Vele honderden rijden mee met de laatste rit van de verongelukte Laura (34) uit Wedderveer: ‘Tien keer kippenvel’

Op het Kardingerplein in Groningen voegt donderdagavond de ene na de andere motorrijder zich bij de stoet. Het zullen er zeker meer dan vijfhonderd zijn. Als ze later vertrekken, duurt het ruim 8 minuten voordat alle motoren onderweg zijn. Ze komen in allerlei soorten en maten, maar steevast met een kleurrijk lint aan de motor gebonden. Meestal is die geel: haar lievelingskleur.

Ze komen om Laura Prins (34) te begeleiden op haar laatste rit. De moeder uit Wedderveer van een dochter (7) en zoon (5) overleed tijdens een motorvakantie met vrienden in Duitsland. Ze werd na een val in een bocht geraakt door een tegenligger. Na lang wachten is ze eindelijk terug in Nederland. De stoet rijdt naar Winschoten, waar de uitvaart is.

Laura was een enorme motorfan. Ze ging vaak naar haar werk op de motor, deed circuittrainingen en maakte talloze ritten met motorgroepen uit de omgeving. Het was haar passie, vertelde haar man Marck eerder. Familie, vrienden en mede-motorrijders wilden haar daarom op een manier eren die bij haar past. Een laatste rit, omringd door motoren en de mensen die haar liefhadden.

Thirza Kooistra huilt. Ze was mee op de vakantie, deelde een kamer met Laura. Ze heeft de spullen van Laura terugbracht naar Wedderveer: „Dat was het lastigste wat ik ooit heb gedaan.” Samen met Erik Guikema-Mul nam ze organisatie van de tocht op zich. Erik: „Laura kon ontzettend goed rijden, ze reed mij er echt wel uit.”

Nabestaanden hoopten dat ze het een gedenkwaardig uiteinde werd, zegt Erik. Een waar ze met trots naar zou kunnen kijken. „En ook het gevoel: ‘laat maar aan iedereen weten wat een mooie vrouw zij was. Want dat was ze.” Thirza deed oproepen op te komen in tal van motorgroepen, vertelt ze. „De hele week.”

Er is geluisterd. Zelfs vrienden of familie die geen motor hebben, zijn gekomen. Bijvoorbeeld achterop de motor van hun vader, zoals Linda Huizing. Ze zag Laura als één van haar beste vriendinnen, kende haar sinds Laura negen was. „We waren tegelijk zwanger.” Linda zou deze weken haar eerste motorrijlessen hebben, toch ook wel geïnspireerd door Laura. Vanwege alle emoties heeft ze die eerst afgezegd.

„Tien keer kippenvel”, zegt een andere vriendin over de opkomst. Thirza: „Zoveel mensen die voor haar zijn gekomen. Heel erg bijzonder.” De vrouwen knuffelen elkaar, opnieuw zijn er tranen. De zon schijnt, het is goed rij weer, vindt Erik. „Alsof ze het erom doet.” Bij Thirza een glimlach: „Het is code geel.”