Hij was vrolijk, innemend en erudiet. Hij gaf hoorcolleges aan duizenden rechtenstudenten in Groningen. Hoogleraar Romeins recht Jan Lokin overleed deze week.
Zat Jan Lokin omringd door z’n vrienden in zijn stamcafé Wolthoorn & Co in Groningen, dan klonk er wel eens gemopper van een aanpalend tafeltje. Of het misschien iets minder uitbundig kon, iets minder luid. Lokin kon dan oprecht verrast reageren, zijn ogen nog groter dan anders. Hij? Luid?
Hij sprak gewoon zoals hij altijd sprak, zich niet bewust van het volume van zijn stem. Een dragende bariton, misschien wel de mooiste van Groningen, met het vermogen om niet alleen cafépubliek te doen opkijken, maar ook studenten.
Want met die stem loodste prof. mr. Lokin complete generaties rechtenstudenten − ook de niet-geïnteresseerde − door het vak waarin hij thuis was als geen ander: het Romeins recht. ,,Enorm dynamisch’’, sprak hij met zelfspot over zijn vakgebied.
Hotel De Zon en het Canisius College
Johannes Henricus Antonius Lokin (1945) groeide op in een katholiek gezin van vijf kinderen. Zijn vader was hotelhouder van Hotel De Zon in Ommen.
Na het Canisius College bij de Jezuïeten in Nijmegen, waar hij alles leerde lezen wat los- en vastzat, ging hij rechten studeren in Leiden, althans: hij stond ingeschreven bij de universiteit. Op een dag reed er een verhuiswagen voor, zijn spullen werden ingeladen zonder dat hij daarvan op de hoogte was en hij kreeg van zijn ouders het dringende verzoek zijn studie voort te zetten in Groningen.
Studentenvereniging Albertus
Daar sloot hij zich aan bij studentenvereniging Albertus Magnus, waarvan ook dichter Driek van Wissen lid was. Het betekende het begin van een jarenlange vriendschap, ook met dichter Jean Pierre Rawie.
Hij studeerde af in 1967, werd wetenschappelijk medewerker en promoveerde in 1973 bij prof. mr. Scheltema,een van de kleurrijkste hoogleraren van de Groningse universiteit. Lokin was diens rechterhand en volgde hem algauw op als hoogleraar Romeins recht.
Al stond hij voor groepen van 500 of 600 studenten, hij wist een huiskamersfeer te creëren en alles en iedereen op ontdekkingsreis door zijn vakgebied mee te nemen, omdat hij strooide met historische anekdotes en geestige weetjes.
Zet uít die mobiele telefoon
Het liefst gaf hij college in de Martinikerk, maar evengoed sprak hij volle collegezalen toe in Pathé of op de universiteit. Hij vulde de ruimte, was streng (,,Uít dat ding’’, als hij wéér een mobiel hoorde rinkelen), wenste niet getutoyeerd te worden en tegelijkertijd was hij een inspirator voor velen.
Voelde menig hoogleraar zich te goed om eerstejaars te doceren, Lokin had de eerstejaars juist graag onder zijn vleugels. Want die waren vers. Het zal zijn liefde voor het klassieke lesgeven zijn geweest. En zijn vaderlijke aard.
Vader van zes
Hij trouwde met Pia Sassen, met wie hij zes kinderen kreeg − allen studeerden ze rechten. Ze groeiden op in landhuis Groenestein in Helpman, waarvan een aantal kamers is beschilderd door kunstenaar en oud-bewoner Matthijs Röling.
Lokin had vanaf Groenestein een stoplichtvrije route naar de binnenstad gevonden. Statig karde hij op zijn herenfiets door de stad, eeuwig een slordig geknoopte stropdas om, nooit te beroerd om te groeten. Hij zat graag en veel te praten en te drinken met zijn vrienden; de lach was nooit ver weg.
Hij huldigde het standpunt dat drie uur per dag geconcentreerd werken voldoende was om ver te komen in het leven. Alle universiteiten van het land hebben hem benaderd, maar Lokin bleef trouw aan Groningen. Stad waar hij studeerde, doceerde, onderzoek deed, publiceerde, zong, piano speelde, stijldanste en voorzitter was van de debatingclub.
Stad ook waar hij nooit ziek was. Tot de laatste maanden, toen tobde hij met zijn gezondheid. Hij stierf zondagavond. Vrijdag is de herdenkingsdienst in de Sint-Jozefkathedraal in Groningen.
