Honderden dode reeën langs wegen in Groningen. Jager Bert (69): ‘Je kunt de natuur niet zijn gang laten gaan’

Bert Noordhof (69) en Peter (67; hij wil niet met zijn achternaam in de krant) zitten in de auto. Hun verrekijkers hebben ze tegen hun ogen gedrukt. Noordhof dicteert, Peter noteert. „Geit, bok, geit, die kan ik even niet zien, geit. En daar staat een bok, dat zie je aan de manier waarop hij piest.”

De mannen tellen reeën (een geit is een vrouwtje, een bok een mannetje) en zijn lid van de Wildbeheereenheid Duurswold. Dat betekent dat ze in de gaten houden hoeveel dieren in ‘hun’ gebied leven.

Maar ze ruimen bijvoorbeeld ook aangereden beesten op. Als er een ree gevonden wordt langs de kant van de weg, krijgt Noordhof een telefoontje. Hij of een collega komt dan ter plaatse, registreert de aanrijding en legt het dier in een bos. „Dan geef ik het terug aan de natuur.”

Maar ze zorgen ook dat er niet te veel dieren in een gebied leven. Die naam ‘wildbeheerder’ vindt Noordhof dan ook wel wat ingewikkeld. „Ik ben gewoon een jager”, zegt hij lachend.

Terug naar de auto. Noordhof en Peter rijden in de omgeving van Zuidbroek. Elke lente tellen ze hoeveel reeën daar rondlopen. Noordhof vertelt juist over zijn liefde voor de natuur als Peter hem onderbreekt. „Ho, Bert, even stoppen. Daar in het riet staan er een paar. Ze kijken ons aan.”

Elk jaar tellen de Groningse wildbeheerders de reeën in de provincie en dat worden er steeds meer. In 2019 liepen er bijna vijfduizend reeën rond. Vier jaar later waren dit er 6.780. Maar er komen ook steeds meer reeën onder de auto. In het jaar 2000 stierven volgens Noordhof 200 tot 250 reeën door een aanrijding. In 2026 staat de teller nu al op 188. Een dieptepunt voor Noordhof was toch wel zijn vondst op 4 maart bij Harkstede: drie dode reeën langs de Hamweg.

En dat komt omdat er domweg te veel reeën zijn, zegt Noordhof. „Dan verjagen ze elkaar uit een gebied en dan steken ze de weg over.”

De jager weet wel een oplossing, maar niet iedereen vindt dat prettig om te horen. Bovendien mag het niet van de provincie. Die trok in januari 2025 de vergunning in na een rechtszaak die was aangespannen door Fauna4Life.

Pauline de Jong is secretaris van deze organisatie. Een jaar geleden gaf ze een interview aan DVHN. Hierin zegt ze dat reeën helemaal niet afgeschoten hoeven te worden. „Waarom steken reeën daar over? Is de weg onoverzichtelijk? Rijden mensen daar te hard? Stel dat er een drinkplaats in de buurt is, dan kun je daar iets aan proberen te doen. Sommige mensen scheuren als idioten over de weg. Leg fysieke beperkingen op, zoals drempels in de weg, zodat hardrijders worden beperkt.”

Noordhof heeft het artikel uitgeknipt en bewaart het nu al een jaar. Hij kan er nog steeds boos om worden. Hij loopt al zijn hele leven door de velden bij Sappemeer en Zuidbroek en dan vertelt iemand die niet eens uit Groningen komt wat hij wel en niet mag doen. „Je mag me wel opsluiten in het veld”, zegt hij soms tegen mensen.

Hij krijgt wel vaker te maken met tegenstanders van de jacht. Die benaderen hem dan op de Slochter jaarmarkt, waar hij vertelt over zijn werk, of lopen achter hem aan als hij uit jagen gaat. Het doet hem niet zoveel, zegt hij. „Nou Bert”, klinkt het vanaf de achterbank, „mij doet het best wel wat hoor.” Vandaar dat Peter ook niet met zijn achternaam in de krant wil.

Uiteindelijk snapt Noordhof ook best wel dat overstekende reeën geen probleem zijn als iedereen de auto laat staan. Maar is dat realistisch? „Je kunt de natuur niet zijn gang laten gaan.” Het klinkt misschien hard en erg romantisch is het niet, dat beseft hij ook wel. „Maar uiteindelijk bepalen mensen tóch alles.”

En zolang dat zo is, is het toch écht handiger om een overschot aan reeën af te schieten, denkt Noordhof. „Wat is zieliger? Afschieten of laten doodrijden?” Neem nou die reeën in Harkstede. Hij heeft geen idee of die direct dood waren. Of neem de ree die hij laatst aantrof. „Die had daar misschien wel een uur gelegen.” Hij moest hem afschieten. „Maar het gewei hing al los op zijn kop.”