De klap, de paniek, de angst. Danny Kolthof blikt terug op het auto-ongeluk op de N34, nu een jaar geleden. Hadden zijn ouders hem maar niet opgehaald van Schiphol, denkt hij vaak. En hij heeft nog een wens.
De vakantie zong nog na in zijn hoofd, daar op de achterbank van de Peugeot van zijn ouders. Danny Kolthof (30) uit Groningen was net geland op Schiphol. Hij was terug van drie weken Sint Maarten waar hij zich had ondergedompeld in de tropische temperaturen, waar hij had gelezen aan de rand van het zwembad, waar hij de jungle had verkend. Hij was toe geweest aan een ontspannen vakantie en vrienden van hem woonden en werkten op Sint Maarten. Dat trof.
Zijn ouders hadden aangeboden hem van Schiphol te halen die maandag, de 10e februari 2025. Danny vond dat heerlijk, de volgende dag moest hij werken. Onderweg vertelde hij honderduit en voor ze naar zijn huis in Groningen gingen, reden ze naar zijn ouderlijk huis in Gieten. Even koffie drinken, even zijn was draaien. Tegen vier uur die middag brachten zijn ouders hem naar huis.
‘Anders zijn we haar kwijt’
„Ik zat op de achterbank met vrienden te appen dat ik terug was’’, zegt Danny. Hij weet nog dat hij zijn vader ‘’Oh kut!’’ hoorde roepen, dat hij opkeek en in een flits een groene bestelwagen frontaal voor hun auto zag opdoemen.
En dat hij wakker werd, in hun verwoeste auto. Dat hij zijn vader in paniek naar zijn moeder zag kijken. Danny wist de autodeur met geweld open te wrikken en naar buiten te komen. Hij zag z’n moeder bekneld zitten, hij hoorde haar stamelen dat ze benauwd was, zo benauwd.
De klap zelf is hij kwijt. Hij was, net als z’n ouders, enkele ogenblikken buiten westen. Eenmaal bijgekomen leek het, zegt Danny, of de wereld stil stond: amper geluiden, amper verkeer. Al gauw kwam er van alle kanten hulp. De hulpdiensten maakten haast zijn moeder te bevrijden. Hij hoort hen nog zeggen: „We moeten haar er nu uithalen, anders zijn we haar kwijt.’’
Danny Kolthof. Foto: Harry Tielman
‘Ik wil iedereen waarschuwen voor die weg’
Danny tracht rustig te vertellen over het ongeluk van een jaar geleden op de N34, halverwege Gieten en Groningen, vlak voor de afslag Westlaren. Hij schreef er een stuk over op LinkedIn, als een afsluiting. Als een terugblik ook op de gevolgen van dat ene moment van onoplettendheid. „Ik wilde het afronden door mijn waardering voor en trots op mijn familie uit te spreken, omdat we zo veel hebben doorstaan, zo hebben moeten knokken.’’
En er is nog een reden dat hij er een stuk over schreef. „Ik wil iedereen waarschuwen voor die weg. De dodenweg. Sinds ons ongeluk zijn er drie doden gevallen. Hoeveel mensen moeten er nog om het leven komen voordat er iets gebeurt?’’
Vechtlust
Danny denkt dat hij op adrenaline uit het autowrak is geklommen. Eenmaal naast de auto bleek hij niet op zijn benen te kunnen staan. Zijn heup was uit de kom en op drie plekken gebroken. Zijn vader had vijf ribben gebroken. Ze vertrokken in ambulances naar het UMCG.
Danny’s meest gestelde vraag die eerste uren in het ziekenhuis was hoe het met z’n moeder ging. ‘s Avonds kreeg hij antwoord. „Ze lag in de kreukels. Ook zij had haar heup gebroken, ze had interne bloedingen, gescheurde organen, twee gebroken ruggenwervels, een gebroken bekken. Ze lag op de intensive care.’’
Zijn moeder bleef daar twee maanden. Eerst in penibele omstandigheden omdat ze in slaap werd gehouden. Later kon ze zich niet uiten. Het eerste moment dat Danny durfde te denken dat het de goeie kant op ging, was toen ze via pen en papier woorden en zinnetjes begon te kriebelen. „Dat toonde een soort vechtlust.’’
Na zes maanden in het ziekenhuis en een maand in een verzorgingstehuis mocht zijn moeder naar huis. Nu nog, een jaar na dato, kan ze weinig. Ze is aan huis gekluisterd, kan in huis kleine stukjes lopen en zit voornamelijk in een stoel. Ze kan niet alleen zijn.
‘Eén moment van niet opletten’
„Het is één moment van gedachteloosheid geweest, van niet opletten’’, zegt Danny. „En dat heeft zulke grote gevolgen.’’
Hoe het ongeluk heeft kunnen gebeuren, weet hij niet. Uit dashcambeelden van de auto die voor Danny reed, blijkt dat de auto daarvoor op een of andere manier (het OM onderzoekt dat) op de verkeerde weghelft belandde. Die ramde een tegenligger: het was de groene bestelwagen, die frontaal op de auto van Danny en z’n ouders botste.
Danny houdt zich ver van de oorzaak, ver van de schuldvraag. Wel houdt hij zich bezig met een oplossing van de problematiek van de N34. „In Kampen is ook zo’n dodenweg en daar hebben sommige stukken nu een betonnen afscheiding tussen beide weghelften. Sindsdien zijn er op die stukken geen dodelijke ongelukken meer gebeurd.’’
Zoiets wenst hij ook voor de N34. „Nu rijden automobilisten in twee rijrichtingen 100 kilometer per uur. Zodra er iets gebeurt, knallen ze in volle kracht op elkaar. Overleef dat maar eens’’, zegt Danny.
Een vierbaansweg lijkt hem te ingrijpend. Te duur, zegt hij en er moeten omwonenden en natuur voor wijken. „Maak een afscheiding om die weg veiliger te maken’’, is zijn devies. „Sinds ik me kan heugen hoor je dit soort horrorverhalen over de N34. Wij hadden het bijna niet kunnen navertellen.’’
Verkeersveiligheid Hunebed Highway
De autoweg N34 tussen Emmen en Groningen, ook wel Hunebed Highway genaamd, staat bekend als onveilig. Er zijn legio (dodelijke) ongelukken gebeurd waardoor er geregeld ingrepen zijn geweest, zoals de groene middenstreep. Onlangs heeft de overheid miljoenen beloofd aan de provincie Drenthe om een viaduct bij de rotonde van Gieten te realiseren dat een einde moet maken aan de files en moet bijdragen aan de verkeersveiligheid. Ook wordt het traject tussen Eext en Gasselte verdubbeld.
