Voor de eerste keer op een motor: 'Onderweg naar huis ben ik al aan het bedenken welke ik zal kopen' | De Proefles aflevering 4

Een brokkenpiloot: dat is hoe mijn familie over mij denkt. Verhalen over gebroken botten tijdens de wintersport te over in huize Boerma. Als ik mijn moeder spontaan bel, gaat ze er meestal vanuit dat ik op de eerste hulp zit.

Gelukkig weten ze bij rijschool 1-2 Ride in Winschoten wel raad met pechvogels en waaghalzen. Op de langwerpige plak asfalt naast de Beertsterweg heb je alle ruimte om de koppeling en de rem te verwisselen of een rij plastic pionnetjes te vermorzelen. Instructeur Jeroen (30) grinnikt wanneer ik vertel dat ik ooit al een flinke smak heb gemaakt met een scooter, op reis in Azië. „Er zijn maar twee soorten motorrijders: mensen die onderuit zijn gegaan met een motor én mensen die onderuit zijn gegaan met een scooter. Ik weet wel welk ongeluk mijn voorkeur heeft”.

De grappende oneliner blijkt een voorbode voor de rest van de les. Jeroen neemt het Groningse ‘nait soezen moar broezen’ letterlijk wat motoren betreft. Als ik me in een motorpak heb gehesen, gaan we direct richting het oefenterrein. Glimmende Yamaha’s staan ons op te wachten; 600 cc en een stevige 205 kilo per stuk, meldt Jeroen tussen neus en lippen door. Mijn medecursisten en ik mogen gelijk gaan zitten.

Na een korte uitleg – naar beneden trappen voor de eerste versnelling, daarna omhoog – mogen we gelijk los. Brullend komt het zwarte gevaarte tot leven. En wat blijkt? Jeroens ‘niet lullen maar poetsen’-aanpak werpt direct zijn vruchten af. Na een voorzichtig eerste rondje over het oefenterrein in Winschoten verdwijnen de zenuwen als vanzelf. Aan mijn valpartij met een roestige Honda denk ik de komende twee uur niet meer.

En dat terwijl ik me dat moment nog heel goed herinner. Bepakt met een grote rugzak en een berg naïviteit besloot ik ooit het noorden van Vietnam te gaan verkennen. Niet gehinderd door enige voorkennis pakte ik met een groep backpackers een bus van hoofdstad Hanoi naar het dorpje Ha Giang. Eenmaal aangekomen kwam ik erachter dat iedereen in het bezit was van een motorrijbewijs. Behalve ik. En de enige manier om het gebied te verkennen was per motor.

Koppigheid won natuurlijk van gezond verstand, en zo stond ik een half uur later met een semi-automaat in mijn handen. Mijn ‘scooter’ reed gemakkelijk harder dan 100 kilometer per uur, en dus scheurde ik vol zenuwen achter de ervaren motormuizen aan richting het volgende hostel. In de laatste bocht ging het mis: met een harde knal schoot er een steen weg van onder mijn achterwiel. Voor ik het wist schoof ik de berm in, met 100 kilo aan Honda bovenop me.

Een bezoekje aan de lokale geneesheer en een paar hechtingen later zat ik alweer aan een koude Bintang. De volgende dag kon ik er om lachen, maar stiekem raakte ik de angst niet meer kwijt.

Tot nu dan. Alhoewel... er is nog één moment dat het zweet me uitbreekt. Jeroen kijkt eerst een half uur aan hoe wij behoedzaam om de pionnetjes heen slalommen, en dan heeft hij genoeg gezien. „Jullie maken die bocht nu met zo’n 25 kilometer per uur. Maar dat kan ook gewoon met 50, hoor. Kom, ik doe het even voor.”

Tijdens zo’n rondje voorrijden kunnen we niet even uitpuffen in de schaduw. We moeten achterop. Het is een komisch gezicht: een man in korte broek, petje op, met de armen van iemand in volledig motorpak krampachtig om zijn middel geslagen. Jeroen draait het gas open en stuurt resoluut in. Bij iedere draai hoor ik het frame van de motor over de grond schrapen. Telkens als ik denk dat we té schuin hangen, dat Jeroen zichzelf nu echt heeft overschat, plakken de banden gehoorzaam aan het asfalt. „Makkie, toch? Je moet gewoon wat gas bijgeven.”

Dat lesje insturen voor gevorderden is precies wat we nodig hadden, zo blijkt. Om me heen zie ik de andere beginners steeds zelfverzekerder rondrijden; vingers trillen niet langer constant boven de remhendel, het gas wordt niet meer losgelaten in de bocht.

Gas erop dus. Met hogere snelheden op de teller kleeft de Yamaha aan de grond, zodat je er soms bijna net zo soepel uitziet als je je voelt. Waar de opdracht eerst was om zo snel mogelijk te stoppen (‘Even vol in de ankers voor het stoplicht dat plots op rood springt’), veranderen de rode pionnetjes opeens in obstakels: tussendoor, rechtsom, linksom.

Nu begin ik er echt lol in te krijgen. Ik zie de bergen van Vietnam weer om me heen, hoor de dieren in de boomtoppen. En dat allemaal in Winschoten. Steeds sneller ontwijk ik de obstakels; ik speel met de brullende motor, in plaats van andersom. Opeens realiseer ik me dat schakelen nu op gevoel gaat. Als ik toch een keer naar mijn dashboard kijk, knipperen de digitale cijfers opwekkend: met 55 km/h uur door de bocht. Dat klinkt misschien niet razendsnel, maar zo voelt het wel.

Net wanneer ik lekker bezig ben, zit de les erop. We mogen nog één keer flink gasgeven van Jeroen: „Zolang je maar niet stoer doet en daarna op het grindpaadje naar de garage onderuit gaat.”

Ontzettend leuk, zo’n eerste motorrijles. En dat er nog veel meer mogelijk is, blijkt als ik de garage van 1-2 Ride binnenstap. „We zijn een van de grootsten in Nederland”, legt eigenaar Marcel Nieuwland (53) uit. „En daarom kunnen we dingen aanbieden die niemand anders heeft.” Hij wijst naar twee motoren: één verlaagde, voor mensen onder de 1,52 meter, en een groot monster, voor als je langer dan 2,05 meter bent.

„Zelfs het leren van wheelies en stunts kan bij ons op een veilige manier”, verzekert Nieuwland me. Voorlopig hou ik het even bij een gewone motor, dat bleek lastig genoeg. Maar op de vraag of ik door wil, komt een volmondig ja. In de trein naar huis pak ik snel mijn smartphone erbij. Even kijken welke motor ik zou kopen, als ik dat rijbewijs eenmaal op zak heb.