Jan (65) uit Beilen verdient als postbode en taxichauffeur minder dan met zijn vorige kantoorbaan, maar is des te gelukkiger

Jan was halverwege de twintig toen hij solliciteerde op een advertentie van De Boer Winkelbedrijven. Zij zochten wat destijds nog een heao’er heette, een afgestudeerde van het hoger economisch en administratief onderwijs. Jan vervulde functies op de financiële administratie, de goederenadministratie en de salarisadministratie. Hij werkte op kantoren in Beilen, Assen en Hoogeveen en werkte zich op naar teamleider terwijl het bedrijf groeide en groeide. De Boer werd Super de Boer, Super de Boer werd Jumbo.

De overname van Jumbo was een grote verandering, weet Jan nog. Helemaal toen Jumbo de salarisadministratie ging uitbesteden. „Ik had verantwoordelijk werk met veel systeemcontroles. Maar die nieuwe systemen liepen niet lekker, het management zat ver weg in Amsterdam. Ik had dan wel een hartstikke mooi salaris, maar vroeg me af of ik van dit werk nog gelukkig werd." 

Het uitbestedingstraject bezorgde Jan stress en slapeloze nachten. „De deadlines werden ook moeilijker te halen. Normaal sloot je bijvoorbeeld op vrijdagmiddag om half vijf de betalingen af, maar een keer waren we tegen half zes nog niet klaar”, vertelt hij. „Ik had die avond kaarten om naar Lohues in Emmen te gaan. Ik moest echt met 140 de snelweg over scheuren en het avondeten overslaan om dat nog te redden. Ik dacht: zo wil ik het niet.”

In 2019 stapte hij naar zijn werkgever en met een afkoopsom en een WW-uitkering op zak nam Jan afscheid. Er viel een last van hem af. De komende maanden deed Jan even lekker helemaal niks. Behalve bedenken waar hij tot aan zijn pensioen nog gelukkig van zou worden.

Helemaal stilzitten op de bank heeft Jan overigens nooit gedaan. „Ik was wel meteen begonnen met vrijwilligerswerk bij het taalhuis, daar hielp ik mensen verder met hun integratie”, vertelt hij. „Daar had ik veel aardigheid aan. Bij dat massale werk bij Jumbo miste ik het persoonlijke contact en het gevoel met iets bezig te zijn wat meteen een maatschappelijke impact heeft. Hier had ik dat wel.”

Alle wegen lagen voor Jan weer open. Twee dingen zijn bij hem altijd blijven hangen: het onderwijs en post bezorgen. „Ik had als jochie een krantenwijk. Dat vond ik hartstikke leuk, lekker in de buitenlucht”, vertelt hij. „En vroeger dacht ik al wel aan iets in het onderwijs. Maar ik ging voor een administratieve opleiding, want de banen lagen daarin wat meer voor het oprapen.’’

In 2020 kreeg Jan weer zin in iets nieuws en solliciteert bij PostNL naar een baan als postbode op de zaterdag. „Ik vind het heerlijk”, glundert Jan. „Soms zijn mensen in de tuin bezig en maak je even een praatje. Maar ik heb ook wel eens lekker oortjes in met muziek op. Misschien had ik het veel eerder moeten doen, maar dat is altijd achteraf."

Na die sollicitatie kreeg Jan de smaak te pakken. Tal van uitzendkrachtwerk en tijdelijke contracten volgden, van mediatheekbeheerder op het Kamerlingh Onnes in Groningen tot onderwijsassistente bij de Internationale Schakelklas in Assen. Nu werkt hij, naast postbode op zaterdag, doordeweeks drie dagen als taxichauffeur bij Dorenbos in het speciaal vervoer. Zo brengt hij kinderen in en om Emmen naar het speciaal onderwijs in Haren. „Dan moet ik vroeg opstaan, maar dat vind ik niet erg.”

Jan kan zijn ommezwaai iedereen aanraden. „Natuurlijk krijg je veel minder betaald en moet je wel die luxe hebben. Het huis is bijvoorbeeld al afbetaald, dat scheelt een hoop”, weet hij.

„Ik deed het beetje op de gok, want als de uitkering ophoudt moet je op eigen vermogen teren. Maar iemand die wil en zelf initiatief neemt kan absoluut werk vinden, dus daar ben ik niet bang voor geweest. Status en salaris hebben me nooit zoveel gezegd en dat is in de loop der jaren alleen maar minder geworden. Hier word ik gelukkig van.’’