Gezond, puur en bewust eten, daar draait het om bij Salie in Beetsterzwaag | restaurantrecensie

Bij Salie in Beetsterzwaag. Nog maar open sinds dit voorjaar, maar de eigenaren Mieke Rijnbeek en Jouke-Piet Drijfhout hebben hun sporen allang verdiend bij De Slotplaats in Bakkeveen (waar we eerder lovend over schreven). Ook daar stond duurzame gastronomie hoog in het vaandel, en bij Salie willen ze dat idee nog verder uitbouwen. Seizoensgebonden en lokale, biologische producten, kruiden en planten uit eigen tuin en wildpluk uit de omgeving spelen daarbij de hoofdrol.

Ja, eerlijk gezegd kunnen we er met deze veelbelovende voorkennis niet compleet onbevangen ingaan. Hopelijk verwachten we niet té veel, zo kort na de start.

Heel vriendelijk en ontspannen! De bediening zoekt de interactie op en denkt goed mee. Onze serveerster vertelt dat ze net vijf weken open zijn op de dag van ons bezoek, dat samenvalt met de start van het warme, zomerse weer eind mei. „Het terras is precies op tijd af'’, jubelt ze. „De ronde bankjes staan er net en de parasols zijn deze week gearriveerd. De zon heeft op ons gewacht!'’

Nou heerlijk dus, op dat terras. Hoewel het interieur binnen oogt geweldig oogt – ambachtelijk, natuurlijk, stijlvol – lopen we de gang door naar buiten, naar de binnentuin. Daar is verder de kruidentuin, een prachtige kas waar ook gegeten of vergaderd kan worden, en er wordt nog gewerkt aan een buitenbar.

Ons oog valt op de beekridder met kokkels, en we willen ook graag een klassiek vleesgerecht: de dry aged entrecote van Fries weiderund. Helaas blijkt onze viskeuze alweer van de kaart verdwenen en kunnen we het dus niet bestellen. Is dat niet wat gek, zo kort na de opening al wisselen van menu? Als we de eigenaar er later naar vragen legt ze uit dat er regelmatig wijzigingen zullen zijn, afhankelijk van het aanbod (passend bij het no-waste-principe dat ze hier hanteren) en dat ook de flinke fluctuaties in inkoopprijzen een rol spelen.

Al is het een warme dag, toch ruilen we de vis in voor een tweede vleesgerecht, eentje die misschien eerder bij de winter lijkt te passen: een runderstoof met stamppotje bladgroenten. Maar we trappen af met een oestertje (klassieke bereiding met wijnazijn en sjalotjes, niet heel verrassend, wel lekker vlezig), zuurdesembrood met smeersels (een kleurrijk feestje voor het oog en de smaakpapillen, met name de boter met gedroogde bloemetjes uit eigen tuin en paars magnoliazout en de rodebietenhumus) en de carpaccio van witvis met daslook en kappers. Dat voorgerecht is ook al zo’n plaatje! De dungesneden witvis is wat nattig en van zichzelf vrij neutraal van smaak, maar het gerecht combineert een fijne veelheid aan texturen en smaaksensaties. Erbij drinken we een alcoholvrije IPA (lekker fris) en een alcoholvrij bubbeltje, waarvan er twee op de kaart staan. Op aanraden van de serveerster kiezen we de Honeybush, maar achteraf waren we toch liever voor de Magnolia Est gegaan, want échte bubbels merken we niet op in de Honeybush. Wel honing, vanzelfsprekend. Maar samen met de donkere kleur en de lichte stroperigheid krijgen we daardoor een beetje associaties met een hoestdrankje.

De entrecote is iets te ver doorbakken. Taai zullen we het niet noemen, maar we missen een mooie, malse rose/rode kern in het vlees. Met de smaak is dan weer niets mis, we kozen voor jus (bearnaisesaus was ook een optie), en die is heerlijk kruidig. Ook de aardpeer en asperge die het gerecht begeleiden doen het goed. Lekker robuust en stevig van smaak. Van de runderstoof zijn we direct fan. Dit vlees is wél goed mals. Het stamppotje past er perfect bij en is verrassend licht, het geeft zowaar een zomerse touch aan het gerecht.

We kozen zoete aardappelfriet, die lekker krokant is (maar niet te, zoals we vaak zien in restaurants). Verder een salade, zoals je ‘m nog van heel vroeger thuis kunt kennen: kropsla met slasaus, ui en een gekookt eitje. Fijn nostalgisch, maar de sla verdrinkt wel een beetje in de saus. En dan nog de warme gestoomde groente, vandaag is dat kool met veel kerrie en rozijnen. Een smeuïg gerecht, je moet er maar net van houden.

We delen het verrassingsdessert en dat is een heel aangename verrassing. Verse aardbeitjes, vlierbloesemijs dat heerlijk zoet en fris is, een goede room met gedroogde bloemetjes en dat alles op rabarbermoes en hele stengels rabarber. Ook de huisgemaakte friandises zijn een traktatie.