De schoonheid van de pijn in roerend afscheid van Loods13 | recensie ★★★★☆

Theaterschool en productiehuis Loods13 verkast naar de Donderboerkamp in Donderen, een voormalig munitiecomplex. Na de verhuizing op 1 juli stopt de stichting met de theaterlessen.

Zal ik blijven? Mooie titel bij dit gedwongen afscheid. De voorstelling komt in een klein half uur steeds dichter bij de essentie van wat afscheid betekent. Je wordt er al mee geconfronteerd bij het binnenkomen. Je wordt niet verwelkomd, maar theatraal verantwoord uitgezwaaid door diverse jonge gasten.

Het begint op een vol, lawaaiig dansvloertje waar jij als toeschouwer op een laag krukje naar mag zitten kijken.  Harde muziek – later een tuttig walsje – in een hok vol bewegende, witgemaskerde jonge individuen. Je mag het dansen noemen. Maar dan wel ieder voor zich. Lege blikken. Ongeïnspireerde, machinale beweginkjes en schokjes. Totdat er plots twee op de grond ploffen en roerloos blijven liggen. Een jongen en een meisje Kijk nou toch! Er is iets gebeurd. Nu gaat het spannen…

De twee lichamen worden opgeraapt en neergezet. Als poppen. Aan het werk gezet in een kofferparade. Op houdingen en gelaatsuitdrukkingen gecorrigeerd, met elkaar in contact gebracht.  Je ziet gevoelens rijzen. Spontane glimlachjes. Iets van een verlangen. Tenslotte komen de eerste woorden. Zal ik blijven?

Op een knappe, simpele manier ontleedt dit voorstellinkje het fenomeen dat we toneelspelen noemen. Eerst het lijf: houding, gebaren, handelingen. Dan de gezichtsuitdrukking, de blik en tenslotte het woord.

Of zal ik toch maar niet? Hoe onverbiddelijk kan een afscheid zijn? Een ladder staat klaar. De weg omhoog? Ze vlucht terug. Ze gaat weer. Weg is weg. Hij blijft achter. Geknakt.

Loods13 zorgt bij zijn afscheid voor een stemmig, ontroerend halfuur. Om over na te denken. Mooi gedaan. Een klein juweeltje. De schoonheid van de pijn.

Want het mooiste en het schrijnendste afscheid is het afscheid dat je niet wilde nemen.