Tennisser Max Houkes uit Sleen is op dreef in de ijle lucht van Kigali in Rwanda. 'Mijn moeder en zus moesten wel even slikken'

En toch, zelf hoefde Houkes er niet zo lang over na te denken toen hij de toernooien Kigali 1 en Kigali 2 op de internationale tenniskalender zag staan. ,,Gravel, mijn favoriete ondergrond’’, zegt Houkes aan de telefoon vanuit zijn gerieflijke hotelkamer in de Rwandese hoofdstad. ,,Voor andere graveltoernooien had ik deze week weer naar Zuid-Amerika gemoeten. Dit is weer eens wat anders. Ik was tot nu toe wel in Egypte en Tunesië geweest, maar dat is echt een heel ander Afrika. Daar ben ik wel achter.’’

Houkes deed eerst navraag bij collega-tennissers voordat hij zich aanmeldde voor de Rwandese toernooien. ,,Ik hoorde eigenlijk alleen maar positieve dingen over Kigali. Dat het allemaal prima in orde is. Nou, dat blijkt ook te kloppen. Het eten is geweldig geregeld, het hotel is pico bello. Niks mis.’’

Ja, moeder Teddy Houkes en zijn vriendin Sterre moesten wel even slikken toen ze van Max’ Afrika-plannen hoorden. ,,Die zeiden eerst: huh, waar ligt dat? En toen: is dat wel vertrouwd, haha. Die vonden het wel spannend geloof ik, maar ze weten ook dat ik echt niet in zeven sloten tegelijk loop.’’

Rwanda ligt redelijk centraal in Afrika, aan de oostkant, ter hoogte van Namibië en Kenia. Hoofdstad Kigali, met 1,7 miljoen inwoners, ligt op hoogte: zo’n 1600 meter. ,,En dat merk je’’, zegt Houkes. ,,De lucht is hier dus veel ijler en dat betekent dat je weinig hoeft te doen om de ballen in de hekken te rossen. Het gaat allemaal heel snel daardoor. Daar moest ik enorm aan wennen, maar ik weet nu een beetje hoe ik ermee om moet gaan. Met beleid tennissen, niet te ongecontroleerd slaan want dan gaat het mis.’’

Rwanda is voor altijd verbonden met de verschrikkelijke strijd in 1994, waarbij naar schatting een miljoen mensen om het leven kwamen in enkele maanden tijd. Die genocide op de Tutsi’s en gematigde Hutu’s is allang voorbij, en ook op straat is er niets meer van te merken, zegt Houkes. ,,Nou moet ik zeggen dat ik tot nu toe nauwelijks iets anders heb gezien dan mijn hotel en de tennisbanen op de countryclub hier, en ik heb in de busjes gezeten die steeds heen en weer rijden. Maar wat ik wel heb gezien: er is hier ontzettend veel nieuw gebouwd, de stad is enorm vernieuwd, heb ik begrepen.’’

Rwanda en Kigali in het bijzonder barsten van de sportieve ambities en in dat licht moet ook de organisatie van dit tennistoernooi, waaraan spelers deelnemen vanaf plek 100 op de wereldranglijst, ook worden gezien: Kigali is in 2025 het decor van het wereldkampioenschap wielrennen. ,,Je ziet hier aan alles dat ze heel graag een soort sportieve hotspot willen zijn’’, zegt Houkes. ,,Ze zijn bezig met basketbaltoernooien, met voetbal en met heel veel dingen. En je ziet dat ze het goed willen doen. Kijk naar hoe alles hier voor ons is geregeld. Prima!’’

Sportief ging het Houkes deze week aardig voor de wind, want met een plek in de halve finale van het enkelspel behaalde de Drent zijn beste (enkelspel-)prestatie ooit in een Challenger, na de ATP’s het tweede proftennisniveau.

In die halve eindstrijd vond hij zijn Waterloo tegen de Pool Kamil Majchrzak (ATP-652), die twee jaar terug nog op plek 75 van de ATP-wereldranglijst stond maar vanwege een blessure ver terugviel en op een wildcard het toernooi binnenkwam. Houkes won wel de eerste set, maar moest daarna toch het hoofd buigen: 6-4, 4-6 en 3-6.

In het dubbelspel haalde Houkes vrijdagmiddag zelfs de finale. Met zijn Franse partner Clement Tabur was hij in de halve finale veel te sterk voor de Australiër Thomas Fancutt (ATP-269) en de Amerikaan Hunter Reese (ATP-257), vorig jaar nog de nummer 73 van de wereld in het dubbelspel: 6-2 en 6-1.