Vrouwen nemen bakkersvak over. ‘Het clichébeeld is een iets te dikke man die nooit zonlicht ziet’

„Ik kom uit een geitenwollensokkengezin, dus ik eet mijn hele leven al goed brood. Natuurlijk at ik ook weleens een wit broodje met pindakaas en hagelslag, maar mijn ouders waren altijd bezig met waar ons eten vandaan komt. We hadden kippen en één keer per jaar kochten we een rund. Dat vlees ging in de vriezer en daar konden we lang van eten.”

„Ik wilde tuinder worden, maar toen ik bij een tuinderij in Deventer werkte, mocht ik elke week brood bakken. Dat vond ik leuker. Als tuinder ben je altijd met een planning van een jaar bezig, dat vond ik lastig. Met brood bakken is alles veel directer. Ik heb de eigenaren van Vandeeg Vandaag benaderd of ik daar bakker mocht worden. Daar waren ze heel enthousiast over. Terwijl dit werd verbouwd (Vandeeg Vandaag zit in voormalig tankstation Dudok, red.) ben ik stage gaan lopen bij verschillende bakkerijen.”

„Bakker zijn is traditioneel gezien niet echt een vrouwenbaan, omdat het fysiek zwaar kan zijn. Je moet veel zwaar tillen; ik hoef zelf echt geen krachttraining meer in de sportschool te doen. Maar je kunt van bijna alle banen zeggen dat het traditioneel geen vrouwenbaan is, omdat vrouwen in het verleden alleen thuis werkten. Volgens mij is werken met je handen sowieso steeds meer in trek, niet alleen bij vrouwen. Veel mensen zijn zat van hun computerbaan.”

„Wij zijn een generatie die zijn opgevoed met het idee dat je kunt doen wat je leuk vindt. Dat je blij mag worden van je werk. Brood bakken is mijn passie, een soort verslavend project. In onze eigen bakkerij kan ik een werkplek creëren waar ik kan floreren. Ik kan veel stress krijgen door druk van de buitenwereld. Hier voel ik dat minder. Ik heb ook dyscalculie. Dat is niet erg handig bij brood bakken, maar we hebben het zo geregeld dat het toch werkt.”

„Ik heb een tijd vrij afgelegen in Noorwegen gewoond en daar maakte ik alles from scratch. Als ik een broodje hamburger wilde, maakte ik zelf broodjes, mayonaise, burgers, alles. Want het was er gewoon niet. Daar ontstond mijn liefde voor brood. Eenmaal terug in Nederland verdiepte ik me er verder in. Drie jaar later bleek een lokaal in de voormalige school naast de kinderopvang van mijn moeder vrij te komen. Mijn brood was nog niet goed genoeg, maar we namen het lokaal toch. De eerste tijd verkochten we de broden voor een euro per stuk. Tot klanten zeiden dat ze er graag normale prijzen voor wilden betalen.”

„Het is een klein dorp, maar mensen rijden hier graag een stukje extra voor. Dat merk ik ook uit de waardering van klanten. Als wij een paar weken vrij nemen, moedigen mensen dat aan. Ze willen dat we rusten zodat we door blijven gaan.”

„Voordat ik begon met Stoet, zag ik een documentaire over een bakkerij in het Midden-Oosten. Die man had een oven waar het hele dorp met eigen brooddeeg brood kon bakken. Die bakkerij had een heel belangrijke functie in de gemeenschap. Hier kan een bakkerij net zo’n functie hebben. Het kan een plek zijn om elkaar te ontmoeten, in een tijd dat zulke plekken in dorpen steeds schaarser worden. Dat sociale aspect van een bakkerij vind ik interessant. Dat in combinatie met een behoefte om terug naar de basis te gaan, maakte dat ik bakker werd.”

„In mijn werk in de psychiatrie moest ik heel veel nadenken, maar ik kon nooit 100 procent met een oplossing komen. Het was nooit genoeg. Bakken is eigenlijk heel simplistisch. Een afgerond geheel. Je hebt water, meel, zout en een starter. Dat maak je tot een brood, een ander koopt en eet het, en het proces begint opnieuw. Brood is een heel alledaags product, bijna iedereen eet het dagelijks. Desem is wel luxebrood, maar het is ook weer niet de nieuwste iPhone.”

„Mijn overgrootopa was ook bakker. Hij werkte met een kolenoven, daar werd hij heel vies van. Zijn vrouw stond in de winkel, heel traditioneel. Dat is veranderd, zoals zoveel veranderd is vergeleken met die tijd. Maar er gebeurt sowieso veel in de bakkerswereld. Mensen denken veel meer na over de vraag: willen we harde productie draaien in de nacht of willen we ambacht en verbinding met klanten?”

„Ik heb jarenlang in de salarisadministratie gewerkt. Ik hikte er al een hele tijd tegenaan dat ik graag een bakkersopleiding wilde doen bij Bakery Institute, maar dat kon ik niet combineren met mijn werk. Tot mijn partner zei: ‘Als je het echt wil, moet je het gewoon doen’.”

„Eind 2018 heb ik ontslag genomen en heb ik allerlei cursussen en de vakopleiding bij Bakery Institute gedaan. In maart 2020 begon ik met broden verkopen aan huis, in het Westen. Ik kon dit doen omdat we kunnen leven van het loon van mijn partner. Met de bakkerij verdienen we terug wat we investeren, plus wat extra’s. Het scheelt ook dat ik geen huur heb. Mijn bakkerij zit in de garage naast mijn huis en verder doen we alles zelf: van verbouwen tot administratie. Als jonge meid was dit echt geen optie. Er moesten centjes verdiend worden, maar als ik om half 5 vrij was stond de oven om 5 uur aan en was ik aan het bakken.”

„In 2022 verhuisden we naar Drenthe. De notaris moedigde me aan om ook hier een bakkerij te beginnen. ‘Het wordt een succes omdat we zuurdesem hier niet kennen.’ Ik bood echt wat anders aan dan je bij de reguliere bakker of supermarkt kunt kopen en dat sloeg aan. De gemeente en dorpsbewoners waren erg blij dat er weer een bakker in het dorp zat, er kwam weer leven in het dorp.”