Lamert Kieft döt verslag van de gebeurtenissen in zien woonplaots, argens in Zuudwest-Drenthe. Beeld: Coen Berkhout | Midjourney
Met zware doch ernstig ontstemde tred patroellieerde de oude opperwachtmeester van de plaatsenlijke politie alhier in ’t praktijk van de oude dokter Roesing. „Waor is oen baos?”, gromde hij aan Willie de doktersassistente, „waor zit e weer, die kwakzaalver, die lillijke olde gifmenger?”, doch bleek deze er niet te zijn.
„Dokter is hen Huize Harmonika”, aldus de assistente Willie, „de dames van plezier daorzoot kriegt een medische opgradaotie. Kiek, die koomt mit de vrömdste figuren in aanraking en ze weet nooit wat zukkende under de leden hebt. Lestdaags hadden ze nog een emeritius domeneer uut de biebelbult aover de vloere en raod ies wat: anderdaags bleek zowat alleman besmet met het siberica musquitii, veroorzaakt deur een steekmugge die mar in íén klein dorpie in Siberië veurkomt.”
„Dus Jalving, as ie weet hoe zun bejaord mannegie uut de biebelbult in de godsname an dat Siberische virus kwaamp, dan maj dat eerlijk zeggen. ’t Zal wel zuver deur ’t geleuf ekomen weden”, aldus de assistente, vervolgende: „Ie snapt ok wel dat dokter Roesing seins de haanden vol hef an die vrouwgies daor. ’t Is ok nog van dat bewegelijke goed, hein; zie glipt oe zó under de vingers uut. Ie weet vake letterlijk niet oj ze bij de kop hebt of bij de konte, as geneesheer zijnde. Die magies weet trouwens zölf ’t verschil ok lange niet altied”, aldus zij.
Pokkel vol bakcillen
Dit alles werd door de opper Jalving met toenemende wrevel aangehoord. „Zo!”, aldus hij, ,die baos van oe, die knoeier, die gef dus veurrang an ’n bende snollebellen baoven een plietsieman die as gloeiende glunige garriet mit de pokkel vol bakcillen zien wark doen mut, wat hum alle dagen al meer as genog aover de lèerzen löp?”
Daar de opper Jalving zich namenlijk wat grieperig gevoelde en dan maar even ten praktijke gegaan was. Hoewel anders beslist geen klagert zijnde en ook wel wat beters te doen had.
Zwiet in de navvel
„Wat bint de klachten dan Jalving, a’k vraogen magge?”, aldus de assistente Willie. „Oh, ie hoest oe ’s nachts dood, ie hebt steken tussen de scholderbladen en ie hebt ’t zwiet in de navvel staon? Juistum Van Putten, ie hebt het te stellen mit striepsiecocksen en pneumacokkels. Rotzakken van bacteries; dikke viezerds. ‘t Giet helderweg rond op ’t moment; vervelend genog, mar nog niks um oe naar aover te maken. Mar ik doe oe veur alle zekerheid toch even wat pillegies mit”, waarals de opper Jalving met een gezonde doch groeiende portie argwaan kennis van nam.
„Zo”, aldus de opper, „dat ie bint tegenwoordig zölf ok al dokter? ’t Mut gloeiende garriet toch ok niet veule gekker worden”, doch betrof het hier iets doodnormaals, aldus de assistente. „Da’s de praktijkervaring Jalving”, aldus zij, ,,ik duur rustig te zeggen dat de gemiddelde assistente vake meer kiek op de zaak hef dan de echte dokters”, aldus zij, „die dokters smoest der seins een heel kapittel om hen mit een hoop moeilijk gelul encetera, mar wij assistentes bint daor veuls te praktisch veur; wij zegt liever recht veur zien raap hoe de vlagge in de vörke hangt. Dat is ’t verschil en dat hef de patiënt ok veule liever”, en de assistente Willie enige medicijnen klaar zette.
Zoere locht
„Jalving, íén ding hein”, aldus zij, „kauwt mij nou die bende niet gelijk in íén maol op, umme der van òf te weden, want ie kriegt vreselijk de iengewanden van streek. En dat is gien feessie veur oen umgeving. Oen vrouwe Geesie hef mij wel ies verteld: ‘Willie, ie hebt gien idee wat veur zoere locht der dan van die olde opperwachtmeisters kump, hurre hurre. Ik dèenke dan wel ies: knupt mij mar op; ongelogen waor heur’.”
