Wesley Ferwerda (31) staat op nummer drie op de kieslijst voor het CDA in Midden-Groningen. Foto: Job Sevink
Tien jaar lang was Wesley Ferwerda (31) uit Foxhol sportverslaggever, nu komt hij in de raad voor het CDA in Midden-Groningen. En dat terwijl hij door een progressieve spierziekte niet weet hoe lang hij nog te leven heeft. „Als ik nog impact wil maken, moet ik dat nu doen.”
Als klein jochie leek het Wesley Ferwerda (31) al wat om sportverslaggever te worden. Als achtjarige stond hij zelf nog op het veld bij voetbalclub Kids United in Groningen, maar door zijn progressieve spierziekte, de ziekte van Duchenne, belandde hij op zijn elfde in een rolstoel. Voetballen zat er niet meer in, maar: verslaggever was nog wel een optie.
En zo geschiedde. Na onder meer de opleiding MBO fotografie & journalistiek begon Ferwerda in 2014 bij OOG TV als sportverslaggever. Hij werd er eindredacteur en presentator van het radioprogramma OOG Sport.
Nummer drie op de kieslijst
Afgelopen oktober vertrok hij na tien jaar bij de omroep. Sinds december 2024 is hij achter de schermen al actief voor het CDA in Midden-Groningen, nu voelt voor hem de tijd rijp om zelf die raad in te gaan. En als nummer drie op de kieslijst gaat dat op basis van de voorlopige uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen ook gebeuren.
Klinkt als een ommezwaai, maar voor Ferwerda voelt het als een logische stap. „Ik zag mezelf altijd al in de politiek eindigen.” Hij houdt van de eeuwige puzzel die raadsleden leggen. „Het algemeen belang aan de ene kant, individuele belangen aan de andere kant. Je bent als gemeente de scheidsrechter die het nooit goed kan doen, maar dat maakt het ook een leuk en complex vak.”
De coronaperiode gaf de doorslag om de stap richting de politiek te zetten. „Ik zag het populisme opkomen. Dat lijkt me geen antwoord op de vele uitdagingen die er zijn. De boodschap van het CDA spreekt me aan. Gewoon zelf blijven nadenken.”
Ondertussen neemt de ziekte langzaam de kracht uit zijn spieren. Ferwerda komt met zijn rolstoel een heel eind en rijdt nog zelf in een aangepaste auto, maar zal op den duur steeds minder kunnen. Het lukt hem bijvoorbeeld niet meer om zijn armen op te tillen. „Het grootste gevaar zijn mijn hartspier en spieren voor mijn ademhaling. Die gaan er een keer aan geloven. Dan is het einde verhaal.”
De ziekte van Duchenne
De ziekte van Duchenne is een erfelijke spierziekte, waar in Nederland naar schatting zo’n 500 mensen aan lijden. De ziekte komt voornamelijk bij jongens voor. Door een erfelijke fout ontbreekt het eiwit ‘dystrofine’. Dat eiwit zorgt voor de stevigheid van de spiercellen waaruit onze spieren bestaan. Door het ontbreken van het eiwit sterven de spiercellen af. Langzaam verliezen spieren hun kracht, tot uiteindelijk de ademhalingsspieren en het hart worden aangetast. De levensverwachting is laag, slechts bij uitzondering worden mensen met Duchenne ouder dan veertig jaar.
‘Ik kan net zo goed zestig worden’
De gemiddelde levensverwachting met de ziekte is 35 jaar, maar dat is zowel veel- als nietszeggend, vindt Ferwerda. „Die 35 jaar als leidraad nemen heeft geen zin. Ik kan net zo goed zestig worden. Ik wil me gewoon nu inzetten voor waar ik voor sta. En dat had ik ook gedaan als ik wist dat ik nog tientallen jaren te leven had.”
En toch beseft hij dat het ook de laatste invulling van zijn leven kan zijn. „Als ik nog impact wil maken, moet ik dat nu doen. Dat klinkt sentimenteel, maar zo is het wel.”
Hij is er niet bang voor dat hij zijn werk als raadslid op den duur niet meer zal kunnen uitvoeren. „Angst is een slechte raadgever. Natuurlijk kan ik ineens achteruitgaan, maar is dat een reden om iets niet te doen? Wat ik wel weet is dat ik alles kan geven tot ik het niet meer kan.”
Naast zijn werk voor het CDA volgt Ferwerda de master Staats- en Bestuursrecht aan de Rijksuniversiteit Groningen. Als raadslid wil hij zich inzetten voor alle bewoners van Midden-Groningen, met name in het sociale domein en op het gebied van sport, de Omgevingswet en toegankelijkheid. Het eerste wat hij wil gaan doen? „Een inclusie-agenda in het leven roepen, om te zorgen dat de gemeente toegankelijker wordt voor mindervaliden.”
De Ommezwaai
In de wekelijkse rubriek De Ommezwaai portretteren we noorderlingen die op een of andere manier het roer omgooiden in hun leven. Bent u of kent u iemand die dat heeft gedaan? Schroom niet en meldt het ons via het e-mailadres ommezwaai@dvhn.nl.
