Café-restaurant Hofsteenge bewijst dat Grolloo meer te bieden heeft dan bluesmuziek en Johan Derksen

Wil je in Grolloo een drankje of hapje eten, dan kom je al snel uit bij Hofsteenge. Het café-restaurant is een familiebedrijf dat al 135 jaar bestaat. Inmiddels staat met Frank en Bart de vierde generatie aan het roer. We zijn benieuwd naar het geheim van zo’n indrukwekkend lang bestaan.  

Binnen waan je je in een bruine kroeg. Het oogt gezellig met een grote houten bar, veel bieren op de tap en een biljarttafel. De inrichting doet recht aan het oude pand, maar is niet oubollig. Overigens zien we de binnenkant van het restaurant nauwelijks: op deze zonnige dag zou het zonde zijn om binnen te zitten. Gelukkig is buiten een tafeltje voor ons vrijgehouden. Maar goed dat we gereserveerd hebben, want het terras zit verder vol.

Vanaf onze plek kijken we recht in de ogen van Harry Muskee. Althans, een bronzen versie van hem, die aan de overkant van de straat staat. Grolloo was de thuisbasis van de wijlen blueszanger van Cuby & The Blizzards en Hofsteenge zijn oude stamkroeg.

Het is hier buiten zo vredig dat het lastig voor te stellen is dat Grolloo over een paar weken weer uit zijn voegen barst tijdens het Blues Festival (19 en 20 juni) op het terrein achter het café-restaurant.

Vanwege die kroegsfeer verwachten we dat de focus hier iets meer op het café dan op het restaurant ligt. Maar dat blijkt niet terecht als we het menu zien. De kaart is best uitgebreid, waarbij vooral de vleeseter goed aan zijn trekken komt.

De keuzes zijn zoals je mag verwachten in een eetcafé. Zo heb je toegankelijke gerechten als nacho’s, carpaccio en soep vooraf en onder meer saté, burgers, spareribs, steak en zalm als hoofdgerechten. Iets verrassender zijn de vega-opties als de ceviche van watermeloen met koriander en burrata en shakshuka.  

We delen verschillende voorgerechten, die op een ronde houten plank geserveerd worden. Eerst de mosterdsoep. Die is romig, dik, goed heet en de spekjes en lente-uitjes erin zijn lekker knapperig. Het breekbrood ernaast is prima, maar niet bijzonder. Daarbij horen een smaakvolle kruidenboter en een olijventapenade.

Dan de carpaccio. We prutsen er wat mee (iets van een hulpmiddel was handig geweest), maar het lukt uiteindelijk om een even groot deel op ieders bord te krijgen. De plakken vlees zijn net iets te dik, waardoor deze niet zo mals zijn als je zou willen. Maar de salade erbovenop maakt veel goed. Deze bestaat niet uit een paar lullige blaadjes rucola, maar frisse rauwkost. De krokante gebakken tuinboontjes passen er goed bij. Helaas kunnen we niet concluderen dat we het beste voor het laatst hebben bewaard. De gamba’s vallen wat tegen. Die lijken iets te lang gebakken.

Die zien er in elk geval fantastisch uit. Fijn, want mooi opgemaakt smaakt het eten altijd beter. Niet dat de opmaak iets moet compenseren, want de gerechten smaken goed. Tafelgenote geniet van de kipdij-saté. De kip is geweldig mals. De pindasaus vindt ze iets te dik, maar dat is meer een kwestie van persoonlijke voorkeur. Een minpuntje is de wasabi-kroepoek. Die is helaas deels slap geworden in de pindasaus.

Zelf kies ik zalmfilet. Die is goed gebakken, mooi zacht en rosé van binnen, maar had meer gekruid mogen zijn. Er zit te weinig mango-avocadosalsa op om deze goed te kunnen proeven. Onder de zalm ligt een romige, groene risotto die goed past bij de vis. De pittige jalapeño is dan weer iets te overheersend en laat ik liggen.

De groenten bij beide gerechten smaken uitstekend. Ook hulde voor de patat (met schil!) en Brander mayonaise. We krijgen de porties niet op – alleen de voorgerechten vullen al genoeg – en slaan een dessert met pijn in ons hart over.

Een jonge meid komt een beetje onervaren over. De bestelling opnemen gaat wat onhandig en voor we überhaupt zitten en een blik kunnen werpen op de kaart, wordt ons al gevraagd wat we willen drinken. Dat is wel erg snel. Een andere jongen heeft er duidelijk meer kaas van gegeten. Al met al zijn we tevreden met de bediening: iedereen is vriendelijk en het eten komt snel.