Wilco (40) uit Slochteren genas van zijn burn-out in het Roegwold. Bekijk hier zijn mooiste foto’s. ‘Van levensbelang’

Wilco (40) loopt door het Roegwold alsof hij in het museum is. Hij slentert wat, blijft staan, vertelt eens wat en loopt verder. Om zijn nek hangen een verrekijker en een camera. Hij vertelt over hoe hij begon met fotografie. „In 2014 kreeg ik een hevige burnout, werd depressief en kreeg last van angstaanvallen. Toen begon ik...”

„Oh! Daar horen we de koekoek. Wist je dat die twee verschillende geluiden kunnen maken. Gewoon ‘koek koek’, maar ook rrrr tututututut.”

„Maargoed, waar waren we?”

Bij die burnout dus. In 2014 was Wilco 29, had net een kind gekregen en werkte bij een callcenter. Waar het door komt? Joost mag het weten, maar hij raakte de weg volledig kwijt, belandde zelfs in een inrichting en kwam er weer bovenop dankzij Karel Leemhuis, de vader van een jeugdvriend. Die belde hem op. „Kom je mee, de uilenkasten controleren?” Niet meer, niet minder.

De oude man wees hem op vogels waar Wilco nooit van had gehoord. Van het een kwam het ander: Wilco werd vogelkenner en leerde ook maar om deze vogels te fotograferen. En omdat hij in Slochteren woont, begon hij maar eens in het Roegwold. In de zomer trekt hij er bijna dagelijks op uit met camera. In de winter zit hij veel thuis, te veel, naar zijn zin. Wilco heeft last van een extreme winterdip.

Maar zijn foto’s zijn een hit op Facebook. Door sommigen wordt hij ‘de chroniqueur van het Roegwold’ genoemd. Al heeft hij zelf niet veel met dat soort moeilijke woorden. „Ik moest het de eerste keer zelfs opzoeken”, zegt hij lachend.

Het Roegwold ligt tussen het Slochterdiep en het Eemskanaal. Middelpunt is het Dannemeer. Dit aangelegde meer werd in 2014 opgeleverd, het Roegwold was officieel klaar in 2016. Genoeg reden voor Wilco om in 2025 tien jaar Roegwold te vieren met lezingen in onder meer de Houtstek in Slochteren.

Als zijn rondje bijna voorbij is, wijst Wilco naar een paaltje. „Daar fotografeerde ik mijn eerste blauwborst.” Hij laat de foto zien. Achteraf was het bijna een spirituele ervaring. Met díe vogel begon zijn herstel.

En daarom zet hij zich elke dag in voor het gebied. De natuur en de dieren kunnen niet praten dus laat Wilco zien hoe mooi ze zijn. Niet door de boeren te vertellen dat ze een beetje rustig aan moeten doen met het uitrijden van mest, maar door de vogels en de bloemen te laten zien.

En ja, dat is wel eens een worsteling. Wilco komt uit de streek, heeft bij de boer gewerkt en eet graag een gehaktbal. „Noem me hypocriet, maar betekent dit dat ik nu niets kan zeggen? Nee toch.”

Dit gebied moet goed bewaakt worden want het is belangrijk. „Als ik hier loop hoor ik een torenvalk, buizerd, en ganzen. Ik zie de wilgen opkomen en het fluitenkruid bloeien en ik zie mensen die hier herstellen van hun burnout.”