Angelique en Henk trekken voor magazine vanuit Assen de hele wereld over. ‘Reizen is gewoon heel hard werken’

Bijna alle internationale edities van het blad Lonely Planet. Het Vlaamse reistijdschrift Grande. Het aan de ANWB gekoppelde Reizen Magazine; ze zijn de afgelopen jaren allemaal uit de schappen verdwenen. Juist daarom is het des te opmerkelijker dat Angelique van Os (46) uit Assen en Henk Bothof (68, Schiedam) hun online reismagazine omzetten naar een papieren versie. In juni ziet de eerste fysieke Pure off the Road het licht.

„Reisverhalen bestaan vaak uit hapklare brokjes. De tien mooiste stranden, de vijf beste hotels; noem maar op. Wij doen dit in beperkte mate en maken liever inspirerende verhalen die een verdiepingsslag aanbrengen”, legt hoofdredacteur/journalist Angelique uit. „We richten ons hierbij op natuurconservatie, wildlife, inheemse culturen, bijzondere plekken, outdoor, muziek en food.”

„Maar wat gebeurt er vervolgens als mensen zo’n verhaal digitaal lezen”, zegt fotograaf Henk. „Pling, daar komt een appje binnen. Eén mailtje en de lezer is weer helemaal afgeleid. Met een beetje pech klikt ie het hele verhaal weg. Dat is doodzonde. Op papier is die vluchtigheid een stuk minder. Mooie verhalen knip je uit en bewaar je. Tenminste, ik nog wel steeds. Ook mijn foto’s komen beter tot hun recht op papier. Wat het helemaal mooi maakt, is dat de uitgave straks meer op een boek lijkt dan een willekeurig tijdschrift. Dat komt door de dikte en de compacte vorm. We maken edities om echt te bewaren.”

Beiden delen niet alleen een passie voor reizen, maar ook voor muziek. De ouders van Angelique hadden een muziekcafé in Schiedam, waar Henk regelmatig kwam. „We kennen elkaar al heel lang”, zegt Angelique. „Ik liep daar rond als kleuter. Toen ik 12 was, zijn we verhuisd naar Geesbrug. Ik ben de journalistiek ingegaan, heb voor veel muziektijdschriften gewerkt. Pakweg vijftien jaar geleden bezocht ik buitenlandse jazzfestivals om reportages over te schrijven, in combinatie met toerisme. Na een uitnodiging van een reismagazine kon Henk ook mee en zo is het balletje gaan rollen binnen de reisjournalistiek.”

Henk kreeg begin jaren negentig de smaak van reizen te pakken. Samen met zijn inmiddels overleden ex-vriend trok hij de hele wereld over. Hij raakte gefascineerd door tribale volken, mensen die traditioneel in stamverband leven en vasthouden aan hun oorspronkelijke cultuur.

„Zij zijn doorgaans één met de natuur. Hebben niets te maken met het snelle tempo in onze wereld. Ze hebben respect voor elkaar en begrijpen wat empathie is. Zulke volken worden vaak neergezet als primitief, terwijl wij zo ontzettend veel van hen kunnen leren. Opmerkelijk is ook dat wij in de westerse wereld allerlei tribale uitingen overnemen, zoals tattoos en piercings. Het is bij ons zo’n eenheidsworst geworden dat mensen zich toch weer willen onderscheiden.”

Om met zulke inheemse stammen in aanraking te komen, maakt Henk gebruik van lokale fixers. Regelaars, die goed op de hoogte zijn van de plaatselijke gebruiken. Die de lokale talen spreken of tolken vinden en de veiligheid kunnen garanderen.

Henk trekt veel tijd uit om vertrouwen te winnen, want er gaat een uitgebreid proces aan vooraf voordat je een dorp kunt bezoeken. Vervolgens slaat hij aan het fotograferen. De voormalig makelaar leerde zichzelf de juiste technieken aan, waardoor hij sinds 2005 professioneel fotograaf is.

Als Henk en Angelique samen op pad gaan voor een reisverhaal, is de tijd beperkt. „Ik heb een gezin en wil niet langer dan twee weken van huis wegblijven”, zegt Angelique. „In de praktijk zijn we doorgaans een dag of acht op pad. Mensen zeggen vaak jaloers te zijn op al die zogenaamde vakanties, maar wat wij doen is gewoon heel hard werken. Alles moet in die korte tijd gebeuren. We staan om zes uur ‘s ochtends op en liggen er doorgaans pas om twaalf uur ‘s nachts in. Doodmoe, maar wel met een glimlach van oor tot oor van alle indrukken die we hebben opgedaan.”

Als ze samen reizen, worden ze vaak voor een setje aangezien. Meestal laten ze dat misverstand maar zo. In sommige landen zouden ze namelijk aan het uitleggen blijven waarom ze als niet-getrouwden heus wel een hotelkamer kunnen delen.

Gemiddeld trekken de twee er vier keer per jaar gezamenlijk op uit. Ze leggen contact met reisorganisaties en plaatselijke toeristenbureaus, die meestal vlucht en verblijf voor hun rekening nemen. „We grasduinen wat door hun aanbod en zoeken daarbij onderwerpen die ons interessant lijken om te maken. Over Suriname all-inclusive zullen we niet snel schrijven, maar als we in Oeganda met een leeuwenonderzoeker op pad kunnen zijn we helemaal in de wolken”, zegt Angelique.

Juist door zulke zelfgelegde contacten kon Henk zijn telelens weer in de tas doen om de leeuwen vast te leggen, zó dichtbij was hij. „Je ziet dan toeristen die dezelfde plekken bezoeken op een afstandje jaloers naar ons kijken. We krijgen vaak te horen van lezers of via ons netwerk dat mensen zelf ook wel onze avonturen zouden willen meemaken. Dit zette ons aan het denken, en daarom bieden we een paar keer per jaar kleinschalige groepsreizen aan voor maximaal zes mensen die met ons mee op een speciaal samengestelde persreis kunnen. Hierbij worden zij onderdeel van onze verhalen en bieden wij ook de reisbegeleiding.” 

Henk maakt ook veel soloreizen. Hij mag zich volgens Angelique inmiddels Ethiopië-specialist noemen; zo vaak was hij er.

Henk reist ook naar onherbergzame en afgelegen gebieden, zoals Tjsaad, Niger en Venezuela. In Afghanistan werd hij zelfs uitgenodigd door de Taliban „Ze vroegen me wat ik van hen vond. Maar ik vind helemaal niets. Zodra ik daar ben, doe ik de deuren van Europa dicht en sta ik open voor hen. Zonder vooroordelen, al hou ik ze natuurlijk wel in de gaten. Ik weet waar ze voor staan, hoe ze bijvoorbeeld over vrouwen denken. Maar ik wil graag oordelen op basis van wat ik zie en ervaar.”

In tijden van vliegschaamte proberen Henk en Angelique hun ecologische voetafdruk zo klein mogelijk te houden. Henk: „Natuurlijk vliegen we vaak naar verre bestemmingen, ook omdat onze tijd beperkt is. Maar eenmaal daar doen we zoveel mogelijk op lokaal niveau en ondersteunen we plaatselijke initiatieven. Je moet ook kijken hoe je thuis leeft. In Nederland pak ik zowat altijd de trein. Maar ik snap de zorgen maar al te goed. Natuurlijk is het idioot om zes keer per jaar voor 39 euro naar Spanje te vliegen.”

De twee zoeken ook samenwerking met organisaties voor treinreizen. En ze hoeven niet altijd naar de andere kant van de wereld. In Europa zijn genoeg originele invalshoeken te bedenken. Zo maakten ze een reportage over Zürich, als een niet-alledaagse stedentripbestemming. Pianist Nik Bärtsch nam hen op sleeptouw door zijn geboortestad. Angelique: „En over onze eigen gezinsvakantie naar Slovenië heb ik ook een verhaal gemaakt. Ik sta altijd aan, zelfs tijdens mijn vakantie!”