Wereldproblemen gaat ons dorp niet voorbij alhier

„Ik bin ’n optimistisch persoon, makkelk zat”, aldus Ibrahiem, „mar wat der op ’t moment gebeurt, is gien kattepis, laow mar eerlijk weden”, en als voorbeeld de bijzonder erg stijgende energieprijzen noemt.

„Mien vrouwe Somalia hef nog ’n olderwets pietereuliestellegie”, aldus hij, „in ’t achterhuus, weej wel? Die mag ze geern gebruken um draodtiesvleis langzaam gaar te suddern en boullion te trekken. Oh, dat rök seins zo lekker jong, net as eerder! Mar ’n kan pietereulie is al drei keer zo duur eworden. Wel kan dat nog betalen? Ja, ikke toevallig wel, mar geeft ze mar ies de kost die as gien draodtiesvleis en lekkere boullion meer kriegt op ’t moment”, aldus Ibrahiem de Afrikaanse vluchteling, welke in de supermarkt De Vlijt alhier een praatje maakte met de garagehouderd Beertje Hindriks alhier.

„’t Is mar ’n unneuzel veurbeeld, Beer heur”, aldus Ibrahiem, „der bint wat dat angiet wel argere dingen en dat weet ie ok wel.” Wat inderdaad het geval was. „In oenze branche bint de elektrieke wagens niet an te slepen op ’t moment”, aldus de garagehoudert Beertje Hindriks, „handel is handel, dat is makkelk genog, mar toch giet die olde vertrouwde fossiele brandstofcultuur finaal naor de kloten. Die vien ik zölf ok zo lekker roeken, net as ieje. Nog eempies en der is gien zestienklepper meer te kriegen, en daor heb ik best meuite mit; daor bin ‘k hiel eerlijk in”, en de garagehouderd Beertje Hindriks aan Ibrahiem de Afrikaanse vluchteling diens handen zien liet.

„Ze bint aordig schone, of niet dan”, aldus hij, „normaal bint mien nagels zo zwart as Sinterklaos zien gat. Verlopen eulie, weej niet? Mar die ziej ok praktisch niet meer, nou alles elektriek wordt. Ik gave lestdaags mien vrouwe zo ies eempies veur de grap een beste pets veur de konte. ‘Zo olde taogerd’, zee ik, ‘hoe is ’t nóú dan..?’ Normaliter had ’t huus te klein ewest, heer Afrikaon heur: ‘Lillijke viesterd daj bint, blief mie òf mit oen smèerige klavieren, zit ik dommiet weer under de verlopen eulie mit mien goeie goed’, encetera encetera. Mar dit maol kwam der praktisch gien commentaar, dat zegt mij genog…”, aldus Beertje Hindriks.

Al pratende in de supermarkt De Vlijt alhier stipten beide manlui ook nog even de presidëntiele aanslag aan de dag in Amerika. „’t Is toch wat”, meende de garagehouderd Beertje Hindriks, „die Trumpe is underhaand zien lèeven niet meer zeker, of wel dan”, aldus hij. „Klöpt, Beer heur”, meende Ibrahiem de Afrikaanse vluchteling, „mar ie mut niet vergeten: dat Trumpie döt zölf ok niks aans as mèensen van kant maken hein, die as hum niet anstaot. Vreedzame dimmonstranten in eigen laand, hulpeloze drenkelingen in de Caribische Zee, weerloze schoolkiender bij bosjes, andermans regeringsleiders: hij hef wat dat angiet zowat alle dagen schik. Kiek Beer, en ik proote ’t niet goed heur, hielemaole niet, begriep mij asteblieft niet verkeerd, mar aj zukke dikke maoties bint mit Magere Hein, dan muj niet vrömd opkieken daj zölf ok ’n maol an de beurte bint”, aldus Ibrahiem.

Hoofdschuddend besloot hij: „Die Trumpe zit daor in zien neppaleis van klatergold te zwetsen en te zweren en te liegen en te bedriegen en de wereld in de brand te stikken, as oenzelieveheer himself – en d’ien nao d’aander wil hum ’t liefste um hals brengen. Dan hej wel wat van oen lèeven emeuken, of niet dan” en beide manlui afscheid namen. „Fielsteerd nog Beer heur, mit oen eigen schone haandties”, aldus Ibrahiem de Afrikaanse vluchteling.