Lamert Kieft döt verslag van de gebeurtenissen in zien woonplaots, argens in Zuudwest-Drenthe. Beeld: Coen Berkhout | Midjourney
In somber doch zwartgallig gepeins verzonken patroellieerde de oude opperwachtmeester Jalving van de plaatsenlijke politie bij ons door het dorp alhier, daar hij zowat bedolven raakte onder het politionele nawerk ten burele en frisse lucht behoefde
Hierin werd hij opgeschrikt door het sonore brommen ener militere jeep en piepende banden, met voor het stuur een zekere korporaal Tissie Schrotenboer welke het voertuig met krijsende remmen tot stilstand bracht. „Der goedendags!”, schalde een stem uit de militere jeep, „hoe maek je het beste kaerel! Alles kits en de bok vet?”, gevolgd door een bulderende lach.
Ruwe doch hartenlijke aardigheden
„Haehaehaehae”, aldus de bulderende lach. Het was de grootmajoor jhr. Tits van Ammerzoden van de Zwaere Artillerie, welke regelmatig bij ons in de contreinen oefenen komt en een goede vrind is van de opper Jalving. Daar zowel het leger als de politie dikwijls slachtoffer zijn van smerige politieke spelletjes, welke een band schept tussen beide gëuniformeerde manlui.
„Tit van ’t Zootje!”, aldus de opper Jalving op verraste wijze, „ziew oe ok nog ies! Kerel, man, ik miende gloeiende garriet al daj dood waren. Hoe is ’t nou dan! Olde pompstokke, lillijke brisantbomme daj bint ”, en beide manlui nog meer ruwe doch hartenlijke aardigheden uitwisselden. „Ik mag niet klaegen, m’n beste eh…Gerrit”, meende de majoor Tits van Ammerzoden, „bij de attjerie nemen wij regelmaetig een snuifje buskruit, voel je wel? Dat houdt de aederen meraekels best open, wat, wat?”, en een zilveren drinkflacon trok.
‘Dwars deur de sloppiepe’
„Mag ik je een neut offreuren, beste kaerel?”, aldus de majoor, „onversneje kruijebetter van de Veluwe, naer een recept van grootpapa Hubèrt van Nixcks tot Negenaer. Je lintwurm gaet er het Te Deum van reciteren”, en twee glaasje intapte. „Io vivat!”, aldus de majoor Tits van Ammerzoden, „op je gezond, beste kaerel! Ad fundum; ik zeg: ad fundum”, en beide manlui hun kelkjes in één teug leegden.
„Brrrr, dat is best spul eh….Karel heur”, meende de opper Jalving, „’t braandt oe gloeiende garriet dwars deur de slokpiepe hen. Hef oen opa der ammit een vlottie buskruut deur emengd?”, en beide manlui nog eens uitdronken.
De piepen vol
Toen als de majoor Tits van Ammerzoden wederom de kelkjes vullen wilde, bleek de zilveren doch draegbaere flacon jammer genoeg leeg. „Potverdriedulleme!”, aldus de majoor, „saepristie, m’n waerde, de jaejem laet ons in de steek! Quel’ affront”, en zich tot de korporaal Schrotenboer richtte voor het stuur. „Korporael, wees zo goed en hael ons bij de plaetselijke herberg ies as de seujemieter een liter zeer oude genever, wat wat? Off you go, m’n waerde”, doch werd dit de majoor Tits van Ammerzoden krachtig ontraden door de korporaal Tissie Schrotenboer.
„Ik zul ’t niet doen, majoor heur”, aldus deze, „wij kriegt aover ’n haalf ure de generael op inspectie in de batterije en aj dan de piepen weer vol hebt, net as lesdaags in Twente, dan kriej hum van Rune naor Möppelt. De generael hef de lonte aordig kört op ’t moment, umreden de divisie gien oefengranaten meer uutgef, en de stuksbemanning zelf weer roepen mut van piefpafpoef. Dat ie kunt beter ’n glaassie rivella nimmen of ’t ien of ‘t aander”, wat diens superieur verre van hem wierp.
„Geen enkele Tits van Ammerzeuien kan ooit worden betrapt op het nattigen van een glaesje limonaede, vent!”, aldus de majoor Tits van Ammerzoden. „Ach eh…Karel”, meende de opper Jalving, „bij de plietsie muw ’t ok doen mit ’n klappertiespistole, waoraj nog gien moes mit uut de pantoffels plèeren kunt”, en beide manlui hartenlijk afscheid van elkander namen. „Tally ho, m’n waerde Gerrit!”, aldus de majoor Tits van Ammerzoden, staande in de militere jeep, „veurwaerts mars!! Tááálly ho!”, en het militere saluut bracht alhier.
