Friese gemeenschap rouwt om ’echt verenigingsgezin’, zoektocht naar vermisten Terschelling gaat verder

De verslagenheid is groot in Sexbierum, een Fries dorp met 1700 inwoners niet ver van Harlingen. Eén familie uit de kleine gemeenschap is zwaar getroffen. Vader Egbert (46) was een van de twee overledenen die vrijdag werden geborgen. Hij had zijn 12-jarige zoon Riemer bij zich, die een dagje mee ging naar Terschelling waar zijn vader met collega’s van bouwbedrijf Friso aan een klus werkte.

De bouwvakkers waren aan boord van de Stormloper, toen die bij Terschelling in aanvaring kwam met de Tiger. Een 57-jarige man uit Leeuwarden, medewerker van een onderaannemer, vond vrijdag ook de dood, terwijl een collega van Friso Bouwgroep en Riemer nog altijd vermist worden. De kans dat zij nog in leven zijn, wordt beschouwd als nihil. De drie andere bouwvakkers raakten gewond.

Geen van de passagiers van de veel grotere Tiger raakten gewond. Dat schip maakte wel water maar kon op eigen kracht de haven bereiken.

In Sexbierum is het zondag stil op straat. Alsof het dorp niet wil beseffen dat wat gebeurd is geen nachtmerrie is, maar de werkelijkheid. Bij de voetbalclub is geen mens te bekennen, terwijl een dag eerder de kantine nog was opengesteld voor iedereen die steun zocht. Het getroffen gezin staat in het dorp bekend als een echte voetbalfamilie.

„Een echt verenigingsgezin”, voegt Janny Post (72) toe, vrijwilligster bij de naastgelegen tennisclub. „Ze doen van alles in het dorp. Bij de voetbal, bij de oranjevereniging.” De bijeenkomst zaterdag in de voetbalkantine van AVC Sexbierum noemt zij ’indrukwekkend’. „De vlaggen hingen halfstok en er waren zóveel mensen. Het is afschuwelijk wat dat gezin moet meemaken. Ze staan met lege handen.”

Een machteloos gevoel heeft zich van Janny meester gemaakt. „Je kunt zo weinig doen hè? Behalve er zijn voor ze. Ik weet zeker dat ze genoeg mensen om zich heen hebben voor steun. Het is een hechte gemeenschap.”

Naast de voetbalclub en de school is de kerk een spil aan het Tsjerkepaed middenin het dorp, waar mensen samenkomen deze angstige dagen. Bij het godshuis is de zondagse dienst een uur lang indrukwekkend geweest, vertellen uitgaande kerkgangers. „Het zat vol vanmorgen in de kerk”, vertelt een oudere dame die al 45 jaar in het landelijke Sexbierum woont. Ze wil haar naam niet in de krant, ’want het draait immers om die getroffen mensen’.

Tijdens de dienst stond de dominee erbij stil. Kerkgangster Geertje Tilstra (68) woont pas twee jaar in het dorp nabij Harlingen, maar leeft natuurlijk intens mee. Ze schudt het hoofd uit ongeloof. „Wat vreselijk... En dat het vermiste kind uit het dorp ook nog niet is gevonden na het ongeluk, wat erg. Dit is echt een drama voor het dorp en de omgeving. Er zijn meerdere families getroffen uit de provincie.”

Een man wil er liever niet nog over praten. Misschien over een paar dagen: „Het is allemaal nog zo vers. We hebben hier maar amper 1700 mensen, je hoort over het verdriet van elkaar. Niemand heeft ooit zoiets meegemaakt.” Zijn vrouw is vrijwilliger bij de kerk. Ze komt kijken waar haar man blijft: „Ik ben hier elke week bezig in de kerk. Dit is zo intens verdrietig. Zo’n jong gezin, zo zwaar getroffen.”

Trainer Chris Alkema van het eerste van AVC Sexbierum worstelt nog met de vraag hoe nu verder. Een andere zoon uit het getroffen gezin zit in de selectie. „Vanuit de familie is het de wens om volgende week te voetballen, dan spelen we thuis. Dat zal een emotionele wedstrijd worden”, verwacht de coach. „Misschien is het voor de rouwverwerking goed om te spelen”, denkt hij. „Maar we passen ons uiteraard aan de wensen van de familie aan.” Ook de trainingen op dinsdag en donderdag gaan vooralsnog door. „Misschien leidt het af als je even de kop helemaal vrij maakt. Dan hoef je alleen maar even aan voetballen te denken.”

Intussen is het in de haven van Harlingen, een paar verderop, een drukte van belang. Zo’n twintig vrijwilligers van het SAR-team (Search and rescue) staan op het punt om naar Terschelling te worden overgevaren om verder te kunnen zoeken naar de twee vermisten. Hun quads, waarmee ze over strand en wad kunnen rijden, worden op het dek van de Terschelling, een boeienlegger van de Kustwacht, gehesen. De SAR-leden staan te trappelen, zegt teamleider Pascal Jonkers. „We wilden dóór zaterdag, maar het is herfstvakantie en de veerboot zit vol. We konden vanwege de drukte niet met de laatste mee terug.” Nu gaan ze terug, speuren langs de kustlijn, op de stranden, uitkijken op zee. „De families van de vermisten zitten in grote onzekerheid. Hoe sneller we ze vinden, hoe beter. We móeten ze terugvinden.”