Nadia Slimi wacht in haar auto totdat mensen noodgedwongen buiten moeten blijven op het voorterrein van het aanmeldcentrum in Ter Apel. Ze heeft tenten en slaapzakken bij zich. Huisman Media
Als de laatste bus uit Ter Apel naar de nachtopvang is vertrokken, blijft vrijwilliger Nadia Slimi achter. Iemand moet zorgen voor de mensen die ná de laatste bus nog arriveren. „Je kunt ze niet met niets hier achterlaten.”
Vanuit haar kleine Toyota kijkt Nadia Slimi (30) uit over het veld voor het aanmeldcentrum. Ze staat inmiddels ongeveer een week iedere nacht op die plek. Voor haar ziet ze het donkere veld. Daarop staan paviljoententen van het Rode Kruis, oranje dixies en wat containers. Verder is het verlaten.
De ‘uitkijkpost’ van Nadia is gevuld met tenten en slaapzakken, ingezameld door MiGreat. Naast haar zit Sara, een vrijwilliger van die stichting. Zij wil niet met haar volledige naam in de krant uit angst voor online bedreigingen. Nadia is voorzitter van het Diensten- en Onderzoekscentrum Palestina (DocP), een stichting die zich inzet voor boycots, desinvestering en sancties tegen Israël. De vrouwen willen hulp bieden aan wie in de nacht strandt bij het aanmeldcentrum.
Thee en een broodje
Het duo kan haast gelijk aan de slag nadat de laatste bus naar de noodopvang vertrekt. Al een kwartier daarna, om 23.45 uur, komt de eerste asielzoeker met de pendelbus aan. Bij de poort van het COA vertelt een beveiligster dat hij op dit moment niet naar binnen kan. Hij heeft twee grote tassen bij zich, meer niet.
Nadia tilt de tassen van een man die noodgedwongen buiten moet blijven richting de plek waar ze een tentje wil opzetten voor hem. Huisman Media
Nadia schiet hem aan. Welkom, zegt ze tegen hem. Via haar telefoon vertaalt ze wat ze wil zeggen. Dat hij een tent kan lenen voor de nacht, maar dat die van de gemeente wel ‘s ochtends weer moet worden afgebroken. Sara drukt hem warme thee in de handen. Hij vraagt of er ook wat te eten is, hij heeft diabetes, honger en voelt zich slapjes. Hij krijgt een paar broodjes.
Bij het witte licht van een telefoonlamp zetten de twee vrouwen het blauwe tentje op. Het ding staat er binnen vijf minuten. Hij krijgt een matje en een slaapzak. Het onderkomen biedt de man wat mentale rust en privacy, hopen ze. En bescherming tegen regen, wind en de ergste kou.
Binnen vijf minuten staat er een tent voor een asielzoeker. Zonder Nadia had hij geen beschutting gehad deze nacht. Huisman Media
„Eigenlijk wil je dit niet doen”, zegt Nadia. „Maar als de overheid zijn verantwoordelijkheid niet neemt, moet iemand ingrijpen.” Het zijn mensen die moe zijn en soms een lange reis achter de rug hebben, weet ze. Het is nu droog, maar de afgelopen nachten regende en waaide het hard.
Telefoon lenen
Om de zoveel tijd komt een pendelbus uit Emmen aan, dat gebeurt tot diep in de nacht. Als Nadia iemand ziet met een tas, loopt ze alvast achter hem aan naar de poort. Een man kijkt niet begrijpend en vermoeid uit de ogen als hij hoort dat hij niet naar binnen mag. Hij heeft blauwe plekken, ziet Nadia. De dames zetten opnieuw een tent op. Hij is zijn telefoon onderweg verloren, maar mag die van Nadia gebruiken om met zijn neef in Duitsland te bellen. „Om te vertellen dat hij is aangekomen.” De neef neemt ondanks het late uur gelijk op.
Aan het einde van de nacht hebben Nadia en Sara vier tenten opgezet, voor evenzoveel mensen. Het gaat nu niet om tientallen, toch moet Nadia er niet aan denken ze alleen te laten „Ieder mens die buiten ligt is er één teveel, alleen al daarvoor zou ik hier staan. We weten ook niet of er volgende week nachtelijke noodopvang is en wat er dan gebeurt. We mogen deze mensen niet vergeten.”
