Frouwke Herder voorziet nu haar eigen groen. Foto: Harry Tielman
Dat ene zinnetje: wat zijn we aan het doen? Dat bleef bij Frouwke Herder uit Zuidlaren hangen. Ze gaf haar goedbetaalde directeursbaan op om een maatschappelijke en duurzame droom na te jagen. „Ik werk nog steeds hard, maar nu vanuit mijn hart.”
Net buiten Zuidlaren ligt haar voedseltuin. Het is fris, maar de zon schijnt. De aarde is nog nat van de ochtenddauw en de vogels tjilpen op de achtergrond. Een situatie waar Herder gelukkig van wordt. „Dit had ik zoveel jaar geleden nooit verwacht”, zegt de ommezwaaier glimlachend. „Toen leefde ik een totaal ander leven.”
Herder maakte jarenlang carrière in de dienstverlening. Haar loopbaan begon bij PwC, waar ze als assistent-accountant aan de slag ging. „Ik had een financiële achtergrond”, vertelt ze. „Dat pad rolde ik eigenlijk vanzelf op.”
Veel onderweg
Via verschillende functies kwam ze terecht bij Autotrust in Assen, een bedrijf dat garanties voor auto’s verzorgt. „Ik begon daar als financieel manager en groeide door. Mijn laatste vier jaar was ik directeur.”
Die rol had ze nooit bewust nagejaagd. „Ik had niet de droom om directeur te worden”, zegt ze eerlijk. „Maar soms overkomen dingen je. En toen ik er eenmaal zat, vond ik het leuk en ging het me goed af.”
Haar werkdagen waren vol en druk. „Ik stuurde teams aan, had veel overleg en leidde innovatietrajecten.” Daarnaast was de Zuidlarense veel onderweg. „Ik zat vaak in Nijmegen of bij klanten. Ik reed zo’n 35.000 kilometer per jaar.”
Wat zijn we eigenlijk aan het doen?
Toch begon er iets bij haar te knagen. „Het was een zaadje dat langzaam groeide”, legt Herder uit. Die liefde voor groen zat er al vroeg in. „Mijn vader had vroeger een volkstuin. Later had ik zelf ook altijd een moestuin, gewoon voor de lol.”
Tijdens haar werk bij Autotrust werd dat gevoel sterker. „De toenmalig managing director zei toen eens gekscherend: wat zijn we hier eigenlijk aan het doen? Moeten we niet ergens een loods huren en daar maaltijden verzorgen voor werkende mensen met kinderen, zodat er gezond gegeten kan worden op drukke werkdagen?”
Herder leeft inmiddels een totaal ander leven. Foto: Harry Tielman
Dat zinnetje bleef hangen. Later volgde ze een cursus. „Daar werd ik echt uit mijn bubbel gehaald. Je kijkt opnieuw naar de maatschappij en denkt: wat draag ik hieraan bij?” Ook het boek Morele ambitie van Rutger Bregman maakte indruk. „Ik vroeg mezelf af: doe ik wel de juiste dingen met mijn talent?”
De twijfel werd alsmaar groter, maar de stap zetten was niet makkelijk. „Ik verdiende heel goed”, vertelt ze. „Ik zat in een gouden kooi. Je bent directeur, dat geeft prestige. Dan denk je: wat zullen mensen ervan vinden als ik stop?” Toch viel op een gegeven moment het kwartje.
Tuinderij
In april 2024 stopte Herder met haar baan bij de verzekeringsmaatschappij. Daarna volgde een periode van rust en zoeken. „Dat was heel vreemd”, zegt ze. „Ik had geen deadlines meer, geen titel. Ik dacht echt: wie ben ik zonder dat?”
Die maanden waren onrustig, ook thuis. „Ik was zo gewend aan moeten, dat ik die druk zelf ging creëren.” Maar langzaam veranderde dat. „Ik ontdekte dat ik eigenlijk heel goed kan omgaan met niets moeten. Dat verraste me.”
Ze besloot geen grote bestuursfunctie meer te willen. „Dan zou ik weer vooral praten en vergaderen”, vertelt ze. „Ik wilde iets doen, iets in de praktijk.” De droom van een tuinderij kwam terug. Ze volgde een cursus bij de Voedseltuinders in Nijmegen. „Daar leerde ik hoe je hier eerlijk je brood mee kunt verdienen. Niet rijk worden, maar wel duurzaam.”
Het vinden van grond was lastig. „Land is schaars en duur.” Uiteindelijk vond Herder een plek bij een boerderij die zijn locatie wilde herbestemmen, niet per se landbouw gerelateerd. In maart 2025 tekende ze het huurcontract en ontstond Oogstland.
Voldoening
Nu runt de tuinster een zelfvoorzienende voedseltuin. „Ik gebruik geen pesticiden en geen kunstmest. Ik werk met wat de natuur geeft.” In de tuin van zesduizend vierkante meter teelt ze groenten, kruiden en kleinfruit.
Mensen nemen een abonnement en mogen zelf oogsten. „Alles gaat op basis van vertrouwen”, zegt ze. „En dat werkt.” De tuin is ook een ontmoetingsplek. „We hebben oogstfeesten en diverse activiteiten.” Haar droom is een sociale voedseltuin, „zodat mensen met weinig geld hier gratis groenten kunnen halen”.
Heeft ze ooit spijt gehad? Ze schudt haar hoofd. „Nee, geen moment.” Wat het werk zo mooi maakt, hoeft ze niet lang over na te denken. „Met mijn handen in de aarde zijn, zien hoe iets groeit, een praatje maken met mensen. Dat geeft zoveel voldoening.”
De Ommezwaai
In de wekelijkse rubriek De Ommezwaai portretteren we noorderlingen die op een of andere manier het roer omgooiden in hun leven. Bent u of kent u iemand die dat heeft gedaan? Schroom niet en meldt het ons via het e-mailadres ommezwaai@dvhn.nl.
