Pianist Boelo Klat brengt ‘No Kings blues’: De noodzaak tot verstild protest

Op zijn vorige album Music speelde Boelo Klat persoonlijke nummers, zoals voor de overleden zoon van zijn vriendin. Daarmee zocht de jazzpianist naar de helende kracht van muziek: muziek die je raakt en troost geeft. Op zijn nieuwe cd No Kings blues verbindt Klat composities met zijn zorgen over oorlogen, maatschappelijke ongelijkheid en andere onrust in de wereld.

„Nee, de sfeer is heel anders. Music was ingetogener. Het nieuwe album heeft een andere energie. Er zit meer soul in. Dat hoor je in nummers als Victory, Soul of music en Abdullah, opgedragen aan een van mijn voorbeelden, pianist Abdullah Ibrahim.’’

„Eerder andersom. Ik componeer heel intuïtief, vanuit improvisatie. Tot ik iets speel, waarvan ik denk: dit zou een thema kunnen worden. Ik noteer de vorm en de melodie en maak opnames. Daar luister ik heel vaak naar, om te kijken waar ik de muziek kan verbeteren. Ik vind het belangrijk om te componeren: iets creëren dat er nog niet is. Het voelt als een soort noodzaak. De muziek komt van binnenuit, net als de onderwerpen waarmee die verbonden is.’’

„Ik erger mij al jaren – zoals de meeste mensen – aan die Trump. Ik ben niet iemand die met demonstraties meeloopt. Maar in Amerika, en ook in Nederland, zijn ‘No Kings’-demonstraties geweest met miljoenen deelnemers. ‘No Kings’ betekent dat er geen koningen of dictators zijn: niemand staat boven een ander. Ik denk ook aan discriminatie en de regenboog-gemeenschap. Ik ken jongens die niet meer hand in hand durven te lopen, wat eerst wel kon. Er is steeds minder tolerantie.’’

„Requiem is opgedragen aan de burgerslachtoffers in oorlogen in Oekraïne, Israël en Gaza. Het is een gedragen stuk. Een waar requiem. De cd begint met Song of hope. Dat gaat over de oorlog in Oekraïne. Maar soms lijkt die hoop op vrede nog ver weg…’’

„Ja. Ik zie wel verwantschappen tussen mijn muziek en die van Pärt. De verstilling, bijvoorbeeld. Of de ruimte tussen de noten. Die is net zo belangrijk als de noten zelf. Tijdens de presentatie ga ik ook een compositie van Pärt spelen. Ik ben klassiek opgeleid aan het conservatorium. Maar dit is voor het eerst sinds mijn eindexamen dat ik weer van bladmuziek speel. Op zich is de muziek van Pärt niet moeilijk. Maar die verstilling uitdrukken en de spanning vasthouden, daarin zit de uitdaging.’’