Van nachtwerk naar daglicht: Johan (61) uit Stadskanaal vond zijn plek tussen het groen. ‘Je bent veel socialer bezig’

„Ik heb een hoop te vertellen”, roept Johan Meijering door de telefoon als de redacteur een afspraak maakt voor deze rubriek. „Zullen we op mijn werk afspreken? Kom maar naar de brandweerkazerne in Gasselternijveen.” Niet zijn officiële werkplek, wel z’n ‘kantoor’ voor afspraken.

Het echte werk gebeurt ernaast, in de loods waar de grasmaaiers, een John Deere-tractor, snoeiapparatuur en de schoffels zijn ondergebracht. Iedere ochtend rond een uurtje of zeven heeft Johan de koffie klaar. Daarna worden de taken verdeeld onder de elf collega’s. Vijfenhalf jaar nu, zwaait Johan als meewerkend voorman in de groenvoorziening de scepter over zijn team. Hij weet inmiddels alles over gemeentelijk groen en de bijbehorende regelgeving. Een tamelijk contrast met zijn ‘vorige leven’ als doorgewinterde horecaman.

Op zijn zeventiende gaat de in Ter Apel geboren en getogen Johan als leerling-kok aan de slag bij hotel Homan in Sellingen. Daarna volgt hotel Hartlief in Buinen, waar hij uiteindelijk chef-kok wordt. Na verschillende functies in hotels komt hij terecht bij Opleidingscentrum Bouw (OCB) in Groningen, op de afdeling horeca. „Ik was kok en conciërge tegelijk. Iets nieuws, een mooie uitdaging. Later kwam daar het opleiden bij. Ik begeleidde mensen met een ‘rugzakje’ tot kok en nam examens af. Die functie werd speciaal voor mij gecreëerd. Dat paste me goed. Met mensen werken vind ik machtig mooi. Dat heb ik twaalf en een half jaar gedaan.”

Daarna runt hij met een zakenpartner hotel Witteveen. „Dat werkte voor geen meter. We waren twee kapiteins op één schip.”

Na een jaar als keurmeester van koks op internationale rivierschepen begint hij een eetcafé in Buinerveen. „Een bestaande zaak. Mooi, maar de loop was eruit.” Zodra hij het roer overneemt, loopt het weer storm. „Boerenschnitzel en een sateetje op de kaart, en ’s avonds stond ik zelf op de bar accordeon te spelen. Een beetje gekkigheid, dat willen mensen. Waar volk is, wil volk zijn. Zo simpel is het.” Toch dreigt het succes hem op te breken. „’s Ochtends om vijf uur rolde ik de kroeg uit en om tien uur stond ik er weer. Dat hield ik niet vol. En mijn vrouw ook niet.”

Een nieuw avontuur volgt. „Ik werd benaderd door Simon Berend uit Nieuw-Buinen. Hij had een hotel gekocht in Winterberg en vroeg of ik dat wilde runnen.” Samen met zijn vrouw en jongste dochter vertrekt hij naar Duitsland. „We spraken af: als één van ons heimwee krijgt, gaan we terug. Ik had het er geweldig naar mijn zin. Ik kookte zelf, vrij exclusief. Van oktober tot mei zaten we bomvol.” Wanneer zijn dochter na haar opleiding teruggaat naar Nederland, wil zijn vrouw ook terug. „Op afstand kocht ik via Funda een huis in Ter Apel en zijn we verhuisd.”

Vlot daarna krijgt hij een beste dreun te verstouwen. „We woonden er een half jaar, ons huisje was net klaar toen mijn vrouw zei: ik hou niet meer van je, ik ga weg. Dat had ik niet zien aankomen. Dacht: en nu dan?” Hij pakt op wat hij kent: horeca. „Van uit huis verzorgde ik cateringklussen. Veel met megaspiesen die je op houtskool moet draaien, buffetje erbij, dat soort dingen. Niet op van die standaard schaaltjes, maar op spiegels. Altijd iets aparts.”

Johan maakt een bruggetje. „Via Facebook kwam ik in contact met Ineke Wilkens, een vriendin van heel vroeger. Ik ken haar vanaf mijn vijftiende, ik scharrelde toen wat met een vriendin van haar.” Na wat berichten spreken ze af. Een voltreffer voor Cupido. „Het klikte meteen. Ze werkte bij de gemeente Aa en Hunze, op het kantoor van burgemeester Anno Wietze Hiemstra. Ze trok bij me in en niet veel later kochten we samen een huis in Stadskanaal. Anno Wietze heeft ons getrouwd.”

Via haar hoort Johan over een vacature bij de gemeente. Ze zoeken meewerkend voormannen in het groenbeheer, met een belangrijke rol in de begeleiding van mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. „Van groen had ik geen verstand, van begeleiden wel. Dat had ik bij OCB al gedaan.” Hij grijpt de kans. „Ze zeiden: dat groen leer je wel. En dat klopt. Ik heb inmiddels allerlei cursussen gedaan en ken de regels, haha.”

Ruim vijf jaar later voelt hij zich naar eigen zeggen nog steeds als een vis in het water. „Het heeft me wel op mijn plek gebracht. Begeleiden zit in mijn aard. Nooit: jij moet dit of dat. Maar altijd: als jij dit even oppakt, doen wij dat. En soms even een aai over de bol als iemand niet lekker in z’n vel zit. Het is dankbaar werk.”

Het is bijna half een. Johan trekt zijn werkjas aan en stapt de kantine in de loods naast de kazerne binnen. „Zo jongens, smaakt het?” zegt hij tegen zijn schaftende collega’s. De bladblazers, heggenscharen, zagen en schoffels liggen keurig gesorteerd in stellingen. Buiten staat het grotere materieel: de maaimachines, een tractor en een stuk of wat karren. „Met elf man onderhouden we het groen in Gasselternijveen, Gasselte, Gasselternijveenschemond, Gieterveen en een stukje Dwarsdiep. Best een groot gebied.”

De horeca heeft hij definitief achter zich gelaten. En daar heeft hij geen moment spijt van. „Je bent nu veel socialer bezig. In het nachtleven worden collega’s vrienden, maar echte vrienden raak je kwijt omdat je altijd aan het werk bent.” Ook met catering stopt hij. „Het was mooi weer, ik wilde fietsen met mijn vrouw. Maar dat kon niet, want ik had een klus. Die heb ik afgemaakt en toen was het klaar. Alsof er een knop omging.”