Leo Oldenburger heeft een enorme productie als schrijver. „Dit zijn van die dingen waar je gewoon tijd voor maakt.” Foto: Corné Sparidaens
Leo Oldenburger (Emmen, 1965) schreef een boek over een halve eeuw Gruppo Sportivo. Een avontuur vol toeval, eigenzinnigheid en gemiste kansen: „Er zit altijd een onverwachte afslag in.”
Het verzoek kwam rechtstreeks van zanger Hans Vandenburg. Of Leo Oldenburger een boek wilde schrijven over Gruppo Sportivo, de band die in 2026 een halve eeuw bestaat en er dan mee stopt. Voor de Emmenaar, al decennia fan, was het antwoord niet moeilijk.
In Typisch Sportivo beschrijft Oldenburger – muzikant, sportcommentator, columnist van deze krant en schrijver van een dozijn sport- en muziekboeken – niet alleen de geschiedenis van de band, maar vooral ook het patroon dat er telkens doorheen loopt: plannen die anders uitpakken dan gedacht.
Waarom een boek over Gruppo Sportivo?
„Ik ben eigenlijk al fan vanaf de eerste hits: Hey girl, Rock ’n roll, Disco really made it. De albums had ik al vroeg in de kast staan. Later speelde ik in The Charlies, een bandje waarin we allemaal fan waren van Gruppo.
In 1988 gingen we de studio in voor een singletje en zochten we een producer van naam. Harry Muskee kon niet vanwege de TT, dus belden we Hans Vandenburg. Tot onze verbazing zei hij ja. In Studio Spitsbergen namen we drie singles met hem op, met Gruppo-drummer Max Mollinger als engineer. Sindsdien is er altijd contact gebleven.
Ongeveer anderhalf jaar geleden belde Hans mij: in 2026 bestaat de band 50 jaar en daarna is het klaar. Dat was kort na het overlijden van toetsenist Peter Calicher. Hij vroeg of ik een boek wilde schrijven. Ik zat midden in een boek over 100 jaar FC Emmen, maar dit zijn van die dingen waar je gewoon tijd voor maakt.”
‘Typisch Sportivo’ lijkt een soort levenshouding. Hoe kijk jij daarnaar?
„Je plant iets en dan gebeurt er iets anders. Vaak negatief: je brengt een single uit en er overlijdt iemand van het koninklijk huis, dus alle aandacht is weg. Maar het kan ook anders uitpakken.
We waren te gast bij Met het Oog op Morgen toen bekend werd dat Sonja Barend was overleden. Dan denk je: we worden afgebeld. Typisch Sportivo. Maar omdat Gruppo net een EP had uitgebracht die Talkshow heet, werd dat nummer juist voor het eerst gedraaid en zat Hans ook in het gesprek over Sonja.
Het is wat je erin wilt zien. Als je eenmaal denkt dat iets typisch is, herken je het overal. Ik ben op 16 november jarig en zie vaak 16.11 uur op de klok. Natuurlijk kijk ik ook op andere tijden, maar dat onthoud je niet. Zo werkt het hier ook.”
Hoe was het om met Hans Vandenburg aan dit boek te werken?
„Hij is eigenzinnig en geestig, maar ook lastig te doorgronden. Hij wilde weten hoe ik werkte en met wie ik sprak. Ik heb hem zijn eigen interviews laten lezen, maar niet die van anderen. Ik zei: het is mijn boek.
Dat vond hij wel lastig, want hij houdt graag de regie. Uiteindelijk heeft hij me wel losgelaten. Maar bij de presentatie in poppodium P60 in Amstelveen liep hij naar de microfoon en zei: ‘Ik ga het niet lezen, hoor. Dan ga ik me alleen maar ergeren.’ En dat doet hij dan ook niet. Bij mijn weten heeft hij het nog altijd niet ingekeken.
Terecht of niet, Hans voelt zich behoorlijk miskend. Als na een radio-interview weer Hey Girl wordt gedraaid, reageert hij in de app met ‘Arrrgh’. Volgens hem denken mensen dat ze maar twee platen hebben gemaakt, terwijl ze natuurlijk veel meer hebben gedaan.”
Hoe kijk jij naar dat gevoel van miskend zijn?
„Er zijn genoeg bandjes die blij zouden zijn als mensen twee nummers van ze kennen. In die zin heeft Hans weinig te klagen. Tegelijk is het ook wel erg Nederlands: wij doen niet aan heldenverering. Niet in muziek, evenmin in sport of literatuur.
Hans zegt zelf: ‘Het beste voor het boek zou zijn als ik nu doodga.’ Dan komt er aandacht en gaan de platen weer verkopen. Dat is misschien cru, maar niet onwaar.”
Welke rol spelen de andere bandleden in het boek?
„Die zijn heel belangrijk. Toen Hans mij benaderde, zei hij al dat de oerleden niet het eeuwige leven hebben. Peter Calicher was daar één van. Ik wilde dat zijn verhaal net zo sterk aanwezig was als dat van Hans en Max Mollinger.
Daarom heb ik veel met hen over Peter gesproken en ook met zijn broer Guus. Hoe was Peter vroeger, hoe werd hij toetsenist? De laatste periode was moeilijk: hij was doodziek en probeerde toch tot het einde mee te spelen. Dat zegt veel over die band.
Zijn opvolger Len (de Quant, red.) is door hem opgeleid, speelt op zijn keyboards en heeft een foto van hem erop geplakt. Peter is er nog steeds bij.”
Wat maakt Gruppo Sportivo zo uniek?
„Er is nooit een band geweest die op hen lijkt. Bij Herman Brood had je veel navolgers, bij Gruppo niet. Dat komt ook door de complexiteit van de muziek. Het lijkt simpel, maar er zit altijd een onverwachte afslag in.
We speelden laatst My old Cortina en dan kom je ineens een akkoord tegen dat je daar niet verwacht. Lies (Schilp, red.) en Inge (Bonthond, red.), die bij Brood en Gruppo hebben gezongen, zeggen ook dat Gruppo muzikaal interessanter is.
Eind jaren 70 zouden ze met The Kinks en The Cars op tournee door Amerika. Maar Hans besloot te stoppen met de band. Waarom precies is nooit helemaal opgehelderd; ik heb er verschillende verhalen over gehoord. In elk geval ging die tour niet door en uiteindelijk is Herman Brood naar Amerika gegaan.”
Je hebt een enorme productie als schrijver. Wat is je volgende project?
„Ik ben nu voor het eerst in 10, 12 jaar niet met een boek bezig. Dat komt door The Charlies. We werken aan een nieuwe plaat en daar gaat al mijn vrije tijd in zitten.
We hebben elf nummers geselecteerd en het grootste deel is al opgenomen. De plaat komt 6 november uit, ook op vinyl. Op 9 mei spelen we ons eerste concert in 10 jaar. Dan moet alle roest eraf zijn.
Muziek maken blijft toch het allerleukste. Als ik moet kiezen tussen nooit meer voetbal kijken of nooit meer muziek maken, dan weet ik het wel. Schrijven is ook heel mooi, maar als de muziek om voorrang vraagt, dan krijgt die dat.”
Boek en optredens
Typisch Sportivo (224 blz.) van Leo Oldenburger is verschenen bij Spectrum. Prijs: 23,99 euro. The Charlies speelt zaterdag 9 mei op het Ontluik Festival in het amfitheater van het Rensenpark in Emmen. Tussen 14.30 en 20.00 uur zijn daar ook optredens van o.a. Lisa Ploeger, Boaz en Groundhog Day. Gruppo Sportivo doet een afscheidstournee: 22 mei Hedon, Zwolle; 23 mei Podium34, Borger; 2 oktober Iduna, Drachten.
Omslag van 'Typisch Sportivo'. Foto: Patricia Steur
