Talitha van der Laan uit Meerstad. Foto: Kees Bouma
Ze woont in Meerstad en heeft een doel waar de meeste mensen al moe van worden bij het lezen: 423 kilometer hardlopen, beginnen in Groningen en eindigen in Zeeland.
Maar voor Talitha van der Laan-Souverein gaat deze tocht over veel meer. Het is een zoektocht naar zichzelf, naar haar moeder, en naar een vorm van rouw die niet altijd in woorden past.
Van de tiendaagse looptocht – die in oktober gaat plaatsvinden - maakt Souverein (37), samen met twee cameramannen een documentaire. Daarmee wil ze het gesprek over complexe rouw op gang brengen en herkenning bieden aan anderen die worstelen met verlies en mentale problemen.
Op 27-jarige leeftijd verloor ze haar moeder aan darmkanker. Haar moeder kampte daarvoor al met mentale problemen, wat het rouwproces voor haar extra ingewikkeld maakte.
In de documentaire onderzoekt Souverein hoe het is om iemand te verliezen van wie je zielsveel houdt, maar voor wie je niet altijd alles kon dragen.
Kun je iets vertellen over de ziekte van je moeder en jouw rouwproces?
„Toen ik 25 was werd mijn moeder ziek. Ik was aan het afstuderen. Het leven was voor haar vaak een gevecht en als kind krijg je dat mee. Dat was ingewikkeld. Ze had moeilijke periodes in haar leven, maar was tegelijkertijd ook een hele lieve moeder, die ons grotendeels alleen heeft grootgebracht. Ik wilde haar veel liefde en zorg geven, maar kon dat niet allemaal dragen. Ze had meer nodig dan ik kon geven, vooral in het mentale.’’
„Ik voelde mij daar alleen in, ook al heb ik met mijn drie zussen een goede band. Ik zat zelf in een periode waar veel gebeurde: afstuderen en een nieuwe baan. Kinderen van ouders met mentale problemen voelen zich vaak verantwoordelijk, hoewel mijn moeder dat niet bij ons neerlegde.’’
„Over rouw wordt vaak niet gesproken. Er komen kaartjes, er is een uitvaart en daarna is het klaar. Het leven gaat weer verder. Voor mij voelde dat niet zo. Gelukkig had ik een goede werkgever, die mij veel ruimte bood.’’
Hoe kwam je op het idee van een documentaire?
„Toen mijn moeder overleed wist ik al dat ik hiermee ooit iets wou doen, met beelden en met woorden. Zodat het meer bespreekbaar wordt. Het is nu bijna tien jaar geleden. Ik wil mijn moeder eer aandoen, mijn zussen voelen zich er goed bij en ik ben er klaar voor.’’
Wat wil je er daarna mee?
„Een breed publiek bereiken. Op televisie zou mooi zijn, ik heb iemand bij de NPO benaderd. Maar we vinden wel een mooi platform. Bijvoorbeeld een filmavond in Groningen met aansluitend een gesprek over rouw, zodat mensen elkaar daar kunnen vinden.’’
En dan de loop: 423 kilometer rennen, elke dag een marathon. Hoe ga je dat aanpakken?
„Ik heb een trainer via Loopwijzer. We zijn al een maand of vier bezig en ik liep altijd wel hard. Ik probeer het in een dag of tien te doen. Ja, dat is elke dag een marathon. Maar ik mag ook wandelen, er zit geen tijdsdruk op. We gaan ook lunchen en met andere mensen in gesprek.’’
Heb je de route al uitgestippeld?
„Ik heb drie zussen en daar ga ik langs. Ze wonen in Leeuwarden, Vleuten en Zandvoort. Ik ga ook naar Sneek, waar wij vroeger woonden. In Zeeland wil ik op het strand eindigen. Daar voelde mijn moeder zich altijd erg thuis.’’
