Wie schiet daar onder de gummiestokken der politie?

„Ze wilt hebben dat ok de ordehandhavers van de spoorwegen de gummielatte gebruken magt tegen deliekwinten op ’t spoor”, aldus de opper, „dat is een gloeiende glunige garriet een grof schandaal, want de gummielatte is het exclusief privielesie van de plietsie! As alleman der mar wat op lös houwen mag, is der niks exclusiefs meer an en giet het plietsievak weer een olde en mooie traditie kwiet. Dan zeg ik op mien beurte: in wat veur wèereld lèeve wij toch, gloeiende garriet in gien ende”, aldus de opper Jalving.

„Man, maakt oe toch niet zo naar”, meende de opper diens vrouw Geesje Jalving-Jalving, „gun ’n aander toch ok ies ’n verzettie. Dat egoïstische gedoe altied van die olde plietsies, bah. Daor kan ik gloeiende garregie aal minder tegen”, doch kreeg de opper Jalving dit niet mee, daar hij alweer twee stappen verder was in diens gedachten.

„’t Blef natuurlijk niet bij de gummielatte”, aldus de opper, „geeft mar ies acht heur; binnen een tied van ja en nee kriegt die lui ok ’n dienstpistool, een busse traongas en een elektriek schokapparaat. Nou, knupt oe dan drekt mar op, want ’t wordt gloeiende garriet iene wildwestbende op ’t spoor, mit die cowboys te houwen en te schieten. Gien mèense is zien lèeven nog zeker en der duurt dommiet gien boetenlaander meer de trein in, let op mien woorden”, en snapte de oude opper Jalving in de wereld ook niet dat de spoorweglui naar men zegt slechts een korte wapenstoktraining genieten zult.

„Wij kregen eerder op de plietsieschoele alle dagen twei uur les op de gummielatte”, aldus de opper, „twei uur! Alle dagen! Weej wat oenze directeur seins zee? ‘Jongs, even íén ding, hein’, zee e, ‘an de basis van een mooie carrière bij de plietsie stiet gloeiende garriet de gummielatte. Dat betiekent daj oen hele loopbane oen houwtechniek en de soepelheid van oen polsen oefenen mut. Dat maj gloeiende garriet gien moment sloeren laoten! Dat stiet ok dudelijk genog in de wapenspreuk van de plietsie: Waakzaam en Dienstbaar’”, aldus de opper Jalving.

„Nou, ik viene ’t mar onzin heur”, meende Geesje Jalving-Jalving, „wat is der in de vredesname nou leuk an um iene de gummielatte aover de ribben te halen?”, doch ging de opper Jalving al niet eens meer serieus in op deze en andere typische vrouwluipraat van Geesje Jalving-Jalving. „Ik gao op patroellie”, gromde hij, „de locht is mij hier veuls te dikke” en de dienstwoning verliet. „Ik hope daj op tied in huus bint veur de middag”, riep hem Geesje Jalving-Jalving na, „wij eet lekker kiepe en ik hebbe der gloeiende glunige garregie gien schik van as mij de boel weer verpietert, dat ie weet der van.”

Onderweg heen het politiebureau alhier zag de oude opper Jalving meer als genoeg overtredings voorbij komen, welke normaal gesproken terstond politionele inzet vereisten. Doch jammer genoeg was er over de opper een zekere matheid binnengeslopen alhier in het dorp. „Ik bemeuie mij der niet meer mit”, aldus de opper Jalving op inpandige doch aangebrande wijze, „laot die lui van de spoorwegen heur der mar mit redden…”

Later die dag had de opper nóg een bijzonder nare ervarink, daar hem bij het naderen van diens woning een kwalijke geur integen woei. „Kiepe”, aldus hij, „een fraanse knoflookhane, ’t is gloeiende garriet weer iene bonke knoflook en siepels. Ik was der drekt al bange veur.” Daar hem dat beslist niet lust.