een tijd lang niet echt een koorknaapje, een ideale schoonzoon, laat ik het zo zeggen. Maar dat hoeft allemaal niet in de krant, dat heb ik achter me gelaten.”

Hij belandde in de ziektewet, daarna in de WIA. Drie jaar werkte hij niet. De schulden stapelden zich op. „Ik zat in een behoorlijke dip. Alles viel weg: werk, inkomen, zekerheid. De schuldsanering, dat was pittig. Maar het moest. Stilzitten kan ik niet. Hoe dan ook, ik moet bezig zijn. Zo kwam ik als vrijwilliger bij de kringloop te werken.’’

Toen zijn uitkering zou stoppen, hij woonde toen al in Westerwolde, besloot hij zelf de telefoon te pakken. „Ik dacht: ik ben de gemeente voor. Ik wil weer wat doen, de regie nemen.” Zo kwam hij in contact met Afeer, het sociaal ontwikkelbedrijf van Oldambt, Pekela en Westerwolde.

Afeer bood hem een zogeheten Overbrugbaan: tijdelijk werk om mensen met afstand tot de arbeidsmarkt weer ritme te geven. „Ik begon op het intern vervoer. De proefperiode ging goed, dus kreeg ik mijn eerste contract. Officieel heette het medewerker facilitaire dienst, maar ik kwam overal. Hartstikke leuk werk.”

Zijn plan was om ooit het groot rijbewijs te halen en vrachtwagenchauffeur te worden. „Ik heb in de transport en logistiek gewerkt.’’ Het liep toch net even anders. Een plan B diende zich aan: hij kon aan de slag bij kringloopwinkel Goud Goed in Winschoten, waar hij dus al vrijwilligerswerk deed. Toen daar een baan vrijkwam als chauffeur en assistent‑werkbegeleider, kon hij doorstromen. „Ik kende de mensen en de werkplek. Het voelde direct goed’’, betoogt Gerrit. Hij is een van de gezichten van de kringloop, maakt gemakkelijk contact en voelt zich er op z’n plek.

„Had ik het zonder Overbrugbaan gered? Misschien. Maar het helpt enorm dat je al aan het werk bent. De stap naar een echte baan is dan veel kleiner dan wanneer je vanaf de bank moet solliciteren’’, stelt hij. „Werk vindt werk. Daar ben ik van overtuigd. Je hebt contacten, er gaan deurtjes open. En Afeer kent ook de juiste poppetjes op de juiste plek. Ik ben door hen enorm geholpen.”

Zijn werkdag is overzichtelijk, maar nooit hetzelfde. „Ik begin met het ophalen van de mensen. Daarna maak ik de planning voor de rest van de dag: wie is er, wie valt uit, waar is hulp nodig? Ik houd van orde scheppen. Ik heb een werkrooster gemaakt zodat iedereen op de juiste plek staat. Dat ik daarin de vrije hand krijg, daar ben ik trots op. Verder spring ik bij waar het moet.”

’s Middags brengt hij iedereen weer naar huis. Soms met een grap, soms met een luisterend oor. „De mensen hier hebben allemaal een rugzakje. Ik weet hoe een paar domme keuzes je leven op de kop kunnen zetten. Het is zo makkelijk om meteen te oordelen. Dat doe ik dus niet.”

Gerrit is tevreden. „We hebben een behoorlijk nare geschiedenis achter de rug. De rust is terug. De schulden zijn weg.’’ Hij woont fijn in Veelerveen, in het groen. En binnenkort wordt hij voor de derde keer vader. Hij kijkt even naar de bus, die klaarstaat voor de middagrit. „Het is een veelzijdige baan. En ik kan er echt mijn ei in kwijt. Ik voel me goed. Alles is op de rit. Dat had ik een paar jaar geleden niet durven dromen. Dat is misschien wel de grootste ommezwaai.”