Nog dertig jaar achter een computer? Absoluut niet, zei Nick (37) uit Emmen. Hij stopte op kantoor en werd hovenier

Nick de Vries herinnert het zich nog goed. Was hij als klein jochie op zaterdag klaar met voetballen, dan zocht hij vaak zijn vader op. Die was dan ergens in de wijk bezig met het onderhouden van tuinen van particulieren. „Ik vond het leuk om mee te helpen. Aan het eind van de dag kreeg ik een nieuwe Voetbal International of wat geld, maar daar ging het mij niet om. Gewoon samen lekker buiten bezig zijn, daar genoot ik van.”

De vader van Nick was Jaap de Vries. Hij werkte als docent plantkunde en economie op het Terra College in Emmen en het hovenierswerk deed hij er gewoon bij. Als een soort hobby, voor in zijn vrije tijd. „Vanaf mijn zesde hielp ik geregeld mee en steeds leerde ik weer wat nieuws. Het gevolg was dat ik ook steeds meer mocht doen en het steeds leuker werd.”

Toch koos Nick na de basisschool niet voor het groenonderwijs van Terra. „Toen ik wat ouder werd, vond ik werken in tuinen opeens niet meer stoer. En misschien koos ik ook wel niet voor Terra omdat mijn vader daar werkte. Als puber wil je je vader niet steeds op school tegenkomen.”

Nick ging naar het Esdal College en was veertien toen hij daar opeens uit de klas werd gehaald. „Er was iets vreselijks gebeurd met mijn vader. Op de N37 bij Erica was hij bij een verkeersongeluk om het leven gekomen." De impact op Nick en de rest van het gezin was uiteraard enorm. „Het was een heel heftige tijd. Hoe moet je als puber met zoiets omgaan? Dat was heel lastig.”

Omdat zijn moeder zei dat werken met cijfertjes misschien wel iets voor hem zou zijn, koos Nick na de mavo voor de opleiding bedrijfsadministratie. „Nou, dat was dus helemaal niets voor mij. Ik switchte naar sociaal maatschappelijke dienstverlening. Na de dood van mijn vader vond ik de nazorg niet al te geweldig. Ik dacht: dat kan ik beter. Ik ga later mensen helpen die ook zoiets is overkomen.”

Nick haalde er zijn diploma en wilde zich op hbo-niveau verder gaan verdiepen in dit vakgebied. Daar strandde hij in het tweede jaar, waarna hij fulltime aan het werk ging bij café Groothuis in Emmen. „Ik was vrijgezel en hoefde met niemand rekening te houden.”

Na enige tijd begon het werken in de avond en de nacht Nick tegen te staan. „Via via kwam ik terecht bij het COA, in het asielzoekerscentrum in Zweeloo. Daar regelde ik voor vijftig bewoners allerlei dingen, zoals sport, school en werk. Ook was ik er verantwoordelijk voor het groenonderhoud. Het was fijn om niet meer ‘s nachts te hoeven werken, ook omdat ik in die periode een relatie kreeg met Iris, moeder van twee kinderen.”

In 2022 volgde voor het COA de overstap naar Ter Apel: een kantoorbaan. Qua salaris ging Nick er op vooruit, maar qua levensgeluk allerminst. De godganse dag achter een computer zitten, was niet iets waar de Emmenaar gelukkig van werd. Waar dan wel van? Van buiten zijn, in het groen en daar de handen uit de mouwen steken.

In zijn vrije tijd ging Nick bij enkele particulieren tuinonderhoud doen en dat smaakte al snel naar meer. In 2024 richtte hij zijn eigen bedrijf op en begon hij in Frederiksoord aan een inmiddels afgeronde opleiding voor ecologisch hovenier.

In twee opzichten trad Nick hiermee alsnog in de voetsporen van zijn vader. Op de school in Frederiksoord liep ooit ook Jaap de Vries rond en hij had later ook zijn eigen hoveniersbedrijf. „Ik heb mijn bedrijf dezelfde naam gegeven: De Groene Hand. Als een soort van eerbetoon. Hoe de familie daarop reageerde? Die vond het heel mooi. Mijn moeder - zij was ziek en overleed vorig jaar - was er echt door ontroerd.”

Om de klussen als hovenier goed te kunnen doen, werd het aantal uren per week bij het COA teruggebracht naar 24. Vanaf eind april wordt dit nul. „Dan ben ik alleen nog ecologisch hovenier, fulltime. Heerlijk, de hele dag buiten en meteen resultaat zien. Gewoon moe zijn als je thuis komt en ‘s avonds niet meer hoeven te rennen om je energie kwijt te kunnen.”

Achteraf gezien had, zo denkt Nick nu, hij deze stap eerder moeten maken. „Misschien was ik wel veel eerder hovenier geworden als mijn vader was blijven leven. Maar goed, het is uiteindelijk toch nog goed gekomen. Ik heb mijn hart gevolgd en ben nu waar ik wil zijn.”