Lamert Kieft döt verslag van de gebeurtenissen in zien woonplaots, argens in Zuudwest-Drenthe. Beeld: Coen Berkhout | Midjourney
Het is een zeer goed bewaarde doch publieke geheim dat Zijne Willem A. de Koning een bescheiden vakantiehuisje bezit in het eenvoudige Drenthe, midden in de bos. Liever had Zijne Koning enige indrukwekkende landgoederen bezeten in Griekenland of Afrika, doch mag dit beslist niet van de overheid.
„Het heeft nergens voor nodig om de mindere man de ogen uit te steken die ook wel graag eens zo’n mooi landgoed had willen hebben, maar dat óók niet kan”, aldus de overheid. „Het liefste zouden ze hebben dat ik en Maxi en de meiden in een tussenwoninkje in zo’n vinexwijk zouden wonen, waar je je kont niet kunt keren”, aldus Zijne Willem A.
Meestal komt Uwe W. A. in diens eentje naar Drenthe voor een bliksems kort bezoek, om even bij te komen in diens eenvoudige huisje met maar twee slaapkamers in de bos, zonder gedoe. Meestal houdt hij op doorreis, geheel incognito vanzelf, voor een hartige beet even halt bij de patateskraam van Jantinus Schut alhier op de Brink, in de dorpsmond ook wel Jan Eulie geheten.
‘Hoe was ‘t bij dat Trumpie?’
Toevallig was het vorige week eens zover, toen er een vermomd persoon (zonnenbril, pruik, regenjas) stopte in een eenvoudig doch onopvallend zestienkleps japannertje en even de bril oplichtte. „Meneer Olie, het is ik!”, aldus de pasaangekomene, „hoe maakt u het?”
„Uwe Willem enz. enz.!”, aldus de patatesbakkert Jan Eulie, „kerel, man, dát is al even elene! Wat ja leuk! En: hoe was ’t in ’t Witte Huus in Amerika, bij dat Trumpie? Much ie der wat weden? Hoe was ’t eten daorzoot? ’n Bulte vleis, zeker?”, op nieuwsgierige wijze.
„Nou meneer Olie, ik zou gezworen hebben dat er gebakken konijn met sperzieboontjes opgediend werd”, aldus Zijne Koning, „maar Max wist zeker dat het vegan speklappen waren met spruitjes. Maar meneer Trump zei dat het spinazie was met Noordzeetong; hij had speciaal twee vliegdekschepen naar de Noordzee gestuurd om ze te vangen, zei hij. En om in de vaart weg IJsland te annexeren, nu Groenland even niet doorgaat, maar jammer genoeg stond de wind verkeerd, zei hij, anders had hij die modderfokkers daar tot de laatste man uitgeroeid en hun ‘beschaving’ ook. Ik zei: ‘Nou vader, dan zat je daar weer mooi het internationaal zeerecht te frustreren, daar moet je toch es mee ophouden”, en Zijne Van Oranje een bestellink plaatste bij Jan Eulie.
Stiekem appen
„Graag twee langen met pudding en een fijne hamburger grootmama om mee te nemen, meneer Olie”, aldus hij, „en voor de snelle trek nog een braadworstje met curry graag, die schuif ik direct hier even naar binnen. Lekker hoor, daar kan geen Noordzeetong tegenop, laten we maar eerlijk zijn”, wat door de bakkert Olie even herhaald werd: „2 friek met mayo en 1 hamburger opoe, eh… ketchup meenemen en 1 braadworst opeten. Kump der zo aan heur, even een moment geduld asteblieft” en Jan Eulie alles omschepte in de bruisende frituur.
„Hoe was ’t mit president Jetten dan?”, vroeg hij, „koj die der ’n beettie bij hebben?”, wat wel het geval was. „’t Is wel een goed ventje moet ik zeggen”, aldus Zijne Koning, „maar hij heeft niet zoveel gezegd; hij zat de helft van de tijd stiekem achter z’n servet te appen met z’n vrindje. Wat doe je er aan, meneer Olie, dat is de liefde, zullen we maar zeggen”, en Zijne W.A, een flinke hap van diens braadworst nam met curry.
„Heerlijk hoor”, aldus hij met volle mond „trouwens, had ik u al eens een mooie ridderorde gedaan? Nee? Nou, help me daar een volgende keer aan herinneren, wil je? Adieu meneer Olie, tot een ander maal hoor”, en wegreed.
