Gerry (64) was de vrolijke gastvrouw uit Drouwen. Langzaam maar zeker moest ze alles uit handen geven

Een file in Drouwen, dat is iets bijzonders. Maar eind vorig jaar, op maandagavond 15 december, stond het verkeer er toch echt wel even vast. In Alinghoek werd afscheid genomen van Gerry Martens-Veldman.

Het was druk in het horecabedrijf waar zij jarenlang met zo veel plezier werkte. Zo’n zeshonderd mensen bewezen haar de laatste eer. Bewoners uit het dorp en omgeving, maar ook mensen die haar eerder tijdens een vakantie in of rond Drouwen hadden leren kennen als een uitermate plezierige gastvrouw.

Het was Gerry die rond de eeuwwisseling haar man Harry enthousiast maakte om samen aan de slag te gaan in Alinghoek. De familie Hebels runde het bedrijf aan de bosrand ruim veertig jaar en vond het tijd worden een stapje terug te doen.

Gerry en Harry kwamen er als dorpsbewoners geregeld. Gerry hielp ook af en toe mee in het café-restaurant als het druk was. In april 2000 namen ze als huurders de zaak over en acht jaar later werden ze eigenaar, ook van de bijbehorende groepsaccommodatie.

Gerry Martens-Veldman werd eind 1960 geboren in Arnhem en groeide samen met haar vier jaar jongere broer Marcel op in Gieten. Ze was allesbehalve een meisje-meisje. Ze klom graag in bomen en trok vooral met jongens op.

Na de lagere school ging ze in Annen naar de huishoudschool om vervolgens aan het werk te gaan bij zorginstelling ‘t Ruige Veld in Rolde. Daar kwam ze terecht op een afdeling met 16- tot 18-jarigen met gedragsproblemen.

Het was de periode waarin ze in de weekenden graag op stap ging met vriendinnen. In discotheek Centrum in Gieten liep ze daarbij dienstplichtig militair Harry Martens uit Drouwen tegen het lijf. Het klikte en al snel hadden ze verkering.

De vier jaar oudere Harry had een eigen autootje en samen maakten ze vele ritjes. Na twee jaar verkering en twee jaar verloving trouwde het verliefde stel eind 1980 in Gieten. Meteen daarna betrokken ze een splinternieuwe woning in Drouwen.

In 1985 werd zoon Michel geboren en stopte Gerry met werken. Twee jaar later was het gezin compleet met de geboorte van zoon René. Gerry ging als ouder mee op schoolreis, was voorleesmoeder en werd ook jeugdleider bij VV Buinen toen haar zoons daar gingen voetballen.

Streng was ze niet, wel had ze duidelijke regels en hield ze van structuur. Het warme eten stond altijd om dezelfde tijd op tafel en vrijwel altijd bestond dat uit aardappels, groente en vlees. Behalve op zondag, want dat was patatdag.

In haar vrije tijd speelde ze bij de plaatselijke toneelvereniging en kegelde ze op de banen in Alinghoek. Ook kampeerde ze graag met haar gezin langs de kust van de Noordzee. Jongste zoon René zat nog net op de basisschool toen het leven van het gezin flink veranderde. Ze namen als huurder het horecagedeelte van Alinghoek over, inclusief de kegelbanen.

Gerry was hiervan de grote aanjager en het lukte haar om Harry hiervoor enthousiast te krijgen. Hij zegde zijn baan als chauffeur op een melkwagen op en samen gingen ze aan de slag. Ze kregen er geen spijt van. Het was hard en veel werken, maar ze genoten volop van de reuring en de gezelligheid om hen heen.

Gerry was van de twee de meest extraverte. Aan het eind van de avond pakte ze wel eens een microfoon om karaoke te gaan zingen. In 2008 werden ze eigenaar van de zaak, inclusief de groepsaccommodatie die de familie Hebels daarvoor nog altijd zelf exploiteerde. De gelijknamige camping, die inmiddels niet meer bestaat, werd door Hebels aan een andere partij overgedaan.

Vanaf zo’n tien jaar geleden werd langzaam maar zeker duidelijk dat er iets met Gerry aan de hand was. Ze kreeg moeite om dingen te onthouden. Had ze op het terras een bestelling opgenomen, dan kon het gebeuren dat ze bij de bar het al niet meer precies wist. Later verliepen gesprekken moeizamer en ging het geheugen verder achteruit.

Harry en haar zoons wilden graag dat ze naar een dokter ging, maar daar wilde ze in eerste instantie niets van weten. Uiteindelijk lukte het in 2021 wel en kwam de diagnose: de ziekte van Alzheimer. Gerry moest meteen haar rijbewijs inleveren en deed dit zonder morren. Waarschijnlijk snapte ze toen al niet precies meer waarom dat was.

Op 1 april vorig jaar werd gevierd dat de exploitatie van Alinghoek een kwart eeuw daarvoor was overgenomen van de familie Hebels. Gerry was erbij, maar inmiddels had ze zoveel verzorging nodig dat ze niet lang meer thuis kon blijven wonen. Ook liep ze geregeld weg.

Anderhalve maand later verhuisde ze naar zorginstelling Altingerhoes in Westerbork, waar ze zich na een korte periode van gewenning wel op haar gemak leek te voelen. Op 9 december overleed Gerry in het Altingerhoes, nog net geen 65 jaar oud.

De condoleance was, hoe kan het ook anders, in haar eigen Alinghoek. Dat er zo'n zeshonderd mensen kwamen, deed de naaste familieleden goed. Gerry had blijkbaar niet alleen voor hen veel betekend.

En Alinghoek? Die blijft in handen van de familie Martens. De zoons Michel en René, die er al jarenlang werken, zetten samen met hun vader Harry het bedrijf voort. Met een mooie foto van Gerry op een prominente plek in het café-restaurant, want zonder haar waren zij nooit aan dit mooie avontuur begonnen.