Sterre (18) uit Leek is topsporter met een schildklierziekte. Ze verbaast zelfs haar artsen. ‘Dat het mij toch lukt, is wilskracht’

Op dagen dat Kievit zich in het ziekenhuis meldt, staan de artsen dikwijls met de handen in het haar. „Dan zeggen ze: ‘We weten niet helemaal hoe we dit moeten aanpakken, Sterre. Een patiënt als jij hebben we nog nooit gehad.’ Eigenlijk kan iemand met een traag werkende schildklier niet zoveel sporten als ik.”

Thuis staat de 1500 meterloopster soms plotseling met plukken haar in de hand, als de chronische aandoening weer opspeelt. Dan doen haar tanden zeer. Is haar hals gevoelig. Veroorzaken snel verzurende bovenbenen een zeurende pijn en is ze extreem vermoeid. Het lijken symptomen die het simpelweg onmogelijk maken om elke dag op topniveau te rennen.

Toch is dat precies wat de atlete uit Leek dagelijks doet. Drempeltrainingen, duurlopen, met twee oefensessies op woensdag en vrijdag. Ondertussen twee dagen per week stagelopen op een basisschool, voor haar opleiding tot onderwijsassistent aan het Noorderpoort. Met een bijna verontschuldigende lach: „Zondag is mijn rustdag.”

De scholiere, dochter van voormalig amateurwielrenner Harko Kievit, is een getalenteerd middellangeafstandsloper van RTC Noord Atletiek wanneer in de beginjaren van de middelbare school haar lijf plots protesteert. „Ik kreeg eerst heel dikke handen en voeten. Ik kwam veel aan en had psychische klachten, zoals dwangmatige handelingen.”

Bloedonderzoek maakt duidelijk dat haar schildklier niet goed werkt. „In die tijd kon ik helemaal niets, behalve op de bank liggen. Als ik daar zo lag”, vertelt ze in het ouderlijk huis in Leek met een knikje naar de zithoek, „was ik al moe als ik naar de keuken of de wc moest.”

De zware combinatie van havo 2, intensief sporten en haar ziekte kost zoveel energie dat Kievit overstapt naar het vmbo. „Sindsdien gaat het beter met mij. Ik haalde mijn diploma en doe nu mbo. Ik vind het heel erg leuk om in de praktijk met de kinderen van groep 3 bezig te zijn.” Medicatie geeft de getalenteerde hardloopster meer handvatten om haar klachten onder controle te houden.

„Ik heb moeten leren hoe mijn lichaam reageert. Het wisselt nog vaak hoe ik me voel. Dat is erg lastig als topsporter. Ik werk naar belangrijke wedstrijden toe, maar kan soms niet pieken vanwege mijn schildklier. Dat is mentaal best vervelend. Voor mijn gevoel mislukt het dan en heb ik gefaald. Dat maakt me boos en verdrietig.”

Kievit vertelt over het afgelopen NK cross, eind november in Tilburg. Een derde of vierde plaats had erin gezeten, maar ze werd achtste. „De week ervoor ging het al niet goed met mijn schildklier, maar toen kon ik niet meer bijsturen. Na die cross lag ik drie dagen doodop in bed. Ik kon niks meer. Alles in mijn lichaam deed pijn, maar niemand zag het. Mijn ziekte is erger dan de meeste mensen denken. Dat vind ik lastig.”

Ze looft haar trainer Emiel Muskita en vader Harko, die tijdens de talrijke ritjes naar de atletiekbaan in het Groninger Stadspark fungeert als personal coach. Zij zijn direct betrokken en zien dagelijks wat de chronische ziekte met haar doet. In de buitenwereld stuit Kievit vaak genoeg op onbegrip of onwetendheid. „Ik merk dat mensen soms niet goed weten wat ze moeten doen of moeten zeggen.”

Die ervaringen inspireren haar tot een zelfgeschreven kinderboek: Lotte en de vlinder van energie. „Ik schreef op hoe ik mij vroeger voelde, in de woorden van een kind. Het gaat over een meisje dat aan atletiek doet en graag naar school gaat. Op een dag is ze erg moe en moet ze een dag overslaan. Maar Lotte wil helemaal niet thuis zijn. Ik vond het belangrijk om duidelijk te maken dat het oké is om je grenzen aan te geven.”

Het alter ego van Sterre vergelijkt zichzelf in het kinderverhaal met de vlinders buiten. Een verwijzing naar de vlindervormige schildklier, waarover de jonge lezers van alles te weten komen. „Ik was gelijk trots op mijn opzet; mama vond het heel goed geschreven. Ik kreeg het idee om misschien als eerste persoon in Nederland zo’n kinderboekje uit te brengen. Dat leek me best wel vet.”

Vader Harko was sceptisch (’papa zei: ‘ik weet niet of dit wat wordt’.’), maar met hulp van patiëntenorganisatie SchildklierNL begon het balletje te rollen. Het verhaal van Kievit verschijnt binnenkort als animatie en luisterboek (met de stem van Sterre) en illustrator Mieke de Haan maakte prachtige tekeningen. Bovendien loopt een crowdfundingactie om een printversie te kunnen uitgeven (zie kader).

„Ik ben bekender geworden door mijn boek dan door mijn sport”, zegt Kievit met een lach. „Maar ja, je kunt niet alles hebben, hè.” Ondertussen droomt de atlete nog altijd van prachtprestaties op het tartan.

„De meeste sporters zullen zeggen dat ze ooit op de Olympische Spelen willen staan, maar ik probeer het realistisch te houden. Vooruitkijken is sowieso lastig voor mij. Het lijkt me geweldig om een limiet te lopen en te mogen uitkomen op een internationaal toernooi. Of de top 5 te halen bij de senioren op een NK. Maar het is voor mij net zo belangrijk om vooruitgang te blijven zien.”

Zelfbewust en zonder aarzelingen lijkt Kievit te vertellen over haar topsportleven als chronisch patiënt. Maar schijn bedriegt. „Ik ben altijd best onzeker of ik dingen goed verwoord. Onzekerheid is mijn karaktereigenschap. Ik heb het ook met sporten. Dat is weleens lastig met mijn ziekte. Die brengt alleen maar meer onzekerheid. Dat het mij toch lukt om te presteren op hoog niveau is wilskracht. Het motiveert me als ik artsen versteld doe staan. Dat ik laat zien: het kan wel.”