Rien Prinsen heeft de kroket ingeruild voor Japanse messen Foto: Cor Lasker
„Het is een beetje rommelig, maar dan kun je ook zien dat er gewerkt wordt”, zegt Rien Prinsen met een knipoog. We staan op de plek die vroeger dienstdeed als cafetaria Krokettenkunst in Nieuw-Weerdinge. Maar dat boek is dicht. De kroket is ingeruild voor het Japanse mes.
Prinsen heeft een pittige tijd achter de rug. Vorig jaar zomer overleed zijn vrouw Edel, die dementerende was. Met haar bestierde hij jarenlang de cafetaria. Want Krokettenkunst, dat waren Rien én Edel. „Hoe het nu met me is? Het gaat met ups en downs. Maar ik kan het makkelijker van me afzetten.”
Een deel van de as van Edel ligt in de achtertuin. „Als ik daar sta, zeg ik even 'hoi' en loop dan weer door. Sta ik te lang stil, dan word ik er verdrietig van.” Sinds haar ziekte en overlijden is zijn interesse in de kroketten zienderogen afgenomen.
Lekker klooien
Hun zoon Robby heeft de zaak volledig overgenomen, waarbij Rien af en toe wat hand- en spandiensten verleent. „Toen Robby net begonnen was, zat ik soms naast hem om mee te denken. Samen met nieuwe smaken op de proppen komen en zo. Maar nu doet hij alles zelf. Hij heeft het helemaal onder de knie,” zegt Rien.
„Die passie voor kroketten? Die heb ik veertig jaar lang gehad, samen met Edel. Dat was ons ding”, zegt hij met een wat glazige blik. „God, word ik toch nog weer een beetje geëmotioneerd.”
"Japanse messen hebben meer traditie, meer diepgang" Foto: Cor Lasker
De liefde voor de kroket is overgegaan in die voor Japanse messen. En dat helpt ook een beetje met het verwerken, vertelt hij. „Je kunt achter de geraniums gaan zitten, maar hier kan ik mezelf helemaal in kwijt. Als ik hier zit, voel ik me op mijn gemak. Een paar uur lekker klooien tussen de messen.”
Jaarringen van een boom
Het krokettenatelier van weleer is niet meer terug te herkennen. Waar vroeger de grote prijskaarten hingen voor de snacks, prijkt nu een enorme muurschildering van een ondergaande zon en kersenbloesem. Het geheel is doorkruist met het beeld van een geschilderd mes.
Op de tafel onder die muurschildering liggen messen met kleurrijke heften en sierlijke lemmeten. Sommige messen zijn opgebouwd uit honderden lagen staal, vergelijkbaar met de jaarringen van een boom.
De passie voor Japanse messen begon tijdens de ziekte van Edel. „Ik denk dat ik ook wat afleiding zocht. Je kunt aan de drank gaan, maar ik heb het mes gekozen.” Waarom juist Japanse exemplaren? „Ze hebben meer traditie, meer diepgang. Een Europees mes kan prima snijden, maar een handgesmeed Japans mes vertelt een verhaal.”
Drie tientjes
Prinsen werd er na enkele slijpcursussen helemaal door gegrepen. „Ik wilde er alles vanaf weten: het gebruikte staal, de smeedkunst en de slijptechnieken. En het snijdt perfect. Jas er maar eens mee door een tomaatje. Dan voel je een golf van geluk.”
De voormalige krokettenkoning koopt de messen in en hij slijpt, polijst en etst ze vervolgens zelf. Daarna worden ze verkocht, maar niet altijd. „Als mensen kunnen kiezen tussen een Ikea-mesje van drie tientjes of een origineel Japans mes van 3000 euro, dan weet je het wel. Maar soms is het mooi dat iemand een mes van 785 euro ziet en het vervolgens niet koopt. Dan mag ik hem gelukkig houden, haha.”
Het mes met daarin het gezamenlijke goud van Rien en Edel. Foto: Cor Lasker
Klein boterhammetje
Prinsen ziet zijn passie voor Japanse messen niet meteen als een grote bron van inkomsten. „Het is leuk als ik er mijn brood mee kan verdienen. Maar dan blijft het bij een klein boterhammetje.” En dat maakt hem niet uit. Voor hem draait het om de liefde voor het vak en het delen ervan. Daarom organiseert hij straks ook cursussen.
Hij weet dat het geen gemakkelijke opgave is om daar mensen enthousiast voor te maken. Toch blijft hij optimistisch. „Ik ga het gewoon proberen. Volgende maand word ik 72 en ik heb met mezelf afgesproken dat ik 99 word. Dus ik heb nog ruim 25 jaar te gaan en dus ruim de tijd om er wat van te maken.”
Onbetaalbaar
Zijn favoriet is een uniek mes van Nakagawa, gesmeed uit een stuk staal dat hij samen met een vriend heeft geslepen. In het heft is een rechthoekig brok goud verwerkt, gemaakt van de gezamenlijke trouwringen en de sieraden van zijn vrouw Edel. „Dat is ons goud. Trouwringen, verlovingsringen, oorbellen, armbanden… alles zit erin.” Het is niet te koop. Want het is onbetaalbaar.
De Ommezwaai
In de wekelijkse rubriek De Ommezwaai portretteren we noorderlingen die op een of andere manier het roer omgooiden in hun leven. Bent u of kent u iemand die dat heeft gedaan? Schroom niet en meldt het ons via het e-mailadres ommezwaai@dvhn.nl.
