Met de concrete dreiging op zak dat een karrenvracht teleurgestelde supporters niet van zins is opnieuw een seizoenkaart aan te schaffen, rest FC Emmen niets anders dan rigoureus in te grijpen na een mislukt seizoen. Ook al vanwege het reële gevaar dat sponsors, met een dik gevulde portemonnee én een zwaar gemoed, waarschijnlijk eveneens in slagorde de deur uitlopen.
Voor het tweede jaar op rij is de sportieve doelstelling niet gehaald en dus neemt het gemor een niet meer te stuiten vorm aan. Het zompige, drassige moeras van Zuidoost-Drenthe heeft dringend behoefte aan een slachtoffer – een zondebok – en dat wordt, allereerst, TD Nico Haak.
Deze uiterst vriendelijke en hardwerkende man, die als trainer zeker zijn verdiensten heeft gehad, komt bij Emmen op een positie terecht die hem danig boven het hoofd groeit en waar hij uiteindelijk aan bezwijkt. Verstrikt geraakt in zijn eigen ambities, zou je kunnen zeggen.
En hij is heus niet de enige die verder probeert te springen dan de polsstok lang is. Nee, in de voetballerij wemelt het van deze opportunistische individuen, die meegezogen worden in de alles verschroeiende waan van alledag, maar die vervolgens hardhandig – wanneer de luchtbel eenmaal is geklapt – onderuit de zak krijgen.
Een goed paard is nog geen goede ruiter, zei de realistische Co Adriaanse (zelf een uiterst matig paard overigens) al eens. En gelijk had hij.
In het verlengde daarvan kun je stellen dat een goede leraar niet per se een goede trainer is, een goede trainer niet per se een goede TD en een goede spits niet per se een goede scout (en een commentator niet per se een goede columnist) is. Iedereen heeft zo zijn eigen limiet, zijn eigen grens.
Het is alleen vaak lastig die zelf te onderkennen, omdat je regelmatig slechts de schouderklopjes voor waar aanneemt, maar daarentegen de waarschuwingen achteloos in de wind slaat.
Daarom heb je, om het juiste pad te verlichten, visionairs nodig. Zij die die scheidslijn wél weten te ontwaren, zij die aangeven waar de weg ophoudt en de afgrond begint. Zij die eerder halt dan hup roepen. En zulke zieners zijn schaars.
Want geef toe, eerst een contract met iemand verlengen – en dat vergeten te communiceren – en daarna diezelfde persoon kort daarna de deur wijzen, dat is, haakje openen, best bijzonder, haakje sluiten. Hoe logisch en terecht dat besluit uiteindelijk ook is.
Leo Oldenburger is commentator en presentator van ESPN
