Joris en Marjan bij hun huisje in Spanje. Eigen foto
Joris (45) en Marjan (46) Beltman gooiden in 2024 hun leven rigoureus om. Ze verkochten hun woning in Noordhorn, zegden hun banen op en trokken met een camper door Europa. Nu wonen ze in Spanje en hebben ze elk hun eigen bedrijf.
Joris en Marjan Beltman hadden best een mooi leven in het Westerkwartier. Hij was marketeer bij een ‘fantastisch’ telecombedrijf, zij had fijn werk als ambulant begeleider in de zorg. Hun kinderwens werd, ondanks een medisch traject van acht jaar, tot hun grote verdriet niet vervuld. Ze stonden voor een grote verbouwing van hun woning. „We moesten daarvoor onze hypotheek fors verhogen en vroegen ons af: willen we dit eigenlijk wel?”
Ze kozen voor een ommezwaai, wilden hun verdriet laten plaatsmaken voor wat anders. „Voor ons was het leven sleur geworden”, verklaart Joris. „We hadden alles eigenlijk wel gezien.” Ze hadden simpelweg geen trek meer in het ‘keurige gezinsleven’ toen duidelijk werd dat er geen kinderen zouden komen. „We wilden niet bij de pakken neerzitten maar juist alles uit het leven halen.” Ze waren al eens drie maanden op reis geweest om hun verdriet te verwerken en dat was goed bevallen.
Met de camper trokken Joris en Marjan een jaar lang door Europa. Foto: eigen foto
Een camper in plaats van een huis
Ze verkochten hun huis en al hun spullen. Van de overwaarde van de woning kochten ze een camper en gingen ze op reis. Het eerste doel, het bereiken van de Noordkaap, was binnen twee maanden bereikt. Via Finland en de Baltische staten zakten ze af naar het meest zuidelijke puntje van Europa: Tarifa in Spanje. „Een prachtige reis”, zegt Marjan. „Lekker braakliggen, noem ik dat.”
Op de Noordkaap. Foto: eigen foto
De Noordkaap bereikt. Foto: eigen foto
De Noordkaap bereikt. Foto: Eigen foto
Maar Joris kreeg na een paar maanden de kriebels. Hij miste vastigheid, een toekomstbeeld. „Elke dag een ander stadje... ik was daarmee eigenlijk al snel verzadigd.” Ze hielden het reizen een jaar vol en kochten vorig jaar in Spanje een klein huisje in een nationaal park in Petrer, een half uurtje rijden van Alicante.
Joris startte een telecombedrijf voor zzp’ers en kleine bedrijven: beltify.nl. „Het eerste half jaar was ik vooral bezig met het bouwen aan de website. Er kwam eerst nog geen klant binnen en dat was best heel spannend. Hard werken en niets verdienen. Maar nu loopt het gelukkig heel fijn.”
Marjan was al een tijd member van de community kindvrijleven.nl en kreeg de kans om die over te nemen. Sinds begin dit jaar is ze eigenaar en dat geeft haar zorghart veel voldoening. „Vrouwen zonder kinderen met elkaar verbinden, dat geeft een goed gevoel. Ik heb er zelf eerder heel veel aan gehad.”
Het stel verdient onderhand weer een inkomen(tje). Joris: „We werken hard, maar genieten ook volop van dit leven vol avontuur.”
Thuis op het Spaanse platteland
Hun kleine optrekje - gekocht voor ruim een ton - kent weinig luxe. Toch bevalt het prima. „De Spaanse zon, het landschap. De bergen en de zee. Het is zo mooi hier” zegt Marjan. Ze zijn druk met integreren en de taal leren. „We wonen in een buurtje met alleen Spanjaarden, een relaxed volk.”
Joris en Marjan voelen zich welkom in Spanje. Foto: eigen foto
Anders dan veel andere expats wonen ze op het platteland. „De meesten zitten aan de kust en drijven daar de huizenprijzen op. Daar zijn de Spanjaarden helemaal niet blij mee”, aldus Joris. Marjan vult aan: „Maar als je een beetje je best doet en je leert de taal en maakt praatjes met de buren, dan komt het goed. We voelen ons hier heel welkom. De mensen zijn superlief.”
Het huisje van Joris en Marjan vanuit de lucht gezien. Foto: Eigen foto
Digitale borrel
Begin dit jaar waren ze in Nederland om familie en vrienden te bezoeken. „We missen hen niet heel erg omdat er digitaal veel mogelijkheden zijn”, zegt Joris. Marjan vult aan: „Zo doen we regelmatig een digitale vrijdagmiddagborrel met goede vrienden van ons. Harstikke gezellig.” De ouders van Joris zijn voor de tweede keer in Spanje op bezoek. En er zijn meerdere vrienden geweest.
Het stel is blij met het nieuwe leven en verwacht voorlopig nog wel even in Spanje te blijven. Marjan: „We zijn uit Noordhorn weggegaan omdat elk jaar voor ons een beetje hetzelfde aanvoelde. We zien wel hoe het loopt. Misschien gooien we over een paar jaar het roer nog wel een keer om.” Joris: „Spijt hebben we in iedere geval niet. Voor ons geen sleur meer. Dan gaan we voor een nieuwe ommezwaai.”