Gerjan Spallink trok er graag en veel op uit. Foto: Collectie familie Gerjan Spallink
Toen Gerjan Spallink uit Geesbrug een kleuter was, waren er dokters die dachten dat hij niet ouder zou worden dan een jaar of twaalf. Zij hadden het mis. Gerjan verraste iedereen. Met hoe oud hij werd en met wat hij allemaal deed.
Mensen die hem niet kenden, keken er wel eens van op. Van de grapjes die Gerjan Spallink maakte. Had iemand nieuwe schoenen, dan kon het zomaar gebeuren dat hij zei: 'Je had die van mij ook mogen hebben, hoor. Die zijn nog goed, geen meter mee gelopen.’
Er was geen woord van gelogen. Gerjan kon niet lopen. Dit belemmerde hem zeer, maar hij wilde zijn leven er niet door laten verpesten. Dus greep hij alles wat hij leuk vond en wel kon met beide handen aan.
Ik had nog willen blieven. Ik had nog zoveule dingen willen doen. Ik had nog..... Maor ‘t is niet aans. Het zijn de eerste zinnen op de rouwkaart van de eind januari overleden Gerjan Spallink. Op de foto die erboven staat, zie je Gerjan die in zijn rolstoel onderweg is.
Dit is hoe veel mensen hem kenden. Op pad. ‘s Avonds in zijn woonplaats Geesbrug een rondje door de bouw en in het weekend naar het voetbalveld. Maar met evenveel plezier zong hij op feestjes en had hij jarenlang zijn eigen piratenzender.
Makkelijke prater
Zeg je Gerjan Spallink, dan zeg je Geesbrug. Hij werd er in 1980 geboren en bleef er zijn hele leven wonen. Toen hij ruim een jaar oud was, werd duidelijk dat er iets niet goed was. Het leren lopen ging buitengewoon moeilijk.
Hij belandde in de medische molen en uiteindelijk was het een arts in Rotterdam die de diagnose stelde. Gerjan had de ziekte van Werdnig-Hoffmann, een aangeboren aandoening waardoor hij steeds minder kracht in zijn spieren zou krijgen.
Als peuter verplaatste Gerjan zich kruipend of liggend op een bolderkar waarbij hij zijn handen gebruikte om vooruit te komen. Toen hij vijf was, kwam er een rolstoel.
Gerjan (links) met zijn twee jaar oudere broer Wilfred. Foto: Collectie familie Gerjan Spallink
In Geesbrug werd hij volgens zijn twee jaar oudere broer Wilfred niet anders behandeld dan anderen. „Dat was ook niet nodig. Gerjan was ook toen al een makkelijke prater, hij kon zich wat dat betreft heel goed redden.”
Gingen zijn vriendjes naar het zwembad, dan ging Gerjan gewoon mee. Hij bleef aan de kant, maakte een praatje met andere gasten en werd soms nat gegooid met water. Met gym op school was hij de scheidsrechter of degene die de stand bij hield.
Na de lagere school ging Gerjan naar de mavo in Oosterhesselen. Het was de periode waarin hij ontdekte dat hij goed met computers overweg kon en daarmee verder wilde.
Voetbal
In zijn vrije tijd was het vooral voetbal wat de klok sloeg. Hij miste bijna geen wedstrijd van VCG in Geesbrug en ging er net als zijn moeder vrijwilligerswerk doen. Hij wierf sponsors, schreef wedstrijdverslagen, maakte programmaboekjes en werd er omroeper.
Later werd HODO in Hollandscheveld zijn tweede liefde in het amateurvoetbal. Zijn opa was daar supporter en een van zijn ooms speelde er jarenlang in het eerste elftal. Ook profclub FC Emmen volgde hij op de voet.
Met FC Emmen-speler Reda Kharchouch, die in het seizoen 2021-2022 was gehuurd van Sparta. Foto: Collectie familie Gerjan Spallink.
Op de meao in Hoogeveen, waar Gerjan na de mavo naartoe ging, verliep het minder voorspoedig. Hij had vanwege zijn ziekte bij bepaalde handelingen hulp nodig en dit ging daar allemaal niet zoals hij wilde. Het zorgde er mede voor dat hij een periode niet goed in zijn vel zat en stopte met de meao.
Na een tijdje thuis te hebben gezeten, schreef hij zich in voor een grafische opleiding in Assen. Daar bekwaamde hij zich in het ontwerpen en maken van boekjes en visitekaartjes. Bij werkvoorzieningsschap Emco in Emmen kon Gerjan zijn kennis in de praktijk brengen. Later maakte hij zich verdienstelijk bij drukkerij Van Liere, eveneens in Emmen.
Omdat de ziekte ook de spierkracht en de motoriek van zijn handen aantastte, werd het werk voor Gerjan steeds moeilijker. In het najaar van 2013 ging hij als kleine zelfstandige verder. Hetzelfde werk, maar op eigen tempo. Met veel plezier ontwierp hij op verzoek geboorte-, trouw- en rouwkaarten en reclamewerk.
Zo’n acht jaar geleden kreeg hij een robotarm, een hulpmiddel om dingen beter vast te kunnen pakken.
Een eigen cd
Behalve op voetbal was Gerjan al van jongs af aan dol op muziek. Als tiener had hij een eigen geheime zender, Radio Sunlight. In het begin kon hij de apparatuur zelf bedienen, later kreeg hij daarbij hulp van anderen.
Met vrienden was Gerjan ook te horen bij een andere geheime zender, Boksloot FM. Met dit gezelschap zette hij meermaals een groot feest op touw, compleet met feesttent en live optredens.
Met scheidsrechter Bas Nijhuis bij een uitzending van Vandaag Inside. Foto: Collectie familie Gerjan Spallink
Was er een feestje, dan pakte Gerjan geregeld zelf de microfoon om te zingen. Er verscheen zelfs een cd van hem, met daarop drie Nederlandstalige nummers. Een van de sponsors hiervan was De Brôgge, zijn stamkroeg in Geesbrug.
Zijn broer Wilfred bracht hem de liefde voor een heel ander genre muziek over: rock en metal. Vijf keer ging hij naar een concert van Iron Maiden. Een uitje waar hij ook erg genoot, was een bezoek aan een uitzending van het tv-programma Vandaag Inside.
Uitzaaiingen
Thuis kreeg Gerjan jarenlang hulp van een team van professionals die hem in en uit bed haalden en wasten. Moest hij met de auto weg, dan werd er een chauffeur voor zijn speciale bus geregeld. Gerjan was hen dankbaar, maar hij had uiteraard ook zijn verdriet en frustraties.
Buitenshuis uitte hij dit echter zelden of nooit. 'Ik krijg wat ik aankan', zei hij als mensen doorvroegen. Maar kreeg hij het gevoel dat mensen hem niet voor vol aanzagen, dan reageerde hij vaak wel. Of hij deed gewoon alsof hij daadwerkelijk een geestelijke beperking had.
In 2022, met de kampioenschaal van FC Emmen. Foto: Collectie familie Gerjan Spallink
In 2020 overleed Wummie, de moeder van Gerjan, en bleef hij achter met Joop Koster, sinds midden jaren negentig zijn stiefvader. Beide heren konden het goed met elkaar vinden en vier jaar geleden kwam er een hond waar Gerjan meteen dol op was.
Wel ging het qua gezondheid steeds minder goed. Vorig jaar bleek dat Gerjan darmkanker had. Een operatie volgde, met daarna bestralingen. Het zette onvoldoende zoden aan de dijk. Begin dit jaar kreeg Gerjan te horen dat er uitzaaiingen waren en dat artsen niets meer voor hem konden doen.
Gerjan Spallink woonde zijn hele leven in zijn geboorteplaats Geesbrug. Foto: Collectie familie Gerjan Spallink
'Dat had ik wel gedacht. Nu weet ik wat ik moet doen’, reageerde hij. Na een week begon hij met het regelen van zijn eigen uitvaart. De lijst met genodigden had hij al klaar: de mensen die ook een kaart zouden hebben gekregen voor de viering van zijn 45ste verjaardag. Dat feest was in 2025 vanwege lichamelijke ongemakken uitgesteld.
Gerjan lag thuis opgebaard en de uitvaartplechtigheid werd afgesloten met een hapje en drankje in De Brôgge. Iedereen was het er daar over eens. Gerjan had er alles uitgehaald wat er in zat. Hij kon zo weinig, hij deed zoveel.
Tijd van Leven
Dagblad van het Noorden portretteert in Tijd van Leven inwoners van Drenthe en Groningen die afgelopen tijd zijn overleden. Suggesties? Mail naar: tijdvanleven@dvhn
