Lamert Kieft döt verslag van de gebeurtenissen in zien woonplaots, argens in Zuudwest-Drenthe. Beeld: Coen Berkhout | Midjourney
Een keer in de week kan men bloed prikken laten voor allerhande kwalen en aandoeninks in het dorp, om deze op te sporen dan wel zien hoe als het ermee staat; bij ons in ’t praktijk der oude dokter Roesing alhier.
Seins is het wel gezellig ook in de wachtkamer, daar partjelui altijd wel om een praatje verlegen zit of twee. „Hej ‘De Slimste Mèense’ nog eziene op de tillevisie?”, meende bijvoorbeeld afgelopen week nog de weduwvrouw Minie Moesker-Hemel welke bloed prikken kwam voor dikke benen, dat hierin geen trombiose zit of andere rommelpot.
Celibatataat of zo wat hen
„De Slimste Mèense: is dat niet dat programma waoras ok dat loze vrouwgie van Cornelissen an met döt?”, aldus de garagehoudert Beertje Hindriks, „die Paulien? Vien ik wel een gutig type. Heur va, dat is toch die bisschop Cornelissen van Grunning hein, die neie? Liekt mij ok al gien domme man, zo op de foto te zien”, doch bleek Beertje Hindriks hier behoorlijk naast te zitten.
„Roomse bisschoppen hebt gien dochters Beer, dat weej toch wel?”, aldus de wed. Minie Moesker-Hemel, „dat mag niet van de karke jao; bisschoppen bint mit celibatataat, of zo wat hen. Ok mar niet lekker rustig; ik had wel geern ewild dat mien Hampe eerder ok ’n dag of wat in de weke mit celibatataat was…” en een moment in gedachten voor haar uitstaarde, aan haar man welke uit de tijd is.
Scharpschutter
„Hoe lange is Harm-Jan nou al weer weg, Minie?”, vroeg haar de bloedprikster Geesje Jalving-Jalving af, „watte: alweer elf jaor? Heden, heden, wat vlög de tied toch; ik zie hum nog zó op zien fietsie bij oens deur de straote trappen”, aldus Geesje Jalving-Jalving.
„Hej ’t trouwens al eheurd?”, vervolgde zij, „de oldste zeune van Garriet en Manna Schrotenboer, Tiesie, mut ok trouwen. Die zit in ‘t leger, as chauffeur van de majoor, en die hef zuk tiedens een militere oefening in de buurte van Runerwold lillijk verpikt mit ’n magie daorzoot. Zien va was eerder trouwens net zo heur; ’n beste jong, mar die koj ok niet löslaoten bie de vrouwlu”, aldus Geesje Jalving-Jalving. „Nou, ’t is dus een excellente scharpschutter”, meende de garagehoudert Beertje Hindriks, „’t Schot zat der bovenop! Zukkende kunt ze goed gebruken in ’t leger. Hij zal nou wel opslag kriegen, rèeken ik, van de generaal”, aldus hij.
De natuur
„Ach, weej wat ’t is”, meende de weduwvrouw Minie Moesker-Hemel, „tegenwoordig hef gien mèense ’t nog aover trouwen mútten. Jongelui rost en raust mar wat an heur, en as ’t dan misse boel is, nou dan is dat mar zo. Dat was eerder wel aans, of niet dan”, wat haar beaamd werd door de garagehouderd Beertje Hindriks.
„Kiek”, aldus hij, „ikke en de vrouwe, wij mussen eerder ok trouwen. Ja, nog echt mússen, hein? Oenze olden waren der niet bliede mit heur, want wat zulden de buren wel niet zeggen….? Mar mien opa kunde der wel um lachen. ’Ie kunt van alles en nog wat wel verbieden’, zee e tegen mien van en moe, ‘mar uuteindelijk giet de natuur gewoon zien gaank heur, laow mar eerlijk weden. En die jonge muiters versliet hum echt niet allent mit pissen, maakt oe mar gien zörgen. En ze hebt hum ók niet veur de sier, want dan hadden ze hum dáor wel wel zitten’ en dan tikte opa even tegen zien veurheufd, vlak baoven de neuze. Ja, opa was nogal nuchter heur en ik was hum der hartstikke dankbaor veur”, waarals de bloedprikkers (m/v) smaakvol om lachen moesten.
„Mevrouw Jalving”, klonk thans de stem van de prikkend verpleegkundige, komt u maar wijder hoor” en Geesje Jalving-Jalving alleman vriendenlijk goedendag zei.
