Sabrina, Rico, Ruby en Lio in de straten van Andalusië Foto: Photographer.Gerlanda
Kou buiten, een griepgolf die rondgaat. Wie droomt er nu niet van emigreren naar de zon? Sabrina Bakker (34) uit Haren deed het. Met één auto en twee koffers vertrok ze met haar gezin naar Spanje. „Het was nu of nooit.”
Breed lachend verschijnt Sabrina Bakker in beeld vanuit haar huis in Cancelada, een dorp in Zuid-Spanje. In de zomer van 2025 verruilde ze samen met haar man en kinderen hun leven in Haren voor de zonovergoten Costa del Sol.
Het leven daar bevalt goed. „We leven hier niet meer met de klok, maar met het licht”, vertelt ze in een videogesprek. „Ik ben hier ook een relaxtere moeder geworden, minder gehaast.”
Het verlangen naar het buitenland zat er al vroeg in. Toen Sabrina, oorspronkelijk uit Winsum, zestien was, ging ze in haar eentje een maand naar Malta. Haar familie begreep dat niet altijd. „Mijn opa zei tegen mijn moeder: ben je gek geworden dat je dat kind laat gaan?”
Toen ze later Rico Bakker (32) uit Glimmen ontmoette, vertelde ze meteen dat ze wilde reizen en geen vaste relatie zocht. Toch woonden ze nog geen half jaar later samen in Spanje voor zijn stage. „Ik werkte in een koffiebar zonder horeca‑ervaring. In no time sprak ik Spaans. Daar is de liefde voor Spanje ontstaan.”
Sabrina Bakker: „Slechts een uur landinwaarts en je vindt prachtige dorpjes, zoals Ronda." Eigen foto
‘Dit willen we niet meer’
Terug in Nederland kregen ze dochter Ruby (10) en zoon Lio (6). Sabrina runde een beautycentrum en Rico werkte in de software. Maar het bleef trekken. Ze reisden naar Azië, Amerika, de Arabische Emiraten en twee keer vier maanden naar Curaçao, en bij elke terugkomst vielen ze in een gat.
Op een grijze dag was de maat vol. „Ik zei tegen mijn man: dit willen we niet meer.”
Het huis ging in stille verkoop en Sabrina verkocht haar bedrijf. „Alles ging sneller dan we konden bevatten. Maar we wisten: als we dit niet nú doen, dan nooit.” Rico en Ruby vertrokken alvast met de auto naar Spanje; Sabrina vloog later met Lio. „Twee koffers en een volle auto, dat was het. De rest lieten we los.”
De kinderen: twee verschillende verhalen
Ruby had al op Curaçao op school gezeten en sprak daar snel Engels. Ze wilde wel naar Spanje, maar dan naar een Engelse school. „Toen zei ik: nee. We gaan in Spanje wonen, dus dan ga je Spaans leren.” Ruby stemde uiteindelijk in.
Waar hun dochter op haar eerste schooldag al meteen vriendinnen maakte, keek zoon Lio eerst de kat uit de boom. In de eerste weken zei hij weinig op school en observeerde hij vooral. „Ik heb de eerste dag huilend bij de poort gestaan, maar beiden liepen ze dapper zonder tranen naar binnen.”
Na een maand kwam de omslag. „Toen zei Lio: mama, ik ben erachter gekomen dat ze hier ook Nederlands praten.” Sabrina lacht. „Dat is natuurlijk helemaal niet zo, maar hij verstaat het nu gewoon.” Inmiddels zijn de kinderen volgens haar helemaal op hun plek.
Mama, ik ben erachter gekomen dat ze hier ook Nederlands praten.
Sabrina Bakker in de straten van Estepona. Eigen foto
Geen Ik vertrek-types
Wie aan emigreren denkt, ziet al snel de taferelen uit Ik Vertrek voor zich: koppels die een bouwval kopen en in chaos belanden. Maar dat is bij Sabrina en Rico niet aan de orde.
„Wij zijn echt geen Ik Vertrek-types”, zegt Sabrina. „Wij zijn veel te perfectionistisch en absoluut niet handig. Een bouwval zou één groot drama worden.”
Daarom investeerden ze in een appartement dat ze verhuren en in een nieuwbouwwoning als toekomstige inkomstenbron. Rico vond al snel zijn plek als makelaar voor Nederlandse klanten bij Turnkey del Sol. Sabrina neemt bewust de tijd. „Ik wil er eerst voor de kinderen zijn en pas later kijken wat bij me past.”
Rico, Ruby, Lio en Sabrina bakker in de straten van Andalusië. Foto: Photographer.Gerlanda
Het Spaanse leven
Het dagelijks leven in Spanje voelt anders aan dan in Nederland. Daar waren de dagen vaak van begin tot eind volgepland; hier gaat alles een stuk rustiger, vertelt Sabrina.
Ze kozen voor Cancelada, een klein dorp tussen Estepona en Marbella. „Onze kinderen zijn opgegroeid in Haren. Ze zijn gewend dat ze veilig naar buiten kunnen. Dat wilden we niet kwijt.”
Het Spaanse dorpsgevoel noemt Sabrina ‘heerlijk kneuterig’. „Hier zitten alle kinderen op dezelfde school. Als er feest is, staat het hele dorp op het plein.”
Het is heerlijk kneuterig. Als er feest op school is, staat het hele dorp op het plein.
Ook het buitenleven speelt een grote rol. Op mooie dagen gaan ze na school regelmatig nog even naar het strand. „In Nederland zit je in de winter na vijven binnen. Hier zitten we soms om acht uur ’s avonds nog buiten.”
De familie Bakker gaat wekelijks wandelen over de boulevard van Marbella. Eigen foto
Code rood
Toch zijn er ook uitdagingen. Ruim een week geleden werd hun regio Andalusië geteisterd door zware regenval, waarbij duizenden mensen werden geëvacueerd. „We kregen code rood‑meldingen, winkels sloten en wegen overstroomden. De infrastructuur is hier niet op gebouwd. Gelukkig kwamen wij er goed van af.”
Ook het dagelijks leven vraagt aanpassing. „Het is hier zó onlogisch soms. Soms kun je alleen contant betalen, zoals bij de wasserette. Dan ren je een wijnwinkeltje binnen om te vragen of je daar mag pinnen.”
Regelzaken kosten eveneens tijd. Formulieren zijn onnodig ingewikkeld, afspraken worden vergeten en niemand lijkt haast te hebben.
En dan is er nog het enthousiaste bezoek uit Nederland. „Voor hen is het vakantie. Voor ons is het gewoon dinsdag. Dus hebben we gezegd: we vinden het geweldig dat jullie komen, maar we houden wel ons eigen ritme aan.”
Sabrina Bakker: „Vanaf deze berg achter Estepona heb je prachtig uitzicht over de Costa del Sol." Eigen foto
Geen twijfel
Het plan is om voor langere tijd in Spanje te blijven en van daaruit ook de rest van de wereld te blijven ontdekken. Op de vraag of ze weleens twijfelen aan hun emigratie, hoeft Sabrina niet lang na te denken. „Zeker niet, wij willen niet meer terug.”
Hoewel ze familie en vrienden soms mist, voelt het niet alsof ze iets heeft ingeleverd. „Dit leven past ons gewoon veel beter. Het buitenleven, het ritme, de rust. Dit is zoals wij willen leven.”
De familie deelt hun emigratietips in een e-book en via Instagram: @casaselmundo.
