Job (32) wilde iets goeds doen voor de wereld. Hij stopte als advocaat en werd 'stronteigenwijze' ondernemer

Dag Job, jij spreekt deze week tijdens de prijsuitreiking van Duurzame Dertig in Groningen. Heb jij ook band met het Noorden?
„Jazeker. Ik kom hier wel vaker. Mijn schoonfamilie woont in Groningen en Haren.”

Aha, maar woensdag kom je niet voor hen, maar ga je ondernemers vertellen waarom jij gestart bent met Regreener. Kun je een tipje van de sluier oplichten?
„Het begon ermee dat ik nooit zo goed had nagedacht over wat ik wilde doen met mijn leven. Mijn eerste studie haalde ik niet en toen ging ik maar rechten studeren. Ik zag dat dat veel mensen makkelijk afging. Dat is niet het meest inspirerende deel van mijn verhaal, maar wel heel eerlijk.

Het lukte me vervolgens wel bij een van de beste advocatenbureaus ter wereld te komen. Ik deed fusies en overnames tussen bedrijven. Ze betaalden enorme geldbedragen om het bedrijf vijf tot tien jaar later door te verkopen voor een nóg grotere waarde.

Ik dacht: wat doe ik hier? Dit is totaal zinloos.”

Hoe kwam je er dan bij om een bedrijf voor CO2-compensatie op te zetten?
„Ik kwam in aanraking met bedrijven die de mogelijkheid boden om je benzine of vliegreis te compenseren door ergens een boom te planten. Maar die bedrijven konden daar totaal geen uitleg bij geven. Dat is het startpunt van Regreener geweest: ‘groene impact’ met een transparant verhaal. Je kunt denken aan CO2-compensatie door natuurherstel en aanplant van bomen. Of groene impact door investeringen in windenergie en het verwijderen van plastic uit rivieren.

Voor Regreener stopte ik als advocaat. Mijn omgeving verklaarde mij voor gek. Ik had zo’n goeie baan, waarom zou ik dit in hemelsnaam doen?”

Toch heb je het doorgezet.
„Ja, want gelukkig ben ik heel eigenwijs. Dat is ook de les die ik woensdag tijdens de Duurzame Dertig in het Noorden wil meegeven.”

Eigenwijs zijn?
„Iedereen die het vastgeroeste systemen wil opschudden moet stronteigenwijs zijn. Ik liet een carrière met veel zekerheid achter voor een platform dat nog niet bestond in deze vorm.”

Jullie waren toch niet de eerste die CO2-compensatie aanboden?
„Nee, maar wel de eerste die het anders deden. Wij brachten niet langer bedrijven en certificaten bij elkaar, maar bedrijven en projecten. Dat doen andere partijen naar eigen zeggen ook, maar wij proberen volledig transparant te zijn en alle informatie rond projecten te geven.”

De kritiek op CO2-compensatie is vaak dat je bij een vervuilende activiteit vooral een goed gevoel afkoopt.
„CO2-compensatie moet niet een soort aflaat zijn. Je moet je gebruik analyseren en reduceren. Wat er dan nog overblijft kun je compenseren. Dat laatste blijft nodig.

Er is op deze wereld 2 miljard hectare gedegradeerd land. Daar moeten we wat mee. We wonen ook nog altijd in huizen van staal, rijden in de auto; er zal altijd uitstoot blijven. Bedrijven die een interne kostenpost van CO2-uitstoot maken, zogenaamde internal carbon pricing krijgen hun uitstoot van jaar-op-jaar twee keer vaker naar beneden dan bedrijven die dat niet doen.”