Max Houkes na zijn gewonnen finale in het ITF-toernooi van Brussel. EIGEN FOTO
En dat is twee. Na zijn fraaie zege in Brussel won Max Houkes (24) zondag ook het proftoernooi van Amstelveen, al ging dat bepaald niet zonder slag of stoot.
Nee, een vrije val wil hij het niet noemen, zeker niet. En gelijk heeft-ie. Waar Houkes bijna exact een jaar geleden na zijn toernooizege in Den Haag zijn hoogste positie ooit bereikte op de wereldranglijst (ATP-273) en op het punt van een doorbraak richting de mondiale top 100 leek te staan, liep het in de afgelopen 12 maanden stroef, waardoor hij langzaam maar zeker zakte naar plek 420.
Max Houkes in actie tijdens het toernooi van Haren, dat hij begin september 2022 won. Foto: Jan-Maarten Goedkoop
Aanklampen
,,Aanklampen op een hoger niveau is lastig, dat heb ik vooral ervaren’’, zegt Houkes nu. ,,Echt, heel erg slecht ging het ook niet, hoor. Als je, zoals ik, ineens zo’n sprong van buiten de 1000 naar 273 maakt, dan moet je consolideren en zorgen niet te veel te zakken. Als je dan in de buurt van 400 komt, heb je het echt niet zo slecht gedaan, heb ik al begrepen van ervaren jongens.’’
Waar hij vorig jaar nog hoopte de kwalificaties van Roland Garros of zelfs Wimbledon te kunnen spelen, werden het vooral Challengers en zelfs ITF’s, het derde proftoernooiniveau.
Hij haalde in de Rwandese hoofdstad Kigali voor het eerst een halve finale van een Challengertoernooi, won daar ook het dubbeltoernooi en haalde de laatste 4 in een paar ITF’s.
‘Ik dacht: hoe kan dit nou?’
En dat hij zich in de afgelopen maanden zorgen maakte: natuurlijk. Logisch, dat doet elke proftennisser als het even niet omhoog, maar omlaag gaat op die dan vermaledijde wereldranglijst. Zegt Houkes. ,,Natuurlijk heb ik dat ook gedacht: hoe kan dit nou? Niet dat ik echt overwoog om te stoppen, zeker niet. Maar meer dat je denkt: waar ligt dit nou aan, hoe kan het? Ik denk dat ik alles eraan doe en toch pak ik niet genoeg zeges. Blijkbaar moet je daar ook doorheen om verder te komen.’’
Gimbrère verliest dubbelfinale Stuttgart
Jasmijn Gimbrère uit Niebert haalde met haar partner Stephanie Visscher de finale van het met 35.000 dollar gedoteerde ITF-dubbeltoernooi van Stutttgart-Vaihingen. In de eindstrijd bleken de Roemeense Cristina Dinu en de Sloveense Nika Radisic net te sterk: 6-3, 4-6, 4-10. In april nog won Gimbrère het dubbeltoernooi in het Tunesische Hammamet.
In het voorjaar was het nog mondjesmaat, met als beste prestatie een halvefinaleplek in Santa Margharita di Pula op Sardinië. Langzaam maar zeker ging het daarna beter, zeker toen het zomer werd. Dat merkte hij vooral in het Belgische Duffel, waar Houkes drie weken geleden speelde.
In Duffel ging het al beter
,,Daar stond ik echt lekker te tennissen, toen voelde het zo goed’’, zegt de Drent. In Duffel haalde hij de kwartfinale, waarin hij heel nipt, na een tiebreak in de derde set, het hoofd moest buigen voor Gauthier Onclin (ATP-259), die tot voor kort nog bij de beste 200 van de wereld hoorde.
Max Houkes in 2022 tijdens het proftoernooi van Haren, dat hij won. Het toernooi van Haren gaat binnenkort weer van start. Foto: Geert Job Sevink
In de week erna sloeg Houkes toe in Brussel, even verderop bij onze zuiderburen. In dat met 25 duizend dollar gedoteerde ITF-toernooi won hij in de halve finale van landgenoot Guy den Ouden (ATP-337) en in de finale van de Oezbeek Khumoyun Sultanov (ATP-309). ,,Ik tenniste daar echt heel fijn, toen viel alles goed.’’
Wind grote spelbreker
Na die winst speelde Houkes, die in Diemen woont, de afgelopen week een soort van thuistoernooi. Want zo beschouwt hij tegenwoordig Amstelveen, op de gravelbanen waarop hij ook vaak traint in het Nationaal Trainingscentrum van de KNLTB. Daar werd hij als eerste geplaatst en die plaatsing maakte hij waar, al ging dat met veel horten en stoten.
De wind bleek namelijk een grote spelbreker. ,,Het leek wel of we in een tornado stonden te tennissen’’, kijkt Houkes terug. ,,Die wind bepaalde alles. We moesten de ballen die we niet in de zak hadden aan het hek klemmen of onder het sleepnet leggen, anders waaiden ze gewoon de baan over. Ik heb tegenstanders onderhands zien serveren, zodat de wind geen vat krijgt op de opgooi. Echt bizar. In deze omstandigheden was nauwelijks te tennissen.’’
Uitgegleden op het natte gravel
Maar toch won hij zelfs het toernooi. In de finale was Houkes te sterk voor de Duitser John Sperle (ATP-726), al hadden wind en regen ook daar een grote hand in: Sperle blesseerde zich bij een glijpartij over het kletsnatte gravel. Bij 6-3 en 3-0 in het voordeel van Houkes gaf de Duitser op.
,,We moesten in de tweede set bij 1-0 wegens regen naar de kant’’, vertelt Houkes, ,,en hebben toen zo’n 3 tot 4 uur moeten wachten. Toen konden we weer de baan op en hebben we nog zes punten gespeeld, waarna hij opgaf. Een rare winst zo. Maar ik ben er blij mee.’’
Nu Den Haag
Inmiddels staat Houkes alweer te tennissen in Den Haag. Het 25 duizend-dollartoernooi aldaar won hij dus precies een jaar geleden. ,,Als ik de vorm van Brussel weer heb, kan het mooi worden’’, kijkt de Drent vooruit. In 2022 won Houkes in de zomermaanden vier toernooien op rij.