Wel of niet leveren, hoge hakken of een snor: zeg het maar

„Gewoon weer op de VVD, wat aans?”, aldus Ibrahiem bij ons op de biljartclub in het café De Eveltas, „as zakenman blef der niet veule keus veur oe aover, laow mar eerlijk weden. Die lui op links kunt van alles en nog wat wel willen, mar ’t mut ok betaald worden, of niet dan, en daor hebt ze seins niet barre veule schik van. Ja, zo kan ik ‘t ok”, aldus Ibrahiem de Afrikaanse vluchteling, in diens weloverwogen doch zeer nuchtere  stemverklarink, als directeur van ’t Boerenleenbank zijnde alhier.

Willem Zoer de scheper van de Brummelheugt’ en diens trouwe hond Willem II stemt op Johan Derksen van Vandaag Inside. „Wij magt die snorre wel graag ies heuren lullen”, aldus Willem Zoer, „hij kan ’t mooi opzeggen veur de tillevisie, seins heur. En weej wat ’t mooie is: hij is tegen de wolven en dat kuj praktisch van gieniene van die lui in De Haag ok zeggen. Die laot de schaopen, ok die van oens, rustig doodvallen heur as ’t zo uutkump, net as aal die natuurlui. Eerst de wolven mit de rode loper uut ontvangen an de grèenze, mit tromgeroffel en fanfaremeziek, welkom mijne wolven, gevoelt u zich maar lekker thuis heur in oenze mooie provincie, ’t eten stiet klaor, eet ze mar lekker – om as der ellende van kump de problemen rap op andermans bordtie te dipponeren” en Willem Zoer en Willem II op gehorige doch aangebrande wijze hun glazen pilsener uitdronken.

„Eh, jongs”, meende de kastelein Jans-Maria Tissing van het café De Eveltas, „Johan Derksen zit niet in de politiek heur, hij stiet ok niet op ’t stembiljet, dat ie kunt aginnig niet op hum stemmen”, doch daar konden Willem Zoer en Willem II zich niet druk om maken. „Dat kan oens niks verrottekonten”, meende Willem Zoer, „stiet e niet op ’t stembiljet? Dan schrieve wij zien name der toch gewoon even bij? Makkelk zat, of niet dan”, aldus deze.

Een man bij ons op de biljartclub welke er gewoonweg niet over piekert om stemmen te gaan, welnu: dat is toch zeker óók de oude opperwachtmeester Jalving van de plaatsenlijke politie alhier. Welke juist aanlegde op het biljart voor een trekballetje over de lange band alhier.

„Al die lui in De Haag bint gloeiende glunige garriet mar op íén ding uut en dat is de plietsie hen de ratsmodee helpen”, gromde de opper boven het biljart, „en weej wie ze der as eersten uut hebben wilt? Plietsies van de olde stempel as ikke. Wij duurt nog te zeggen hoe as de vlagge der bij stiet en daor kunt die lui niet tegen, dat ze knikkert oens der gloeiende garriet in gien ende uut as ze mar even de kaans kriegt. ”

En de opper Jalving door deze en andere ergernissen op krachtige doch onoordeelkundige wijze toestiet op het biljart alhier. Zodat diens trekbal als een onopgeleid projectiel over het laken stuiterde en via de korte band in ‘t gelagkamer verdween, voor een klotsende doch rumoerige ommegank langs de plinten in het café De Eveltas alhier.

De kastelein Jans-Maria Tissing is nog zwevende alhier. „Geert Zwienesteert mar niet”, aldus hij, „die levert mij niet genog. En die Sherry Bidet al helemaole niet, brrr. Karolien ok niet; die levert wel, mar niet veul goeds. Dat vrouwgie van de VVD? Die stiet mij veuls te hoge op de hakken seins. Jonges, ik weet ’t nog niet; amen.”