Waart u voor de makke beer en dergelijke

„Ie maakt wat mit heur, dat za’k oe vertellen, aj mit toletpapier loopt te venten”, meende de bejaarde hangende linksachter (52) Kor Katoele na afloop in de kantine, welke clubtopscorer is, helaas wel alles in eigen doel.

„Ik kwame beladen mit pakken toletpapier bij mij onbekende mèensen an de deure”, aldus Kor, „ik belle an – en of het nou van al dat toletpapier kwam of van de gezonde boetenlocht, ik weet ’t ok niet, mar ik mus iniens allemachtig uut de broek. ‘Goeidag’, zee ik tegen de vrouwe lös deed, ‘ik lope mit toletpapier, mar mag ik eerst zelf wel even van oen tolet gebruuk maken? Ik mut schijten as ’n makke beer’. Ja, ’t floepte mij der zo uut, sorry, aans bin ‘k niet zo grof, mar ’t was echt een kwestie van lèeven of dood.

‘Liever niet, te stinken’, zee dat mèense, ‘mien moe zee eerder al: vrömden op ’t tolet, dood in de pot. Mar toe mar, ik wil gien onmèense weden, dat ie koomt mar wieder. Mar ‘k hebbe wel graag daj oen eigen papier gebruukt, ie hebt genog bij oe, die kosten huuf ik dus niet te dragen.’ Och jonges ik kwame mar amper dreuge aover, ik zate nog niet of ’t flodderde mij al van de konte. Hè jong, hè jong. Der kwam zowat gien ende an”, en de hangende linksachter Kor Katoele nog een glaasje prik bestelde.

„En een lócht man”, vervolgde hij, „hurre hurre; ik was der zölf náár van. En undertussen stunde dat mèense mar op de deure te bonken. ‘Opschieten ieje’, reup ze, ‘ik mut ok!’ Ik reup terugge: ‘As ik oe ware, dan kwame ik de eerste dagen hier niet binnen, de vaarve bladdert al van de deure van de staank, dat ie kunt beter ‘n beschut drietplekkie boeten in de border zuken…’”, aldus Kor. „Ik schaamde mij wel heur”, verklaarde hij, „ik leut ’n heel pak toletpapier achter, gratis. En ik maakte da’k vut kwame...”

Dit was echter nog niet het einde van de avonturen van Kor Katoele als hangende toiletpapierventer zijnde. Daar hij even later bij mensen aan de deur kwam die verklaarden dat zij zich best redden kunt zónder toiletpapier. „Ik zee: hoe veeg ie oe dan ’t gat òf, met de schöddeldoeke ofzo? En leg ie dan weer gewoon terugge op ’t aanrecht…?

Maar nee, die vrouwe zee: ‘Wij scheurt de Möppeler kraante in vellegies, en die gebruke wij op ’t huusie. Absorbeert merakel best. Mien moe – ze leeft allange niet meer heur - scheurde eerder ok De Rondblik in vellegies; dat was een zwartwit weekblad op glad papier. Nou, dat was seins mar ’n vies gesmeer. Boetendat had de inkt de neiging in ’n vochtig miljeu lös te laten. Dan kunde ’t mar zò weden daj nao ofloop ’t petret van old’keunigin Wilhelmina op oen reet staon hadden, of vadertje Drees. Of secretaris-generaal Chroestsjov….’ Wat ’n verstaand niet?”, aldus Kor, besluitende:

„De leste bij wie ik an de deure kwame, weer ’n vrouwgie trouwens, die vreug: hoeveule lagies hef oen toletpapier? Watte: mar veere? Oh God, nee jong, da’s veur mien man veuls te weinig mit zien dikke lompe vingers; die hef minstens twaalf lagies neudig en dan nog muj oe ’t harte vastholden dat e der niet in versmeert.” En verlegde Kor even op pijnlijke wijze diens linkerbeen daar hij eigenlijk deerlijk geblesseerd was als hangende linksachter op leeftijd en papierventert zijnde, doch toch niet diens plicht verzaakte voor de VV Heidehazen 66.