Zeehondencrèche Pieterburen gooit hoge ogen in Japan, daarom is er speciaal voor Japanners de roman van Susan Muskee

Het begon in augustus 2024, toen een Japans X-account de tot dan toe weinig bekeken livestream van Pieterburen deelde. „De enige tekst erbij was: ’Kijk eens hoe schattig ze zijn, laten we ze 24 uur volgen’’’, vertelt Muskee. Het bericht ging razendsnel rond en bereikte miljoenen mensen. Het YouTube-kanaal van Pieterburen kreeg plots tienduizenden Japanse kijkers, terwijl er normaal hooguit enkele tientallen liefhebbers oog voor hadden. Donaties stroomden binnen uit het land van de rijzende zon.

„Zeehonden doen Japanners denken aan rechtopstaande theeblaadjes, een gelukssymbool daar’’, weet Muskee. Dat zou ook een deel van de populariteit van de dieren verklaren.

De auteur uit Deventer werkte vorig najaar aan een ander boek toen haar redacteur belde. Vanuit de Japanse tak van uitgeverij HarperCollins kwam de vraag: zijn er Nederlandse romans die zich afspelen in deze zeehondenopvang? „Nee, maar dat kon ik natuurlijk wel regelen”, grijnst Muskee.

Ze legde zich toe op Alle ogen op Mia, een verhaal over een jonge zeehondenverzorgster die als dochter van een beroemde zeebioloog altijd in zijn schaduw staat. Wanneer de livestream van de opvang ineens viral gaat, komt ook Mia volop in de schijnwerpers te staan. En dan zet ook nog een onverwachte ontmoeting haar hele leven op z’n kop.

Voor research bezocht Muskee meerdere keren de zeehondencrèche, inmiddels verhuisd van Pieterburen naar het Werelderfgoedcentrum Waddenzee in Lauwersoog. Een dagje meelopen met de verzorgers was flink aanpoten, maar de grootste uitdaging zat in het schrijven met een Japans publiek in haar achterhoofd. „In plaats van bitterkoekjescake eet Mia nu matchacake. In mijn boeken zitten sowieso weinig pikante scènes, maar hier was dat al helemaal niet de bedoeling.”

Een confrontatie tussen Mia en haar vader moest zich ’in de privésfeer’ afspelen. „In Nederland had het kunnen ontploffen in een restaurant. Maar in Japan val je je familie nooit publiekelijk af.”

Het resultaat is een lief, ingetogen verhaal. „Ik had er zelf wel wat meer drama in willen stoppen”, geeft Muskee toe. „Van mij had er gerust een zeehond mogen sterven, maar bij de uitgeverij zeiden ze: liever niet. In Nederlandse feelgood is zelfs onomkeerbaar drama mogelijk, maar in Japan niet. Het is een cosy feelgood geworden, maar wel met pieken en dalen.”

Alle ogen op Mia ligt sinds begin juli in de Nederlandse winkels. Handig getimed: veel Nederlanders slaan leesvoer voor de vakantie in. In Japan verschijnt het dit najaar. „Het zou eigenlijk gelijktijdig uitkomen, maar blijkbaar hadden ze daar iets meer tijd nodig voor publicatie.”

Hoewel de zeehonden-hype inmiddels iets is afgenomen, kijken volgens Muskee op elk moment van de dag nog altijd honderden mensen live mee met de zeezoogdieren. Het merendeel bestaat uit Japanners, blijkt uit de reacties.

De schrijfster heeft in de crèche een aantal fans ontmoet die elke stap volgen van de pup die ze hebben geadopteerd: van vloeibare voeding tot de eerste vismaaltijd en de verhuizing naar een groter bad. Je zou denken dat ze in Japan geen zeehonden kennen, maar dat is het bizarre: die hebben ze daar ook, vertelt ze met een lach. ,,Sterker nog, ook daar zijn opvangcentra met livestreams.”