Lamert Kieft döt verslag van de gebeurtenissen in zien woonplaots, argens in Zuudwest-Drenthe. Beeld: Coen Berkhout | Midjourney
Nu Sinterklaas nakende is bij ons in het dorp, neemt ook de spannink toe in de supermarkt De Vlijt van de winkelier Harrie Flik alhier.
„Harrie, wat woj mit die partij sukelaoletters die as aoverbleven is van verleden jaor?’, aldus bijvoorbeeld de winkeljuffert Annie M.G. Smidt, wijzend op twee volle paletten in het magazijn, „ze bint wit uut-eslagen, die kuj toch hier en ginder niet meer verkopen, of wel dan.”
Witte sukelao
Doch dacht de winkelier Harrie Flik hier toch wat anders over. „Die verkope wij as witte sukelao”, aldus Harrie, „en daor is gien woord van eleugen. Ik make der een mooie aanbieding van en dan is alleman weer tevrene. Zeker nou de wereldpries van cacao zo schreiende duur is. Jaja mèensen, koomt der mar ies bij heur, Harrie gef dit jaor de witte sukalaoletters compleet vort. ’t Is ja zuver menslievendheid; waor döt e ’t toch van, dat Flikkie? Zul e een arfenisse had hebben ofzo?” en snoot de winkelier Harrie Flik, zelf ook aangedaan door zoveel onbaatzuchtige goedheid, op geëmotioneerde doch trompetterende wijze het forsgeschapen neusorgaan in diens stofjas.
„Ik wete wel hoe as die anbieding der uutzien mut”, meende de winkeljuffert Annie M.G. Smidt, „bij aankoop van 1 ‘witte’ sukelaoletter, 1 slof rennies gratis”, aldus zij. Maar Harrie Flik hoorde dat al niet meer, daar andere spectaculere aanbiedings thans zijn onverdeelde aandacht vroegen, als sociaal bewogen winkelier zijnde.
Zo ziek as een katte
Vrijwel direct liep de winkelier Harrie Flik de meewerkend voorvrouw van de dames van plezier in Huize Harmonika alhier tegen het lijf, namenlijk Aaltje van Putten bijgenaamd Strubben-Alie. „Harrie Flik, lillijke oplichter daj bint, oe mut ik ies even flink bij de oren hebben”, aldus Strubben-Alie.
Want was nu het geval? De dames van plezier hadden bij de supermarkt De Vlijt enige literse potten zure harink gekocht, daar partje cliëntèle beslist eerst een zure harink weghappen wilt alvorens eens even terdege van hun kruk te krikken; of zo wat heen. Geen raarder goed als mensen, maar afijn.
„Nou, ’t was een compleet slagveld heur”, aldus Strubben-Alie, „alleman die an de herink ewest had, wordde zo ziek as een katte. Klagen en kermen jonges, speien as reigers en in de galop in secties hen de pot. Kansloos dus. Een bénde, heel verschrikkelijk heur, alles zat der under. De herinks dreven deur de tente. En een zoere locht, hurre hurre.”
Domeneer van de Biebelbult
„Een van de bezoekers, een domeneer van de Biebelbult, was zo ziek dat wij bange waren dat e der tussenuut piepen zol, naor zien Baos toe. Hij wilde beslist gien dokter. ‘Ik vertrouwe op de Heer”, zee e, ‘amen. Boetendat zo’k niet geern willen dat ze thuus en in de gemiente aan de weet kwamen waoras ik uut ehangen hebbe; thuus dèenkt ze dat ik hen de synode was. Te blaksem, wat een gedoe had dat egeven’.”, aldus Strubben Alie van plezier.
„De arme man vluukte dat ’t locht wordde in de zaal; en dat veur ’n domeneer”, vervolgde ze, „kuj naogaon hoe as e der an toe was. En dat alles deur die stinkherink van oe. Man, ik mus oe mit ’n literse pot zoere herink op de kop timmern”, waarals de winkelier Harrie Flik op verdrietige wijze kennis van nam.
„Nou heur”, aldus hij, ,,dan doej zó oen stinkende beste, veur absolute bodempriezen, en dan ditte. Ja, der kan ies een verkeerd pottie tussen zitten; dat is dan zuver aovermacht. Ie hebt der toch ok wel ies een klaante tussen Alie, die as viendt daj hum bij de bok edaone hebt?” En ontspon zich in de schaduw ener partij ‘witte’ chocoladeletters een felle doch luidruchtige woordenstrijd.
