In memoriam | Klaas Klaassen (70) uit Dwingeloo was altijd bezig. 'Hij had een hekel aan regen, dan kon hij buiten niks beginnen'

42 jaar werkte Klaas Klaasen als inseminator bij de KI in Drenthe en in al die jaren is hij nooit met tegenzin naar zijn werk gegaan. Hij was zelf boerenzoon en kwam graag bij boeren over de vloer. Over wat hij zoal meemaakte, kon de Dwingelder op verjaardagen smakelijk vertellen. Hij had de lachers op zijn hand. Maar praten over zijn gevoelens, dat was andere koek. Dat deed hij alleen met zijn vrouw Anny Dijkman.

Begin jaren 70 ontmoeten zij en Klaas elkaar in Nijeveen, waar Anny woont. Een spontane jongen van 18 jaar, die op de brommer zijn zusje Klaasje komt ophalen. Zij heeft bij hun tante gelogeerd, die vlakbij de familie Dijkman woont. De meiden raken bevriend. Ondertussen heeft Klaas stiekem een oogje op Anny. Het blijkt wederzijds.

Klaas Klaassen, geboren op 5 juni 1953, heeft een fijne jeugd in de hechte buurtschap Lheebroek. Een studiebol is hij beslist niet; op de christelijke lagere school in Leggelo heeft hij het wel eens met de meester aan de stok. Hij doorloopt daarna de lagere en middelbare landbouwschool en is van kinds af aan gewend om mee te helpen op de boerderij.

Op 12 december 1974 stappen Klaas en Anny in Nijeveen in het huwelijksbootje. Ze hebben een huurhuis gevonden in Dwingeloo. Nog enige tijd helpt hij zijn vader mee op het bedrijf in Lheebroek, maar ondertussen gaat hij in 1975 zelf bij de KI Meppel aan de slag. De boerderij overnemen ziet hij niet zitten. In Dwingeloo heeft het jonge echtpaar al snel een rijk sociaal leven.

Klaas is ook erg gek op muziek en heeft een brede smaak. Hij luistert graag naar Dire Straits, Queen, de Beatles en de Rolling Stones. Later gaan hij en Anny ook naar concerten van André Rieu en theateroptredens van Daniël Lohues.

In 1977, 1979 en 1982 worden hun zoons Martijn, Ronald en Stefan geboren. Klaas is trots op ze, al spreekt hij het niet uit. Zijn zwakke enkels zijn de reden dat hij niet voetbalt, maar volleyballen bij DOK Dwingeloo doet hij graag. Later wordt hij ook scheidsrechter en fluit hij volleybalwedstrijden in heel Drenthe en soms daarbuiten. „Dat was zijn lust en zijn leven”, zegt Anny.

Klaas is eveneens jarenlang lid en bestuurslid van de plaatselijke kegelclub. Kegelen is gezellig en er wordt wel eens een borrel te veel gedronken. Maar zijn werk lijdt er de volgende dag niet onder. Zich ziekmelden doet hij niet snel. Als hij, na een gezellige avond bij vrienden een keer zijn enkel verzwikt, is Klaas niet te genieten omdat hij niet uit de voeten kan. Na anderhalve dag thuis, gaat hij weer aan het werk. Stilzitten is niks voor hem. Hij is altijd bezig en vooral graag buiten. Anny: ,,Klaas had een hekel aan regen, dan kon hij niks beginnen.”

Klaas doet ook vrijwilligerswerk bij wandelvereniging DOS, het Shakespearetheater en de Brug-Es Kerk. Daar is hij begeleider van de jongerenclub en de tieners mogen hem graag. Hij organiseert van alles en maakt er leuke avonden van. Streng is hij niet, ook niet voor zijn zoons. Wel duidelijk. Nee is nee. „Hij straalde wel autoriteit uit”, zegt zoon Ronald.

Tijdens hun jaarlijkse vakanties weet het gezin niet anders dan dat Klaas rondloopt met zijn filmcamera. Er zijn talloze filmpjes van vakanties aan de Nederlandse kust en later in onder meer Oostenrijk. Vliegen doet hij voor het eerst als hij en Anny 25 jaar getrouwd zijn. Met het hele gezin gaan ze naar Gran Canaria. Klaas ziet als een berg tegen het vliegen op, maar Anny overtuigt hem het eens te proberen. Daarna is hij om. Vliegen wordt niet zijn hobby, omdat hij nu eenmaal graag zelf het stuur in handen heeft, maar het weerhoudt hem er niet van om samen met Anny meer reizen te maken, onder meer naar Canada, Australië en de Verenigde Staten.

Als Klaas in december 2017 met vervroegd pensioen gaat, begint hij een maand later als vrijwilliger bij woonzorgcentrum De Weyert in zijn woonplaats. Hij brengt mensen met een busje naar de dagopvang en eens per maand neemt hij een groepje ouderen mee om een rondrit te maken door de omgeving. Zo rijdt hij ook een keer met het busje de VAM-berg op. Mag officieel wel niet, maar Klaas zwaait vriendelijk naar voorbijgangers en niemand stelt vragen. Zijn passagiers vinden het prachtig en vertellen na afloop dat ze in de bergen in het buitenland zijn geweest. Als er in De Weyert zelf een helpende hand nodig is, staat Klaas ook altijd klaar.

Als er verhuisd moet worden, of geklust bij één van zijn zoons, dan is hun vader er ook. „Ik wilde een keer een boom uit de tuin hebben, maar de wortels waren erg hardnekkig. Waar ik opgaf, zette mijn vader door en kreeg de boom eruit. Hij gaf niet snel op”, vertelt Ronald.

In 2007 wordt kleinzoon Sil geboren. Later gevolgd door Lotte en Milou. Opa Klaas is gek met ze. De grootste lol hebben ze als hij met ze in de kruiwagen door de tuin racet. Het zijn dierbare herinneringen, net als de dagjes weg die Klaas de laatste jaren met zijn zoons maakt: solex rijden in Friesland of kleiduiven schieten in Flevoland.

In maart 2023 wordt alles anders. Klaas krijgt uitvalsverschijnselen en in het ziekenhuis worden een tumor en enkele uitzaaiingen in zijn hoofd gevonden. Behandeling blijkt niet meer mogelijk. De schok voor zijn omgeving is groot, maar Klaas reageert berustend. „Ik heb een mooi leven gehad”, is één van de eerste dingen die hij zegt. Ook nu wil hij het stuur in handen houden: hij bepaalt wanneer het afgelopen is.

Er zijn veel dingen die hij niet meer kan of mag, zoals autorijden. Dat vindt hij lastig. Waar hij wél van geniet is de laatste keer dat hij een volleybalwedstrijd fluit, een kampioenswedstrijd in Zuidoost-Drenthe. Speciaal voor hem zijn er college-scheidsrechters naar de sporthal gekomen met wie hij na de wedstrijd een patatje eet.

Ook geniet hij van het vele bezoek dat thuis langskomt. Klaas, die jarenlang bij vele boeren op het erf kwam en zoveel vrijwilligerswerk deed, kent nu eenmaal veel mensen. Zijn 70e verjaardag op 5 juni wordt nog gevierd met vrienden en familie. Het is een mooie dag, maar ook confronterend. Iedereen weet: dit is zijn laatste.

In die periode roept hij zijn zoons bij elkaar. Hoe lastig hij het ook vindt, hij wil nog wat tegen ze zeggen. De anders zo nuchtere Klaas vertelt ze intens geëmotioneerd en onomwonden dat hij heel trots op ze is van ze houdt.

Als hij niet meer uit zijn bed kan komen, is het voor hem genoeg. Op 11 juli wil hij nog heel graag een bakje Griekse yoghurt met honing voor de huisarts komt. Die middag neemt Klaas afscheid van het leven. Zes dagen later neemt een volle Brug-Es Kerk afscheid van hem.