Gouden Femke Kok is nu zelf een trekpleister in olympisch Milaan: ’Dit is wel heel extreem, hè’

„Oeps, misschien was dit niet het allerhandigste idee”, vertelt Femke Kok lachend als ze zich een weg baant over het plein voor de Duomo. „Ik dacht dat het praktisch zou zijn om op een centrale plek af te spreken, maar hier is het wel heel erg druk.”

Met de fiets aan haar hand loopt ze verder, terwijl ze even naar het scherm van haar telefoon kijkt. „Hier in de buurt zit een leuk koffietentje.” Google Maps geeft een korte wandeling van zo’n 4 minuten aan, maar het duurt eerder veertig minuten voordat de bestemming is bereikt. Steeds staan er mensen om haar heen die op de foto willen met de kersverse olympisch kampioene.

„Dit is wel heel extreem, hè?”, klinkt het bescheiden. „Ik ben dit echt niet gewend, hoor. Ik denk dat het komt omdat hier veel Nederlanders zijn.” Of zou het komen doordat ze de avond ervoor de olympische titel heeft veroverd? „O ja, dat kan het ook weleens zijn”, glimlacht ze.

„Zo, wij vallen met onze neus in de boter”, zegt een vader trots, nadat hij samen met zijn zoon met Kok heeft geposeerd. Maar niet alleen Nederlanders willen een foto met haar scoren, ook in het buitenland is de prestatie van Kok duidelijk niet onopgemerkt gebleven.

„Hopelijk kunnen we hierna door”, merkt Kok grinnikend op, wanneer ze denkt dat ze met een Engelse mevrouw op de foto gaat. „Ik spreek ook een heel klein beetje Nederlands, want ik kom uit Zuid-Afrika”, kan de mevrouw van middelbare leeftijd er smakelijk om lachen. Daarna vervolgt ze serieus: „Ik heb van je genoten, wat heb jij een waanzinnige prestatie geleverd. Geniet er nu maar even lekker van.” Kok kijkt haar dankbaar aan.

Dat genieten doet ze deze maandag zeker. Ze heeft the day after vrij gekregen van haar coaches, die haar vooral op het hart drukten even te doen waar ze zin in had.

„Ik ben een beetje brak, maar niet van de alcohol. Ik denk dat ik vannacht pas om half drie sliep, dus ik ben even wat langer in bed blijven liggen.” Toen Kok wakker werd, wierp ze snel een blik naast haar. Ze lagen er echt. Haar zilveren én haar gouden medaille.

Aan het begin van de middag zocht ze eerst op de fiets snel haar ouders even op. Haar opa en oma waren in de ochtend alweer naar het vliegveld gegaan. „Dat zij er zondag bij waren, is misschien wel het allermooiste. Zij volgen alles, supporten mij vanaf de allereerste dag. Ze hebben nu voor het eerst in hun leven in een vliegtuig gezeten, voor het eerst een treinreis gemaakt. Het was sowieso hun eerste keer naar het buitenland. Bijzonder, hè? Nu hebben ze dat allemaal een keer meegemaakt. Het deed me heel veel om ze zo trots te zien. Ik weet dat ze dat altijd zijn, maar dit was natuurlijk wel een soort kers op de taart.”

Wanneer ze bij het koffietentje is aangekomen, bekijkt ze de menukaart. „Zin in een taartje? Ik vind dat we iets te vieren hebben.” Als ze plaats heeft genomen, komt ze even tot rust en kan ze alles wat zich de 24 uur daarvoor heeft afgespeeld even laten bezinken. „Ik heb de uren na mijn race in een soort roes beleefd. Er kwam zoveel op me af. Eerst de podiumceremonie, toen de media, daarna door naar de televisie en toen nog de huldiging in het TeamNL Huis. Het waren zoveel mooie momenten in zo’n korte tijd dat het ergens ook overweldigend was, maar natuurlijk vooral heel erg mooi. Ik wilde er echt even van genieten, want garanties dat ik dit ooit nog een keer ga meemaken, zijn er natuurlijk niet.”

Liefst 4,7 miljoen Nederlanders zagen Kok haar gouden droom verwezenlijken. Het is in Nederland tot nu toe het best bekeken moment van de hele Winterspelen. „Ik denk dat ik een beetje heb onderschat wat het heeft losgemaakt. Ik heb ook zoveel berichten gehad. Voor de race was mijn telefoon al ontploft met succeswensen, maar daarna ging het helemaal los. Ik heb het een klein beetje gescand, maar moet alles nog teruglezen.”

Ze knikt dankbaar. „Het is zo mooi hoe mensen met je meeleven. Dit was mijn grote droom en het voelt alsof heel Nederland mij die droom gunt.”

„Weet je wat het is? Toen ik wakker werd en die medailles zag, wist ik dat het het allemaal waard is geweest. Ik geniet zo van het schaatsen en weet dat het niet vanzelfsprekend is dat ik van mijn grootste passie mijn ’werk’ heb kunnen maken, maar soms is het ook lastig om als topsporter te leven. Als je weer in het buitenland zit bijvoorbeeld of de voorkeur moet geven aan het herstel na een zware training en je daardoor weer mooie momenten met je familie en vriendinnen mist. Ik wil daar niet over klagen, want ik ben dus vooral dankbaar en die gouden medaille maakt al die opofferingen meer dan waard. Dit is waar ik het voor deed. Met die zilveren op de 1000 meter was ik al heel blij, maar goud is toch echt nog veel mooier.”

En toch, benadrukt Kok: ergens heeft die gouden medaille veel veranderd, maar ergens ook weer helemaal niks. „Ik voel me eigenlijk niet anders dan een paar dagen terug. Of nou ja, er is heel veel spanning weg en ik ben echt supertrots dat het me is gelukt, maar ik ben nog steeds dezelfde Femke. Daar verandert goud dan weer niets aan. Gelukkig maar. Oh, daar zijn de taartjes. Ze zien er perfect uit. Buon appetito.”