Je laptop door een iPad vervangen? Het kan beter dan ooit – maar net zo productief zul je niet zijn

De uitdaging: een maand lang alleen maar werken op een iPad. Een laptop die normaliter wordt gebruikt om artikelen te schrijven, mails te beantwoorden en in redactiesystemen te werken, verdween wekenlang in een kast om plaats te maken voor een iPad Pro met een laptopgroot scherm en een hoes waar een toetsenbord in verwerkt zit. Qua apparatuur is dat nagenoeg identiek aan wat je in een laptop vindt. Zelfs de chip in de door ons gebruikte iPad, een Apple M4, is dezelfde die de techreus in zijn recente MacBooks implementeert.

De uitdaging zit vooral in de software. Het besturingssysteem van de iPad is ooit gebaseerd op dat van de iPhone. Deze was vooral gemaakt voor één ding: het tonen van één applicatie tegelijkertijd. Handig als je op een telefoon over Instagram zit te swipen, maar aan een werkpaard stellen we heel andere eisen. Je moet veel applicaties naast elkaar kunnen openen. In de linkerhoek staat bijvoorbeeld een e-mailvenster, linksonder een webbrowser met een interessant artikel en rechts een tekstverwerker waarin je een verhaal schrijft.

In de afgelopen jaren werden opties geïntroduceerd om een paar apps naast elkaar te openen, maar de werking hiervan was wisselend. Je was beperkt tot slechts twee apps en kon hooguit een derde app in beeld vegen om tijdelijk iets in te doen. Voor simpele taken is dat prima, maar bij een volle werkweek op kantoor loop je snel tegen beperkingen op. Afgelopen najaar besloot Apple daarom de manier waarop je apps opent overhoop te gooien. Het werkt nu identiek aan een laptop: je kunt meerdere vensters van apps naast elkaar tonen en van grootte veranderen.

Op het eerste gezicht is dat een vlekkeloze oplossing: net als op een Mac of Windows-computer zet je appschermen waar je ze wil hebben, zodat alle informatie netjes wordt geordend. Verbind je de iPad met een dongel aan een groot beeldscherm, dan heb je net als bij een laptop meer plek om alles kwijt te kunnen.

In de eerste weken voelde de iPad als de betere optie. Niet alleen biedt het apparaat de praktische functionaliteit van een laptop, je kunt hem ook loskoppelen van je muis en toetsenbord zodat je op het aanraakscherm verder kunt werken. Tijdens vergaderingen kun je bijvoorbeeld handgeschreven notities maken met een stylus, inclusief snel getekende schetsen om een punt te illustreren. Snel een video laten zien? Ook dat is makkelijker op een iPad die je iemand snel kunt aanreiken.

In de derde week van ons experiment begon het echter te schuren. Naarmate we gewend raakten aan deze manier van werken viel één ding op: veel iPad-apps hebben geen snelle toetsenbordsnelkoppelingen. Op een laptop gebruik je die vaak onbewust: je drukt op F5 om de webbrowser te verversen of gebruikt ‘control + n’ om een nieuwe mail te schrijven. Veel apps op de iPad ondersteunen dat niet. Logisch ook: ze zijn ooit gemaakt om met je vinger op een tablet te bedienen.

Het maakt complexer werk net wat onhandiger op een iPad. Waar je met een laptop snel tussen opties wisselt op je toetsenbord, moet je bij de tablet telkens je muis heen en weer bewegen om op knopjes te drukken. Dat klinkt als klein leed, maar wie honderd keer heen en weer wisselt, heeft er snel last van.

Het maakt de iPad voor relatief simpel werk een prima laptopalternatief. Maar wie een computer gebruikt voor serieus werk, kan voor nu toch nog het beste bij een traditionele machine zweren.