Max Houkes (22) uit Sleen traint na jaar met vier toernooizeges vast met Van de Zandschulp en Griekspoor. 'Maar eigenlijk heb ik nog niets. Roland Garros in mei, dat is een mooi doel'

Hij komt net van de baan in het Nationaal Trainings Centrum (NTC) in Amstelveen. Traininkje met Botic van de Zandschulp en Tallon Griekspoor, de nummers 35 en 95 van de wereld. Vorige week stond hij nog te meppen met Wesley Koolhof, de beste dubbelaar van de hele wereld (en zoon van oud-voetbalprof Jurrie Koolhof uit Beerta, natuurlijk).

Alsof het niets is, zo somt Houkes de namen van zijn huidige trainingsmaatjes even op. Terwijl hij dondersgoed weet dat hij hier vorig jaar rond kerst niet van had durven dromen.

Toen was hij blij dat hij zijn pijnlijke voetblessure had overwonnen en überhaupt weer lekker op de baan stond. Drie halve finales in ITF-toernooien, de laagste categorie proftoernooien, dat was waar hij destijds trots op was. In Melilla, Tabarka en Antalya. De buit van vier jaren lang zwoegen op de proftour. De beloning: een plek net buiten de top 1000 van de wereld.

En kijk nu. In 2022 haalde hij liefst elf maal de halve finale. Daarvan strandde hij in vijf. Tweemaal was de finale het eindstation en liefst vier toernooien op rij won Houkes.

Het jaar begon niet eens geweldig. In de eerste maanden van 2022 ging Houkes eigenlijk verder zoals in het jaar voor de blessure: zo nu en dan een uitschieter in de vorm van een plek in de halve finale.

Maar alles veranderde na het Challengertoernooi van Amersfoort, in juli. Houkes kreeg van de organisatie een wildcard voor het hoofdtoernooi en maakte daar uitstekend gebruik van. Na winst op een onbekende Kazach (Timofei Skatov) in de eerste ronde, zorgde de Drent voor een geweldige stunt door de als vierde geplaatste Carlos Taberner, die in de eerste ronde nog Robin Haase had verslagen, te pakken. Met tweemaal 6-3 won Houkes voor het eerst in zijn leven van een speler uit de mondiale top 100.

En dat veranderde veel. ,,Vanaf dat moment besefte ik wel dat ik eigenlijk wel bijna van iedereen zou kunnen winnen’’, weet Houkes nu. ,,Nog niet van de absolute wereldtop, dat snap ik ook wel. Dat komt misschien nog. Maar wel van de meeste jongens die op de toernooien spelen die ik speel. Zo’n zege heb je echt nodig om het vertrouwen te krijgen dat je daartoe in staat bent.’’

Dat zelfvertrouwen ging mee naar de volgende toernooien en was de basis voor de unieke serie van vier toernooizeges achter elkaar die in augustus en september volgde.

Na een goede aanloop in juli, waarin hij al de finales haalde in de Oostenrijkse toernooien van Kottingsbrunn en Innsbruck, sloeg hij toe. In de serie van drie Nederlandse toernooien op rij pakte hij eerst een halvefinaleplek in Eindhoven, waarna hij eigenlijk volkomen onverwacht eerst het met liefst 25.000 dollar gedoteerde toernooi van Oldenzaal won en daarna Haren. Vervolgens reisde Houkes met zijn coach Collin van Beem naar Marokko, waar hij ook nog twee sterke ITF’s in Casablanca op zijn naam schreef.

Na een weekje uitzieken na maagproblemen op het laatste Marokkaanse toernooi stapte Houkes op het vliegtuig naar Zuid-Amerika, waar hij vier Challengers speelde. In drie ervan haalde hij het hoofdtoernooi, en doordat Challengers meer punten opleveren dan ITF’s steeg Houkes toch weer een aardig stuk op de ranglijst. ,,Ik speelde niet mijn beste tennis daar’’, kijkt hij nu terug. ,,Maar ik heb er wel veel geleerd. Op die Challengers staan jongens te tennissen van weer een niveau hoger. Jongens die echt elke bal terug hebben. Daar leer ik weer van.’’

Nu is Houkes terug te vinden op plek 338 van de wereld en positie 8 van Nederland. Hij hoort nu bij het groepje Griekspoor/Van de Zandschulp/Van Rijthoven/Haase/De Jong/Sels/Brouwer en maakt zelfs deel uit van het Davis Cup-team dat begin februari speelt in Martiniplaza. ,,In principe als hitting partner’’, zegt Houkes, ,,maar ik ben wel onderdeel van het team. Jongens als Jesper de Jong en Alec Deckers hebben dit eerder ook gedaan. Ik ben er hartstikke trots op. Je kunt het toch zien als erkenning, denk ik.’’

En die erkenning van de KNLTB betekent veel voor Houkes, die altijd als een groot tennistalent gold, maar jarenlang nét buiten de KNLTB-boot viel. Het was heel lang net-niet. Als jongeling tenniste hij jarenlang ‘bij de bond’, maar kwam de laatste jaren niet in de selecties. Meer dan een goede hitting partner voor de absolute toppers zag de bond niet in hem.

Maar dat is allemaal dus drastisch veranderd. Sinds zijn successen traint Houkes zoveel als mogelijk is met Van de Zandschulp, Griekspoor, Brouwer, Jesper de Jong en Alec Deckers. Na twee proefweken in november zit Houkes nu vast in die trainingsgroep. ,,We zorgen vooral dat we met elkaar trainen. Dat kan natuurlijk lang niet altijd, want we vliegen allemaal van toernooi naar toernooi. Maar als we in het land zijn, proberen we zoveel mogelijk samen te trainen. Met onze eigen trainers erbij natuurlijk, want iedereen hier heeft wel zijn eigen coach mee. Maar van samen tennissen word je beter. Ik merkte het in november al, toen ik ineens een paar keer in de week tegen Botic stond te spelen. Je went aan het tempo waarmee hij speelt. Het is echt heel leerzaam.’’

Nog even terug naar die voetblessure van 2021. Die blijkt in meerdere opzichten belangrijk te zijn geweest voor Houkes. ,,In de weken waarin ik niet kon spelen en met aangepast schoeisel maar thuis zat besefte ik me hoe ik tennis miste. Ik had echt weer een enorme honger naar de bal. Dat gevoel vergeet je wel eens als het je werk is en je van toernooi naar toernooi trekt. Tennis is ook gewoon heerlijk om te doen. Dat was wel een inzicht dat die blessure me bracht.’’

Dat voetongemak - een pijnlijke, ontstoken peesplaat – bracht hem nog iets heel moois: vriendin Sterre Huijser. ,,We kenden elkaar al een paar jaar, zij zat in dezelfde vriendengroep’’, vertelt Houkes. ,,Maar toen had ik ook echt de tijd.’’ Sterre lacht. ,,Ja, hij was natuurlijk altijd op de tour, nu zat hij eindelijk eens langer dan een weekje thuis in Sleen. In die periode is de vonk wel overgeslagen, ja.’’

Ook Sterre’s vader werd al snel daarna lid van de sponsorgroep in Emmen en omstreken, die Max steunt in zijn strijd om de top 100 te bereiken. Want Houkes’ ambities kosten nu nog geld, al wordt het steeds minder, dankzij de ruimere trainingsmogelijkheden die de KNLTB biedt en natuurlijk het prijzengeld dat Houkes inmiddels won.

Samen met Sterre aan de kerstdis kijkt Houkes vol verwachting uit naar het nieuwe jaar. ,,Ik sta nu 338. Dat klinkt leuk, maar is in principe nog niks. Want ik wil dat mijn ranking met een 2 begint. En als ik dat heb bereikt wil ik dat het met een 1 begint. En zo verder. Ik weet nu dat ik veel kan. Als ik nog 100 plekken stijg, dan mag ik waarschijnlijk de kwalificaties voor de Grandslams spelen. Roland Garros in mei, dat lijkt me een prachtig doel. Daar ga ik alles aan doen.’’